Dziennik 2/11/2015

To będzie dość nudny wpis, głównie o strzelectwie. W mojej ocenie tekst nieciekawy dla laików, a dla znawców bezwartościowy. Zapraszam!

Lubicie westerny? Ja chyba tak, chociaż oglądałem w życiu może ze dwa. Tymczasem byłem 11 listopada na Pikniku Patriotycznym na strzelnicy ZKS (facebook) i pierwszy raz strzelałem z broni czarnoprochowej do celu! Nie był to jednak żaden bardzo stary wynalazek, jak hakownica czy muszkiet lontowy, tylko Winchester 1873 (oczywiście: współczesna replika, produkowana masowo m.in. we Włoszech). Nie mam zdjęcia z tego strzelania, więc polecam film z wyluzowanym, starożytnym Jankesem, prezentującym możliwości tej broni na swojej domowo-firmowej strzelnicy:

"Karabin, który wygrał Dziki Zachód" - nic dziwnego, ten system przeładowywania był genialny... Na Pikniku można było z tej i innej "broni westernowej" (były jeszcze rewolwery i karabin z zamkiem kapiszonowym, ładowany odprzodowo, podobnie jak wcześniejsze muszkiety) postrzelać dzięki Sekcji Czarnoprochowej, spotykającej się na ZKS. Inną (w dodatku również darmową, promocja pełną parą - a przecież na strzelnicy na co dzień i tak są już prawie że tłumy!) atrakcją było strzelanie z karabinków sportowych do celów biatlonowych:

To powinno wrócić do szkół jak najszybciej. [Tomku dzięki za zdjęcie :) ]

Na imprezie było jeszcze sporo innych atrakcji, w tym: pokazy dynamiczne. Najbardziej pozytywny w całym spotkaniu był przyjemny, rodzinno-koleżeński klimat i ogólny brak ciśnienia. Ludzie powinni być wysyłani przymusowo na strzelnice, żeby przestać pitolić głupoty na temat broni, na temat posiadania broni itd. Nie chce mi się jednak rozwijać tego tematu, wychodzę z założenia od jakiegoś czasu, że jak ktoś jest mądry, to niczego nie trzeba mu tłumaczyć, a jak ktoś nie jest, to szkoda na to czasu, bo efekt bardzo niepewny, a koszt duży. Wyjątkowo antydydaktyczna postawa, wiem, ale ja nie jestem nauczycielem, tylko przedsiębiorcą, a czas to pieniądz [co nie znaczy, że nie zamierzam w tym miesiącu poświęcić kilku długich wieczorów na granie w Wiedźmina 3 i Attila: Total War, nie mówiąc już o siedzeniu na fejsie ;) ]. Od wychowywania są rodzice, potem jest już pozamiatane. A jeśli rodzice nie nauczą, a za to zindoktrynują dzieciaka lewackie media, to już jest naprawdę koniec - co można zaobserwować ostatnio w Europie.

Trudno, nie wszyscy muszą przetrwać. Wracając do strzelania, ostatni wątek:

Odrobiłem swoje siódme strzelanie, tym razem przesiadka z lajtowego sportowego .22 LR na 9 mm, Glock (nie wiem, czy 17, czy 19, one się w ogóle czymś od siebie różnią?). Jak dla mnie broń bardzo niewygodna, przez pracę spustu: trzeba ciągnąć go bardzo głęboko, a pod koniec jest spory opór. Ciśniesz ten spust już z 10 sekund i myślisz tylko "niech to w końcu strzeli!". Jak wyczujesz spust, to trafiasz, ale dla mnie te ustawienia mechanizmu są bardzo niewygodne. Popróbuję innych pistoletów, żeby wyrobić sobie jeszcze zdanie na ten temat. Fajny byłby taki, który pracowałby tak lekko, jak sportowy Margolin, ale strzelałby z jakiegoś prawdziwego naboju. (Dygresja: gdyby w realnej walce było tyle czasu na komfortowe mierzenie do nieruchomego celu, to pistolet byłby całkiem przydatną bronią, bo jak się okazuje, można z 25 metrów trafić w oko, ale w rzeczywistości prawdopodobnie tak to nie działa. Wolałbym nigdy nie musieć się o tym przekonywać, ale jakby co, to trudno.)

Nie strzelałem jeszcze m.in. z Colta na nabój .45, nie strzelałem tam też z żadnej broni długiej (jest AK, Mosin, Mauser - ten niestety bardzo drogi). Najlepsze rzeczy zostawiam sobie na później, na jakieś ogólne wyjście z kolegami gdzieś w zimie może.

Przy okazji dygresja polityczna: nie zgadzam się z ludźmi, którzy ukrywają się ze swoim zainteresowaniem bronią, w obawie przed działalnością i inwigilacją służb. Według mnie takie rzeczy jak chęć posiadania broni (np. do celów sportowych), aktywność w tym zakresie, a także aktywność w dziedzinie szeroko rozumianej obronności, czy też np. rekonstrukcji historycznej powinny być wręcz szeroko rozgłaszane i reklamowane! Jak ktoś się woli czuć jak zbunkrowany terrorysta w swoim kraju, to proszę bardzo, ja wolę czuć się jak prawdziwy obywatel. Im więcej ludzi będzie się tak czuć i będzie to głośno demonstrować, tym bardziej władza będzie WSZYSTKICH obywateli szanować (także tych, którzy się zawsze wszystkiego boją - ale nie musicie nam dziękować). Ten mechanizm tak działa, zapewniam Was. Ja poza tym doszedłem do wniosku dawno temu, że jak władza będzie kiedyś chciała mnie zniszczyć, to i tak to zrobi, niezależnie od tego, czy będę opowiadał o wszystkich szczegółach mojego życia publicznie w sieci, czy będę codziennie zmieniał telefon i wyrzucał laptopa do Wisły... Na szczęście władza nie zwraca na mnie w ogóle uwagi, bo i zresztą dlaczego miałaby to robić? Bez przesadnej paranoi, ludzie. (Ale w tym kontekście szkoda, że PiSowi wystarczyło głosów do samodzielnej większości, bo jeśli zabrakłoby im sporo, to Kukiz byłby w rządzie, a oni mają stanowisko co do broni i co do swobód obywatelskich w ogóle dość jasne i klarowne. Gdyby Korwin dogadał się przed wyborami z Kukizem... Ale już do tego tematu nie wracajmy może.)

Odkąd zabawa z historią przestała być moim hobby, a stała się pracą, nie miałem żadnego hobby (nie mylić z nałogami!). Przez moment prawie zacząłem się bawić w ASG (AirSoftGun), ale ile można biegać po krzakach i strzelać plastykowymi kulkami do zciśnieniowanych gimbusów. Normalne strzelanie spełnia wszystkie warunki prawilnego hobby: jest zajebiste, wymaga pewnych poświęceń, ale bez przesady, jest względnie drogie, na pewno za drogie, żeby mogło stać się nałogiem - dzięki czemu masz tę pewność, że to wciąć po prostu hobby :). No i daje pełny wachlarz uzasadnień wyjścia z domu popołudniu z kolegami ("tam prawie nie ma w ogóle kobiet", "to trochę niebezpieczne. no ok, może nie bardzo, ale jednak skomplikowane, prawie jak jeżdżenie samochodem", "nie mówisz po polsku, będziemy razem wyglądali jak para islamskich terrorystów"). [Zamiast się teraz zżymać na moje maniery, pomyślcie Państwo o tym, że ja się przynajmniej tłumaczę, a rybacy po prostu biorą wędkę, gumowce, flaszkę i spadają z domu :) ]

Dziennik 5/10/2015 - Kulisy iluzji

W Warszawie co chwilę są jakieś ciekawe spotkania i około-polityczne dyskusje, jak na przykład ta. Często dostaję na nie zaproszenia na fejsie, ale nigdy na te spotkania nie chodzę. Chciałbym jednak poznawać co ciekawsze myśli i wypowiedzi ich uczestników i żałuję, że nie jestem bogatym człowiekiem, najlepiej arystokratą, który mógłby wysłać swojego zaufanego człowieka, takiego Alfreda, w każde z tych miejsc i otrzymać od niego później krótki raport. Ten i ten powiedział to i tamto. Tak w pięciu zdaniach. Natomiast od debat telewizyjnych i innych powszechnie transmitowanych wydarzeń mam np. Ziemkiewicza. 

Moja aktywność obywatelska ogranicza się do udziału w wyborach, ćwiczenia na strzelnicy i jeszcze czasem wkurzania ludzi wpisami politycznymi na facebook'u. Te jednak z zasady kasuję kilka godzin po publikacji, żeby nie tracić zbyt wielu klientów. R. pyta mnie - myśli, że retorycznie - czy uważam, że słowa napisane, a później skasowane się nie liczą. Ja twierdzę, że ta sztuczka działa. Takie głupie z pozoru sztuczki są najlepsze, dlatego, że ludzie lubią być oszukiwani. Zatrudnijcie iluzjonistę albo obejrzyjcie film o Houdinim (a w zasadzie mini-serial). Teraz chciałem powiedzieć, że mnie akurat bycie oszukiwanym nie kręci, ale ugryzłem się w język, bo to byłaby dopiero ściema.

Nie lubię polityki na żywo, bo w ogóle nie przepadam za ogromną częścią kultury, zwłaszcza za całą otoczką życia publicznego. Ciekawa jest gra interesów, której jest ona (i polityka, i kultura) wyrazem. Bardziej frapujące wydają mi się suche fakty, liczby i kalkulacje, przedstawiane przez ekonomicznych czy geopolitycznych analityków. To, co dzieje się (zwłaszcza w poważnym, solidnym państwie, bo może niekoniecznie obecnie w Polsce) w zaciszach resortowych gabinetów, te informacje, które ośrodki analityczne dostarczają pracownikom średniego szczebla, którzy następnie podsuwają ich streszczenia decydentom... To jest prawdziwa treść naszego zbiorowego życia, a nie to, co ktoś powie do kamery i w jakim wystąpi garniturze. O sile państw decydują często wicedyrektorzy departamentów:

Niestety, o słabości też :)

No, to był obywatelski wpis, w sam raz na tydzień wyborczy. Jeszcze nie wiem na kogo zagłosuję, ale nie czuję się z tym bardzo źle, bo większość ludzi już wie, ale się myli.

Zamykając jeszcze temat kultury: niewiele rzeczy mnie w niej bardzo cieszy, ale może dlatego, że do niewielu rzeczy mam bliski dostęp i żeby ukryć ten fakt, dorabiam do tego minimalistyczną ideologię. Na pewno lubię to coś, co zdobyłem po okazyjnej cenie od rodziny:

Nie wiem nawet jak się ten mebel nazywa, ale wprowadza do mieszkania pewną iluzję mieszczańskiego dostatku, wyrosłego jakoby na pracy pokoleń. Nie pasuje tu prawie do niczego i jest przez to skazany automatycznie na bycie czymś w rodzaju ołtarza w środku salonu. Być może w jakiś groteskowy sposób będzie wpływał na relacje między mną i odwiedzającymi mnie gośćmi. Możecie przynosić dary, składać ofiary i w zamian czerpać z tego źródła.

To w temacie "kultura materialna - meble i wystrój wnętrz epoki nieznanej", a w kategorii "moda męska połowy drugiej dekady XXI wieku" zwyciężyło coś, co nawet w niej nie startowało, a mianowicie taka fajna czapeczka:

Ostatni raz miałem czapkę w wieku może 12 lat, nie licząc czapek zimowych, oczywiście (te jednak, przynajmniej w moim przypadku, definitywnie zawsze wymykały się próbom skategoryzowania pod hasłem "moda"). Tamta była z daszkiem, którego nie dało się dobrze zagiąć, mimo licznych prób pod presją drwin kolegów. Dzisiaj pomyślałem, że minął kawał czasu, a poza tym: skoro przez pół roku chodzę w jakichś średniowiecznych chaperonach, renesansowych beretach i barokowych kapeluszach, to mógłbym też coś założyć na jesień. Przy okazji, aktualne zdjęcie facjaty, dla tych wszystkich, którzy dawno mnie nie widzieli. Stały kontakt wizualny jest ważny, żeby w razie jakiegoś spotkania po latach, pierwszą naszą myślą na widok znajomego nie było "o kur...".

To są oczywiście luźne żarty, a od rana powrót do szarej rzeczywistości, czyli prowadzenia fabryki rzeczy podejrzanych, których przydatności nikt nie jest w stanie ani racjonalnie wytłumaczyć, ani przekonująco zanegować.

Dziennik 4/10/2015 - Sprostowanie

Napisałem w poprzednim wpisie pół-żartem, że domagam się poszanowania dla mojej specjalistycznej pracy i że nie znajduję go u zacnych kobiet w mej rodzinie. Napisałem to niemalże z wyrzutem (mimo, że z dystansem) i za to się trochę teraz sam przed sobą wstydzę. Gdyby moja mama i moja babcia nie pożyczały mi co roku kupy pieniędzy [większość oddaję], nie utrzymywałyby moich magazynów i nie kupowały mi od czasu do czasu różnych drobiazgów, w rodzaju samochodów, to prawdopodobnie wierzyłyby w moją działalność bardziej.

Ja jednak wciąż wierzę w moją kosmiczną firmę i jej możliwości finansowe, tym bardziej, że R. niedługo zacznie pracę i następny samochód kupi mi już żona. Mój tato nigdy nie kupił żadnego samochodu, ja w sumie też nie mam ciśnienia.

Tymczasem nie mogę dzisiaj zasnąć od prawie trzech godzin już, a za niecałe trzy godziny muszę wstać na wyjazd. Przemyślałem wszystkie sprawy prywatne i państwowe, zabiorę się teraz chyba za liczenie owiec. W następnym wpisie będzie dużo obrazków (nie mogę zdradzić jakich) i fajnych historii (nie mogę zdradzić o czym).

Dziennik 3/10/2015 - Relacja na bieżąco

Mam fajny (historyczny) materiał na dłuższy wpis, ale musi poczekać do końca tygodnia na wolną chwilę. Tymczasem tylko opowiem w skrócie (mam na to 5 minut) o tym, jak sprawy stoją.

Prowadzenie agencji artystycznej (w sumie oldskulowa nazwa, bo dzisiaj już dzieli się to na dwie różne działki, są agencje eventowe i impresariaty, które dla nich pracują - tylko, że moja firma nie tylko jest czymś pomiędzy jednym i drugim, ale dodatkowo jest jeszcze czymś zupełnie innym, bo opiera się na moich własnych produktach, których w dodatku ciągle sam jestem składnikiem, występując w moich zespołach) tym się przede wszystkim różni od sklepu z pieczywem, że do piekarni ludzie przychodzą kupić chleb i mniej więcej wiedzą, ile ten chleb kosztuje i wiedzą, ile mają za niego zapłacić. W agencji ceny są czymś płynnym, co wynika przede wszystkim z tego, że są bardzo różni klienci, a agencja nie może wybrzydzać, bo nie ma tej pewności, że codziennie rano 100 osób przyjdzie kupić bułki. Na szczęście część kosztów też jest płynna, gdy wykonawcy są elastyczni, a muszą być, bo sami doskonale rozumieją, jak działa ten rynek. Wracając do klientów: są takie zabawne sytuacje, gdy jeden klient bierze coś bez mrugnięcia okiem, a drugi mówi, że to bardzo drogo, gdy przygotowałem mu ofertę dwa razy tańszą, bo przeczułem, że tak będzie, a jednocześnie zależy mi na zdobyciu jakiegoś rynku albo ruszeniu z produktem nawet ze stratą na początku. Wyobraźmy sobie sytuację w piekarni, w której ktoś chce kupić chleb jak najtaniej, sprzedawca oferuje mu bochenek za 0,80 zł brutto, a on mówi, że to strasznie drogo. To jest jedna z sytuacji, które nie pozwalają mi się nudzić w pracy. W ogóle cała moja praca jest poruszaniem się w chaosie rynku, w tłumie szalonych artystów oraz fanatycznych hobbystów, z kosmiczną logistyką, która łączy te dwa obłędne światy w jeden eventowy wszechświat. Bardzo to lubię, domagam się szacunku i uznania i denerwuje mnie, gdy starsze kobiety w mojej rodzinie twierdzą, że nie jest to poważne zajęcie i płaczą nad moimi porzuconymi studiami prawniczymi.

R. ma w piątek rozmowę o pracę. Jestem przekonany o tym, że w ciągu roku zacznie zarabiać więcej ode mnie, a w każdym razie regularnie. Bardzo na to liczę, bo musi mi kiedyś pomóc uzbierać kasę na dużo młodsze auto. Przecież też będzie nim jeździć, nie?

Ogólnie w firmie dużo się dzieje, choć poza sezonem letnim wciąż robię kameralne zlecenia, które cechują się tym, że przy tym samym nakładzie czasu i pracy uzyskuje się trzy razy mniejszy zysk, ale to się powoli będzie zmieniać (mówię tak sobie od kilku lat, ale teraz przedsięwziąłem w tym kierunku trochę poważniejsze kroki i mam zajebiste produkty - ale już nie będę tu wchodził w szczegóły, bo to nie jest blog firmowy, i tak mnie dzisiaj poniosła fantazja z tym wpisem (jednak to wszystko wydaje mi się po prostu ciekawe i ja, gdybym był Wami, chętnie bym o tym poczytał)).

Tak jeszcze prywatnie, zrobiłem dopiero trzy i zostało mi jeszcze dziewięć strzelań do wejścia do klubu przy strzelnicy. Potem jakieś zawody i inne procedury, aż w końcu upragnione zezwolenie na broń sportową. Potem będzie regularne strzelectwo, które jest wspaniałym sportem i oczywiście także czymś więcej.

Teraz jeszcze spróbuję zdążyć do fryzjera przed próbą, a jutro muszę wstać o 5:00 na wyjazd na pokaz. Weekend za to będę miał wolny i nawet nie będę musiał zmieniać miejsca zamieszkania, co bardzo mnie cieszy.

Do usłyszenia!

P.S. Nie miałem czasu obejrzeć meczu, mieliśmy akurat wielogodzinną sesję foto, ale wiem co jest grane i polecam ten wpis tym osobom, które nie rozumieją, dlaczego zwycięstwo z Irlandią wywołało u wielu osób taką euforię. Pirat, obczaj to ;)

Dziennik 2/10/2015

Gdy w wolnych chwilach obserwuję zachowanie liderów poszczególnych ugrupowań tzw. antysystemowych, to zaczynam kibicować PiSowi... Kukiz wrzuca na facebook'a jakieś debilne obrazki i zachowuje się ogólnie jak pijany 17-latek, narodowcy wykonali taki manewr rozproszenia, że z rozpędu całkiem znikli, a Korwin jak zawsze: pilnuje ostatecznie tego, żeby głosy na niego oddane były głosami straconymi i żeby przypadkiem nie przekroczyć progu. (Mówiąc to, czuję się też trochę winny, bo przecież sam nic zrobiłem, nie zaangażowałem się nigdzie, a jednocześnie krytykuję...) Niestety zwycięstwo PiSu nie poprawi ani naszej sytuacji gospodarczej - bo nie wyobrażam sobie rewolucji w systemie ubezpieczeń społecznych w wykonaniu tej partii - ani nie polepszy naszej sytuacji międzynarodowej - bo: nawet już szkoda gadać... Zaczynam rozumieć ludzi, którzy w dniu wyborów wolą pójść do lasu wypić jabola. Znajdę jednak jakiegoś sensownego człowieka na liście jednej z partii i na niego zagłosuję - może ktoś mógłby mi kogoś polecić?

Na razie nie mam czasu szukać samemu. Wczoraj przyjechałem w ostatniej chwili na pokaz na Podkarpacie, gdybym był 10 minut później, spóźnilibyśmy się z występem. I tak już dziewczyny były na mnie wkurzone, że musiały się w biegu przebierać w te gorsety i ledwo zdążyły nałożyć jakiś makijaż (ale są młode i ładne i zawsze wyglądają świetnie, a poza tym widzowie w takich pokazach i tak patrzą głównie na dekolt). Dzisiaj byłem w Białce Tatrzańskiej i z powrotem, na udanej prezentacji i rozmowach dotyczących kolejnego pokazu. Jutro jadę w objazd po rodzinie, na który nie będzie czasu we Wszystkich Świętych, a w niedzielę lecę do Warszawy na sesję zdjęciową, którą musimy tam popołudniu w pośpiechu przygotować i wieczorem przeprowadzić. Przegapię kolejny mecz, a bardzo chciałbym znowu obejrzeć jakiś mecz. Oczywiście Euro wypadnie w sezonie i mecze będą przeważnie na weekendach albo w tych dniach, w których będę akurat jechał z jednego miejsca na drugie. Ale to przecież tylko piłka nożna, która właściwie aż tak bardzo mnie nie interesuje i poza meczami reprezentacji żadne mecze nie wywołują u mnie większych emocji, więc jeśli Polska się nie zakwalifikuje do finałów, to nie będę czuł żalu, nie mogąc obejrzeć żadnego meczu.

To był typowy nowodębski wpis. Normalnie panuję nad tym zbiornikiem gorzkich żali, który sobie gdzieś tam w każdym człowieku bulgocze, ale w Nowej Dębie prawie zawsze przyjmuję bonusową zawartość średnio od 4 do 5 umęczonych dusz na wieczór (niekoniecznie nawet spotykając je osoboście, ale np. za pomocą jakiegoś pośrednika/medium, np. słysząc przypadkiem od kogoś coś o kimś, kto coś o mnie, itd.). Wtedy coś się zaczyna przelewać, ale staram się ostatecznie przynajmniej trzymać fason i nie opowiadać o grzechach (wobec mnie) innych osób, tylko napominam o jakichś swoich i tych możliwie najbanalniejszych bólach. Wytłumaczyłem się chociaż trochę z klimatu tego wpisu? Mam nadzieję. Na szczęście taką złą energię równoważy porządność innych ludzi, a ostatecznie łagodzi wszystko piękno okolicznej natury, "zwłaszcza kobiet" - mógłby dodać ktoś, ale już nie ja.

Mam najzimniejszy pokój w domu i w połączeniu z absolutną ciszą, jaka panuje w nim przez całą dobę (za oknem nie ma nic, nie ma przede wszystkim wielkiego skrzyżowania z tysiącami aut i tramwajów) tworzy to niepowtarzalną przestrzeń, w której przebywając przez jakiś czas, człowiek mógłby usłyszeć w końcu może nawet samego siebie. Tak to sobie wyobrażam i może kiedyś mi się uda, ale jeszcze nie w tym miesiącu.

P.S. Hehe, ten patetyczny tytuł bloga nieodmiennie wprawia mnie w dobry humor, ale przecież tak jest po prostu: obywatele mają zazwyczaj takie właśnie rzeczy do wyznawania :)

Dziennik nr 1,5/10/2015 - Życie codzienne w czasach bez właściwości

Ludzie koniecznie muszą wiedzieć, w jakiej epoce żyją. Odkąd przestali wierzyć w Boga, gorączkowo szukają odpowiedzi na pytanie o to, gdzie są, dlaczego i po co. Nigdy już się tego nie dowiedzą. Ciekawe, że takie rzeczy mają dla nich znaczenie, bo przecież życie - zdeterminowane naszymi podstawowymi potrzebami - wygląda zawsze tak samo. Zjadłem właśnie dobrego zapiekanego kalafiora:

R. mówi, że to był eksperyment, ale wyszedł nieźle. Następnym razem dodamy kurczaka i cebulę.

Dopiero drugi dzień jestem w jednym miejscu i już zaczynam tęsknić za drogą, chociaż jest mi tu bardzo wygodnie. Na razie może zadowolę się filmami z letnich podróży. Powrót przez Tokaj i Sátoraljaújhely wieczorem:

Najprzyjemniejszą rzeczą w podróżowaniu z góry na dół mapy jest zmieniająca się temperatura i zapach powietrza. Taka zmiana odczuwalna po przejechaniu mostu na Wiśle w Nagnajowie (koło Tarnobrzegu), później po zjechaniu z Beskidu na Słowacji, a później już po wjechaniu na Wielką Nizinę Węgierską. A propos geografii politycznej:

Jebać Trianon!

Koszulka zapewne upamiętniająca dziewięćdziesiątą rocznicę tego brzemiennego w skutkach dla Europy Środkowej traktatu. Bardzo lubię wszystkich Słowaków, których znam, ale to jest inna historia. (W ogóle nie rozumiem mieszania osobistych sympatii z polityką. Prawdopodobnie większość Niemców to porządni i mili ludzie, ale kraj niemiecki zawsze będzie naszym głównym przeciwnikiem. I tak dalej.) 4 czerwca to na Węgrzech dzień żałoby narodowej, a emocje z tym związane nie znajdują odpowiednika w zbiorze polskich odczuć na temat naszych tragedii narodowych. Na pewno jednak wiele osób już to analizowało i ja nie zrobię tego lepiej. W każdym razie nie dzisiaj, muszę wracać do pisania ofert, a za godzinę strzelnica.

Dziennik 1/10/2015 - Wykończeniówka

Jestem już mentalnie w październiku. Wrzesień i sezon letni zakończyłem oficjalnie godzinę temu i teraz podróżował będę w innym tempie. To nie znaczy, że nie będę się przemieszczał wcale, ale nie będzie to okupione takim kosztem. Tymczasem kupiłem sobie na dzień chłopaka wiertarkę i zaczynam dzisiaj w nocy małe porządki. Mam też czerwone wino i Camele lajty, zapowiada się ciekawa noc, a jutro idziemy z chłopakami postrzelać na strzelnicy i potem u mnie dokończymy dzieła zniszczenia.

Na początek jednak dzisiaj jeszcze szafka na buty z taką dechą z tyłu, na której są wieszaki na ubrania. Trzeba to przykręcić do ściany: mam wiertarkę, kołki, wkręty, będzie epicko. Kupiłem też haczyk (i to podwójny) na ręcznik do rąk do łazienki. Nie wiem, czy komuś przeszkadzało to, że tego typu ręcznik wisiał zawsze wepchany gdzieś pomiędzy nasze ręczniki kąpielowe, ale ja zawsze miałem z tego tytułu wyrzuty sumienia.

Przepraszam jeszcze za jedną rzecz:

Nie mogę sobie przypomnieć, czy ten plafon dostałem na urodziny trzy, czy dwa lata temu - a od tego zależy, przed kim mam się teraz tłumaczyć.  Najgorsze jednak jest to, że teraz naprawdę już chciałem powiesić ten cholerny plafon, właśnie w tym tygodniu - i akurat teraz go rozbiłem. Zachował się trochę jak XIX-wieczna romantyczka, która wytrzymywała upokorzenie do końca, by w momencie potencjalnego przełomu pokazać jak bardzo cierpi i popełnić samobójstwo. To jednak niedojrzała postawa, ok, już mi jej (tzn. tej lampy) nie szkoda.

Tak w ogóle to miałem wiertarkę i prawdopodobnie dalej ją mam, ale jeśli nie było jej tu, to znaczy, że jest w drugim domu (albo: pierwszym. Nie mogę się ciągle zdecydować co do kolejności w nazewnictwie moich dwóch podstawowych domów. Ludzie mną trochę gardzą z tego powodu, bo nigdy nie jestem wystarczająco nowodębski wśród nowodębian, ani też odpowiednio warszawski wśród nawet warszawian, o warszawiakach nie wspominając - ale kij im wszystkim w oko.). Po latach doświadczeń życia w dwóch miejscach na raz, wypracowałem system, w którym część rzeczy jest tylko w jednym miejscu, część przewożę za każdym albo prawie każdym razem, a część mam zdublowaną, tu i tu. Mam zawsze dwie szczoteczki do zębów i dwie pasty, dwa szampony, dwie pary kapci, dwie myszki do laptopa, ale sam laptop jednak wciąż wożę jeden. Miałem dwie ładowarki do telefonu, ale jedna się zepsuła. Za to mam jeszcze dwie drukarki, dwa zestawy różnych biurowych rzeczy do umów, listów, faktur. Od jakiegoś czasu zacząłem z kolei wozić do obu miejsc jedną dziewczynę, ale z kobietą jest przynajmniej o tyle łatwiej, że trudno ją przeoczyć przy pakowaniu auta.

Słucham sobie muzyki, pierwszy raz od bardzo dawna, nie licząc słuchania radia w aucie. Jakieś inne niż przez ostatnie kilka miesięcy reakcje między cząsteczkami w moich komórkach zachodzą i nie mogę się podnieść z fotela, chociaż wypiłem dopiero jeden kieliszek wina. Mózg przestał wysyłać do ciała sygnał "Achtung!" i zdezorientowany organizm wpadł na chwilę w pierwotny, embrionalny tryb "gdzie ja jestem? w każdym razie nie ruszamy się stąd.". Nie wiem ile tych mebli uda mi się dzisiaj przykręcić, ale w razie czego zawsze możemy uznać, że już kupienie wiertarki i wkrętów było na dzisiaj osiągnięciem.

Do usłyszenia wkrótce!

(Tytuł tego bloga to jest jednak nieporozumienie.)

Dziennik 1/09/2015 - mozolne podnoszenie się z biedy

Spodziewam się bardzo jednostronnego meczu i niekorzystnego dla nas wyniku w jutrzejszym meczu Niemcy - Polska. Ciekawe, czy jak zawsze tłum histeryków, obecnie zachwyconych grą polskich piłkarzy, z nagłej miłości do nich wróci do gwałtownej nienawiści w ich kierunku? A może naród już trochę dojrzał i oszczędzi sobie tych niezdrowych emocji? Takie rozchwianie emocjonalne nie świadczy o nas dobrze. Poza tym to tylko piłka nożna. Przy okazji, polityka z kolei to tylko sztuka zarządzania państwem, a nie wojna religijna, w której każdy musi określić się raz i na zawsze po którejś ze stron. W wyborach wybieramy tylko urzędników, a nie Boga. Zresztą co to byłby za bóg, który kazałby nienawidzić wyznawców innego... [To mówię o wyborach, dokonywanych przez wyborców, a nie o wyborach, dokonywanych przez polityków i nie ma to żadnego związku z jakimiś niesłusznie głośnymi ostatnio decyzjami o przynależności partyjnejnej kilku polskich polityków. Po pierwsze: nie ma w tych decyzjach nic zaskakującego, różnica między PiS i PO jest niewielka, a z czegoś trzeba żyć. Po drugie: nie są one w ogóle warte uwagi, bo wszyscy oni zasługują tylko na to, żeby trafić na śmietnik historii, oby jak najszybciej]. To, jak wielu ludzi daje się zwerbować do poszczególnych polskich sekt politycznych, by później, przeważnie już z własnej nieprzymuszonej woli i w dodatku za darmo, opluwać i wyzywać innych - to dopiero świadczy fatalnie o kondyncji zdrowotnej Polaków. Jest tak w wielu miejscach na Świecie, ale znacznie częściej w Afryce, niż na Zachodzie.

U mnie natomiast wszystko ok, dosyć dobrze ułożył mi się kalendarz pracy we wrześniu, jeszcze ten weekend będzie bardzo stresujący (nie mogę powiedzieć z jakich powodów, żeby nie podważać zaufania klientów do mnie), ale jak zwykle 200% wysiłku + profesjonalizm odpowiedniej części wykonawców i wszystko się uda. Ostatni, czterodniowy weekend był niełatwy, a na pewno najbardziej wyczerpujacy fizycznie w mojej dotychczasowej karierze. Było bardzo niebezpiecznie na drodze, zasnąłem wiele razy za kierownicą, ale mieliśmy trochę szczęścia. Wnioski na przyszłość wyciągnąłem.

Droga do Warszawy rano, krajobraz śródziemnomorski po tygodniach suszy.

Książę Janusz I Starszy na północnym Pdolasiu, poczęstowan owocem pracy miejscowych piwowarów, uzupełnia zapasy.

Droga przez lasowiackie wioski. Mógłbym w zasadzie zostać piewcą prowincjonalnej sielanki, ale na razie nie mam na to czasu, bo ciągle muszę gdzieś szybko jeździć.

A propos czasu, jadę naprawiać w pośpiechu samochód, do usłyszenia!

P.S. Polecam jak zwykle Nową Konfederację i może na przykład ten artykuł z maja. Czas i technologia wymuszą zmiany mentalności politycznej. My jesteśmy jeszcze trochę zatruci kolonialnymi kompleksami i pospolitą biedą (ekonomiczną, z której wynika każda inna) pokolenia naszych rodziców, ale przynajmniej już nie oglądamy telewizji, a nasze dzieci powinny mieć do rzeczywistości jeszcze zdrowsze podejście.
P.S.2. Wiem, że wpis trochę bez ładu i składu, następny będzie lepszy.

Dziennik 10/08/2015 - Mieszczaństwo

Wczoraj trochę przesadziłem tutaj. Nie tylko wczoraj. Dostęp do internetu nie ułatwia selekcji myśli, wręcz przeciwnie, ściąga jak magnes wszystko to, co nie powinno zobaczyć światła dziennego. Pośrednio nawet: tworzy to. Nie, to jednak głupie usprawiedliwienie...

Po wizycie u znajomych, byliśmy dzisiaj z Rózsą przez chwilę na festiwalu nad Cisą. Każdy festiwal w Szeged (a są tu bardzo często) ma jakiś tytuł, jakiś pretekst. W rzeczywistości każdy jest tym samym: jest nagrodą dla mieszczan za codzienny trud, pracę, dyscyplinę, wypełnianie obowiązków, wiedzę. Tutaj zrozumiałem, że Miastu należy się Festiwal. Jeśli w jakimś mieście nie ma festiwali, to znaczy, że albo jego mieszkańcom się one jeszcze/już nie należą, albo władza ich okrada (z pieniędzy oraz - może bardziej - z godności). Możliwe jest też zachodzenie obu tych stanów rzeczy jednocześnie.

Odkrywam i podziwiam tę dyscyplinę moralną, w ramach której mieszczański nakaz perfekcji w pracy jest tak samo ważny i niepodwarzalny, jak każde z dziesięciu przykazań Dekalogu dla wierzących. Jest chyba nawet silniejszy, skoro nikt nie musiał go nigdy zapisywać ani rozgłaszać.

Gdy widzę, jak pracuje Rózsa, jest mi trochę wstyd, czuję się barbarzyńcą i zastanawiam się, jak właścwie udało mi się ją zdobyć. Później przypominam sobie, że bardzo podobał się jej mój występ z zespołem tańca, gdy pierwszy raz się widzieliśmy. Z tańcem rzeczywiście nie było najgorzej, spotykałem w życiu znakomitych mistrzów. A więc dobrze, jednak mogę z nią rozmawiać jak równy z równym, nie stworzymy mezaliansu.

Z rozpędu skasowałem zdjęcia z telefonu, więc stara fotografia z sieci.

Fragment z "Dziennika" Máraia:

"W powieści Prousta mieszczaństwo z Combray nie pojmuje, jak syn agenta giełdowego, Swann, może chadzać do salonów Fabourg Saint-Germain, czemu jada obiady w "Elysée", a kolację z księciem Walii - nie rozumieją, po co to robi, skoro jest "prawdziwym mieszczaninem", a więc należy do bardzo zamkniętej warstawy, której wrażliwy na wartość rangi obywatel nie chce opuścić, nie chce "pójść" ani w dół, ani w górę. W oczach mieszczaństwa młody człowiek, który jada kolacje z książętami, jest "zbłąkaną owcą", kimś w większym stopniu déclassé, niż gdyby spędzał wieczory pośród włóczęgów. Ale takie mieszczaństwo istniało tylko we Francji - i może u nas. Moi przodkowie, Sasi, którzy jako osadnicy przywędrowali na ziemię barwnego, ciekawego ludu i stworzyli tam miasta i kulturę miejską, żyli według surowych reguł mieszczańskich. Miasta ogradzali wysokimi murami i przywilejami i nie wpuszczali do nich ani szlachty, ani włościan. Zachowywali się dumnie nie tylko wobec ludu, lecz i wobec arystokracji, bo byli patrycjatem, nie otrzymali swej rangi "od Boga", lecz zdobyli ją własnymi rękami. W obrębie miasta stanowili własne prawa, wznieśli domy, które pełne były szlachetnych mebli i cennych przedmiotów użytkowych, mieli własne cechy, regulaminy, święta, muzykę i literaturę. I nigdy nie wchodzili w związki mieszane, ani z członkami wyższych, ani niższych klas. Na Węgrzech nie było ani jednego saskiego hrabiego. Pozostawali patrycjuszami nawet po otrzymaniu szlachectwa. Nuworysze, którzy później zajęli ich miejsce w węgierskim życiu publicznym i pilnie małpowali tryb życia "wyższej" klasy, a więc przyszli do znaczenia drogą déclassé, nigdy tego nie zrozumieją. Sasi stanowili specyficzny typ człowieka. Potrafili dać coś światu z siebie i wszędzie coś stworzyli: nie tylko węgierską kulturę miejską, lecz także świat anglos a s k i. Po tylu latach mielenia o "węgierskich korzeniach" i wymyślania od szwabów może kiedyś wreszcie będzie można o tym uczciwie porozmawiać."

(Jestem w tej chwili dumny z siebie, że wpis Nie jestem Sarmatą napisałem kilka miesięcy przed przeczytaniem tych "Dzienników" :), ten pisarz jest dla mnie takim idolem, jak dla dzieci piłkarze: Messi albo ten drugi [Marek Citko?])

Pierwsze - w chronologii mojego życia - skojarzenie z saskim profesjonalizmem wiąże się ze znajomą rodziną z Zamościa, która mieszka tam od założenia miasta, czyli już dobrze ponad 400 lat. Rodzina ta wydała na Świat zapewne wielu rzemieślników i kupców, a dzisiaj jeden z jej przedstawicieli prowadzi - od kilkudziesięciu już lat - zespół muzyki dawnej i zajmuje się lutnictwem. Jego córka jest znakomitym muzykiem, a ilekroć coś razem przygotowywaliśmy, zawsze świetnie się rozumieliśmy. Teraz kapitalizm powoli tworzy znowu takich ludzi, ale czasem potrzeba pokoleń, żeby przyjęło się, że perfekcjonizm jest życiową zasadą, a nie sztuczką, służącą osiąganiu sukcesu.

9/08/2015 - Lęk przed wolnością

Lęk jest najwyższym rodzajem pragnienia, tak silnym, że rodzącym obawę. Zderzają się w nim: pragnienie metafizyczne z instynktem samozachowawczym.

Odkąd pamiętam, marzyłem o tym, żeby wyjechać do Ameryki. Wyobrażałem ją sobie zawsze jako jedyne na Świecie pustkowie, w którym można stać się nikim. Oczywiście istnieją też wielkie przestrzenie na Kontynencie, ale one naznaczone są Historią, a więc nie można tu uciec, można tylko uciec stąd. To marzenie uświadomiło mi, jak bardzo człowiek uzależniony jest od poczucia przynależności - inaczej nie bałbym się tam wyjechać, tylko zrobiłbym to już dawno. Przez całe życie zanurzamy się jakby w różnych wiaderkach z farbą, nasiąkając kolorami kulturowymi, narodowymi, rodzinnymi, bo tylko one mogą nas przez chwilę utrzymać przy życiu. Jednocześnie marzymy (tylko nie wszyscy wiedzą, że tego pragną, a właściwie: mało kto chyba o tym wie, ale wielu może przeczuwa) o tym, żeby otrząsnąć się z tego, odetchnąć głęboko i zanurzyć się w nicości.

Przeszedłem już wszystko, jeśli chodzi o stawanie się człowiekiem w sensie społecznym, kulturowym. Mógłbym nauczyć się jeszcze znacznie więcej, ale wydaje mi się to trochę bezcelowe. Tymczasem: tego, co wiem i tego, kim (kulturowo) jestem mam już trochę dość. Jeszcze załatwię sprawy rodzinne, na co będę potrzebował około trzydziestu lat i potem będę gotowy. Co za bzdura, nie będę gotowy, wręcz przeciwnie: z każdym dniem będę gotowy mniej, wyobrażam sobie to teraz właśnie. To jest chyba straszne w starości, że z biegiem czasu próbuje się coraz bardziej uciekać przed tym, co wcześniej wydawało się oczywiste i co widzieliśmy jeszcze wtedy tak jasno. To instynkt mąci nam w głowie, proporcje przeważają już wtedy na korzyść zwierzęcego strachu. Tylko odważni starsi ludzie potrafią kąpać się jeszcze w oceanie, zanurzając głowę.

...

Czego nie wymyśli niedojrzały człowiek, który chciałby w nieskończoność uciekać przed zobowiązaniami...

Dziennik 7/08/2015 - Między panem, wójtem a bobanem

Czas na kilka dygresji światopoglądowych. Właśnie: niezobowiązujących dygresji, a nie: wyznań wiary. Nie mam teraz spójnego światopoglądu, bo nie jest mi taki potrzebny. Dopóki wszystko w życiu działa, dopóty człowiek nie musi wiązać się z żadną dogmatyczną doktryną. Jak będę potrzebował takiej, to sobie pójdę do kiosku i kupię, ale taką z niższej półki, żeby zostało mi na chleb. Dlaczego grecki kupiec, handlujący gdzieś nad Morzem Czarnym w V wieku przed naszą erą miałby rozstrzygać, jaki system polityczny byłby najlepszy dla Aten? Prawdopodobnie mam jakiś naturalny światopogląd, który jest mieszanką nacjonalistycznego realizmu ekonomiczno-militarnego, liberalnej obojętności, konserwatywnego dystansu do teraźniejszości i socjalistycznego lenistwa. Dopełnia go republikańska potrzeba spędzania wspólnie czasu przy piwie/winie na festynach i festiwalach.

Nie ma nic gorszego od ludzi, którzy chcą wymusić na Tobie zajęcie stanowiska w jakiejś sprawie. Zwłaszcza wtedy, gdy od dawna masz w tej kwestii sprecyzowany pogląd, ale nie masz ochoty akurat z nimi o tym rozmawiać. Dawniej sam to praktykowałem, na szczęście wyrosłem z tego i teraz męczę ludzi w inny sposób (nie wiem w jaki, ale w jakiś na pewno, ale też chyba nie wszystkich - myślę, że jednym ludziom odbieram energię czasem, a innym daję - ale nie będę tego tu rozkminiał, żeby Was nie męczyć :) ).

Ludzie powinni móc się bogacić i zakładać rodziny, a państwo powinno być na tyle silne, żeby móc obronić ich stan posiadania i w razie potrzeby pogonić inne państwo, służące innej grupie ludzi / ich kapitałowi (w zależności od tego co uznajemy za "ciało" w tej "fizyce politycznej": ludzi czy kapitał - obie koncepcje są ciekawe, ale nie chcę teraz wydawać pieniędzy na koncpecje, więc kiedy indziej rozstrzygnę, którą sobie kupić), ale na tyle słabe, żeby z młotka nie zamienić się w młotkowego. Albo chociaż powinno dobrze udawać.

...

Moje życie to teraz bajka, dzięki dwóm rzeczom: nie mam wielkich potrzeb materialnych, a moje potrzeby uczuciowe są zaspokojone.

Na koniec wrzucam zdjęcie, żeby wyświetliło się w linku na facebooku. Niech będzie przykładowy krajobraz na Słowacji:

Gdzieś między przejściem granicznym w Koniecznej (którego można w ogóle nie zauważyć, jest kawałek tablicy w lesie i nagle Słowacja) i Bardejowem.

A jeśli ktoś nie ma planów na najbliższy weekend, to polecam Festiwal Win Węgierskich w Krośnie. Pojechałbym tam, gdyby nie to, że jestem na Węgrzech.

Dziennik 6/08/2015 - Baśnie i klechdy domowe.

[Wracam do nadętej formy akapitów z tytułami, w dodatku pisanymi kursywą.]

Opowieści

Wszyscy lubią słuchać opowieści: bajek, legend, plotek. Dzieci oglądają kreskówki, starsi oglądają seriale, każdy chce chociaż zdalnie przeżyć jakąś przygodę. Niewielu chce i potrafi przeżyć przygodę naprawdę. Ci, którzy potrafią, zawsze płacą za to cenę. Na szczęście nie ma ich wielu - gdyby było inaczej, wysoką cenę musielibyśmy często płacić także my wszyscy. Tymczasem zapraszam do kilku niezbyt awanturniczch historii, godnych naszych czasów (nie ma przecież wojny w Polsce ani na Węgrzech, czym się tu podniecać?).

Historia pewnego Niemca

Pewien niemiecki aktor przyjechał na Sziget Festival, dużą imprezę muzyczną w Budapeszcie. Niemcy słyną z umiłowania do porządku, ten mężczyzna jednak rozbił na wyspie swój namiot poza wyznaczoną do tego strefą. W czasie wichury, na jego namiot spadła ciężka gałąź ze stojącego obok drzewa, zabijając człowieka na miejscu. Dlatego nie należy przeciwstawiać się swojej naturze. Nie dlatego, że grozi to śmiercią - równie dobrze facet mógł przecież zginąć w losowym wypadku drogowym - ale dlatego, że spowodowana taką postawą ewentualna śmierć jest zazwyczaj groteskowa. Nikt teraz nie będzie go wspominał, jako aktora, który dobrze zagrał jakąś rolę, a oprócz tego był ambasadorem Unesco i prowadził działalność społeczną. Będzie już zawsze człowiekiem, na którego namiot zawaliło się drzewo. Nawet gorzej: będzie Niemcem, na którego nielegalnie rozstawiony namiot zawaliło się drzewo.

Pałac w Gödöllő

Spacerując kiedyś po parku w Gödöllő, Márai spotkał węgierskiego króla, który miał wkrótce zakończyć swoje panowanie. Napisał wtedy, że nikt nie jest tak samotny, jak ustępujący król. Gdy byłem tam teraz, po parku przy pałacu spacerowało wielu japońskich turystów. Japończycy właśnie wydają mi się zawsze bardzo zdyscyplinowani i samotni. (Chociaż nigdy nie widziałem jednego Japończyka, oni chyba występują w przyrodzie tylko zbiorowo.) Być może jednak jest to tylko złudzenie, wynikające z tego, że z powodu odmiennej kultury w ogóle się nie rozumiemy. I to jest właśnie ta samotność.

Pałac w Gödöllő - szczerze mówiąc, nic ciekawego.

Historie miłosne

Przypuszczam, że bycie zakochanym zbyt długo może paraliżować wszelkie codzienne i konieczne czynności, takie jak praca, wychowywanie i utrzymywanie rodziny, zarządzanie majątkiem. Ten stan sprawia, że nie widzimy rzeczy jasno. Nie potrafimy też wtedy właściwie dostrzec osoby, w której jesteśmy zakochani. Dopiero gdy przestajemy być zakochani, zaczynamy rozumieć, dlaczego łączy nas z tą osobą miłość.

Wino!

(Mam przeczucie, że wykrzyknik jest w wielu kręgach uważany za coś niestosownego. Za wyraz naiwności i infantylności. Tak jakby już wszystko zostało dawno wykrzyczane i teraz już tylko możemy być 'ciszej nad tą trumną'. Ja nie zgadzam się na ten nihilizm. Mamy wciąż jeszcze wiele do przeżycia!)

Byłem w Egerze. Nic dziwnego, że ciągną tam istne konwoje i pielgrzymki turystów z Polski. Pić takie wina, płacąc tak niewiele - o czym więcej można marzyć? Wino ma tę przewagę nad zakochiwaniem się, że można je pić właściwie bezkarnie do końca życia. Nie, wino to w ogóle osobna kategoria, nie ma nic wspólnego z nałogami. Bez wina nie byłoby starożytnej Grecji, nie byłoby w ogóle Europy. Bloga też by nie było. Może jednak byłby, ale gdybym pił w tej chwili zieloną herbatę, to opowiadałbym chyba tylko o polityce. Byłbym nieszczęśliwy i bardzo rzeczowy.

Właściwa nazwa dla winiarni!

Przez parę lat udawałem, że lubię tylko czerwone wytrawne wino. Myślałem, że tak wypada, że to będzie takie ostre, jak pisanie bez wykrzykników. Później zauważyłem, że życie jednak jest piękne, że udawanie jest dobre dla głupców i że lubię też wszystkie inne rodzaje wina. Zwłaszcza białe słodkie. Ale to też zależy kiedy, do czego, przy jakiej okazji. Zazdroszczę ludziom, pracującym z winem, to wspaniały i bogaty świat.

Zapas niewielki, ale na ten tydzień musi nam wystarczyć.

Dziennik 5/08/2015 - Najnowsze osiągnięcia polskiej fantastyki politycznej

Dmowski przewraca się w grobie, gdy widzi współczesnych narodowców, mylących resentyment z interesem narodowym. Piłsudskiego szlag trafia w zaświatach, gdy widzi ludzi, marzących o Międzymorzu, a nie potrafiących budować kontaktów na Wschodzie.

(Jakimś cudem jednak Polska wciąż istnieje i to jest fenomen, ale z drugiej strony - jakim kosztem... Nie oszukujmy się, gdyby kolonialna eksploatacja ekonomiczna formalnie suwerennego kraju nie była możliwa, to Polski nie byłoby w ogóle na mapie już od dawna.)

Teraz powinienem rozwinąć i udowodnić tezy, zawarte w pierwszym akapicie, ale zrobię to raczej skrótowo, bo jest gorąco zarówno na polu, jak i na dworze i jestem przez to trochę rozleniwiony.

1) Podstawą politycznego nacjonalizmu jest tzw. realizm polityczny, który nakazuje określać tzw. interes narodowy, następnie: trzeźwo oceniać sytuację i na podstawie tej analizy dobierać środki do realizacji celu/interesu, kierując się w tym wyłącznie ROZUMEM, a nie: emocjami. Proszę to porównać z histerią, z jaką narodowcy (nie mówię o tych paru kumatych, którzy może są na szczycie ich formacji, ale o tych szeregowych entuzjastach, których spotykamy na co dzień) reagują od jakiegoś czasu na słowo "Ukraina", które stało się synonimem frazy "Rzeź wołyńska". Całkowite zafiksowane na jednym (nie twierdzę, że nieważnym) temacie historycznym i jednym aspekcie relacji między narodami/krajami, blokujące możliwość politycznego manewru, samo-wykluczenie się z gry, Dmowski na pewno byłby dumny... Chyba pije teraz w grobie na umór, gdy widzi swoje niedouczone bękarty.

2) Jak wie każde dziecko, kraje są dobre albo złe. Na Świecie myślą tak właśnie dzieci, na zasadzie podobnej do wiary w Św. Mikołaja, a potem dorośli myślą już normalnie. W Polsce dorośli nadal wierzą w politycznego Świętego Mikołaja. Dobra jest na przykład Ameryka, dobra jest już teraz Ukraina (wcześniej była zła)[przepraszam, dla narodowców Ukraina teraz jest zła, a wcześniej była dobra. Jak przystało na prawdziwych Polaków, muszą się czymś różnić od tych pozostałych, więc jeśli tamci mówią, że jakiś kraj jest dobry, to narodowcy powiedzą, że jest zły, i odwrotnie], ale Białoruś jest zła. Dlaczego? Bo tak. Z Białorusią więc nie będziemy rozmawiać. Ale z Ukrainą też nie będziemy rozmawiać, jeśli nagle stanie się zła. A w ogóle to Putin jest zły i jeśli zmieni się prezydent z Rosji, to nagle Rosja o 180 stopni zmieni swoją politykę i już będzie dobra. Albo nie, Rosja jednak zawsze będzie zła. Najdobrzejsza jest oczywiście Polska, a kraje regionu powinny to same zauważyć i podporządkować się nam, właśnie z przyczyn moralnych. Jeśli tego nie zrobią, to są głupie. Złe. Kolejna genialna taktyka, która na pewno wzmacnia Polskę i jej znaczenie w regionie...

To był tak zwany wpis zaangażowany, czyli jednak misja w życiu i na blogu musi być... A może po prostu potrzeba skrytykowania własnych ziomków? Krytykowanie ludzi (zwłaszcza celne - kto powie, że nie? - należało się im) jak wiadomo poprawia samopoczucie.

Dziennik 4/08/2015 - Pieniądze

[Dołączanie zdjęć do wpisów nie działa, niezależnie z jakiego źródła je wrzucam, blogger się wtedy u mnie zawiesza... A zresztą, co za różnica.]

W Europie Środokowo-Wschodniej pieniądze są jeszcze nadal czymś niezwykłym. Pokazujemy je sobie i podajemy z rąk do rąk, jakbyśmy byli małymi dziećmi w piaskownicy, do której kolega przynosi nową zabawkę: "Co to masz? Pokaż...". Później nauczymy się nimi gardzić, a dopiero jeszcze później: z nimi żyć. Biorąc pod uwagę to, że u nas teraz wszystkie procesy społeczne muszą przebiegać szybciej, potrzebujemy na to maksymalnie dwieście, może trzysta lat.

Chciałbym być już przy tym trzecim etapie, ale jestem ledwie gdzieś na przełomie pierwszego i drugiego, ale prawdopodobnie nie zdążę już za życia nawet na dobre wzgardzić pieniędzmi, bo co chwilę znowu będzie mi ich brakować (teraz od września zacznę utrzymywać rodzinę). Wyobrażając sobie małżeństwo, myślę, że jest jak spółka. Podobnie tutaj bowiem, o powodzeniu przedsięwzięcia decydują ostatecznie uczciwość i zaufanie. Jeszcze nigdy nie prowadziłem spółki.

Dziennik 3/08/2015

Obawiam się, że mojego bloga łatwiej się pisze, niż czyta.

Najpierw tylko jeszcze informacja techniczna, będąca krótkim uzupełnieniem ostatnich wpisów: jestem cały czas szczęśliwym człowiekiem i naprawdę niczego mi nie brak. Codziennego niepokoju też mam pod dostatkiem.

Spotkałem wczoraj kolegę, którego nie widziałem przez wiele lat. Pracuje w Kanadzie, jest kierowcą. Planuje wkrótce wrócić do Polski i otworzyć firmę przewozową, z siedzibą w Trójmieście. Polska jest krajem tranzytowym i polskie firmy transportowe stały się w ostatnich latach europejską potęgą, to świetny kierunek. Podziwiam ludzi, którzy, nie mając nic, ruszają za granicę, by potem jeszcze zacząć jakąś działalność od zera. Natomiast czuję się zawsze trochę zażenowany, gdy ludzie komplementują mnie i moje osiągnięcia. Słyszę pochwały bardzo często i jest to pewnym nieporozumieniem, bo ja nie potrzebowałem w ogóle odwagi, gdy zaczynałem. Nie potrzebowałem jej też później. Najpierw robiłem to, do czego była okazja, a później już tylko byłem uparty. Zawsze będę miał kompleks wobec tych, którzy zaczynali zupełnie od niczego, którzy mieli na początku tylko siebie i swoją decyzję.

Co nie znaczy, że utrzymywanie i pomnażanie posiadanego już kapitału (wiedzy, zespołu, kontaktów i na ostatnim miejscu najmniej cennych: środków produkcji) jest łatwe i nie zasługuje na uznanie. Gdyby tak było, musielibyśmy nazwać idiotami i leniami społeczność całego cywilizowanego Świata, która pierwotną akumulację kapitału ma już kilka wieków za sobą.

Praca i rodzina to dwie rzeczy, które liczą się w życiu. Żeby je mieć, trzeba być człowiekiem wolnym:

"Wolność, mówią. Bez wolności nie warto żyć. To prawda. Ale nie wspominają, że wolności nie można uzyskać z zewnątrz. Amerykanie nie mogą przysłać wolności w paczce w ramach pomocy charytatywnej. Wolność jest sumą dobrowolnie podjętych, uznanych za słuszne obowiązków. Wszystko inne nie jest wolnością, a jedynie egoizmem i pełną chciwości przesadą."

Tak pisał Sándor Márai, który stąpał twardo po Ziemi, obserwując rozsypane po niej okruchy gwiazd. Pewna część (akurat nie ta przytoczona wyżej) jego zapisków w "Dzienniku", ze względu na sporą ilość odniesień do literatury i szerzej sztuki i historii wymagałaby pewnej erudycji od czytelnika. Mówię "wymagałaby", bo, ku własnemu zaskoczeniu, nie mam problemu ze zrozumieniem znaczenia tych zdań, w których wspomina na przykład autorów i dzieła, o których nawet nie słyszałem. Oczywiście większa wiedza pozwoliłaby zobaczyć w tym więcej, ale mam dziwne przeczucie, że nie zrobiłoby to dużej różnicy. Błądząc po uliczkach Neapolu, pisał Márai, że prawdziwym przedsięwzięciem jest po prostu żyć. W innych chwilach stwierdzał, że zdaje sobie sprawę z tego, że warstwa ludzi, do których pisze, gdzieś w połowie XX wieku przestała ostatecznie istnieć, razem z resztkami starej Europy. Byłby z nas teraz, XXI-wiecznych dyletantów i jednocześnie praktyków życia podwójnie zadowolony.

Lech Poznań trafił w Lidze Europy na Videoton Székesfehérvár, mistrza Węgier. Z właściwą sobie butą skomentuję ten temat, kreując się jak zwykle na znawcę szeroko pojętej tematyki węgierskiej, nie mając w rzeczywistości żadnej głębszej wiedzy na jakiekolwiek potencjalne zagadnienie, a w zakresie piłki nożnej - w szczególności. (Może tylko o węgierskiej domowej kuchni wiem cokolwiek naprawdę.)[O kurde, właśnie sobie wyobraziłem, jak jesienią wracam do domu z jakiegoś hipotetycznego zadania, a tam czeka na mnie moja kochana narzeczona z obiadem, ale ona jest wspaniała...] Węgierska ekstraklasa jest słabsza od polskiej, ale Videoton dałby sobie u nas radę, może nawet uplasowałby się przy odrobinie szczęścia gdzieś w środku tabeli. Co nie znaczy, że Lech jest tu murowanym faworytem - tak jak każdy klub z polskiej ligi mógłby wygrać teraz z Lechem, tak i Videoton może to zrobić.

Székesfehérvár był przez kilkaset lat miejscem koronacji węgierskich królów, aż do czasu zdobycia go przez Turków, z czym wiąże się ciekawa historia:

"The Ottomans occupied the city after a long siege in 1543 and only after a sally ended in most of the defenders including the commander, György Varkoch, being locked out by wealthy citizens fearing they might incur the wrath of the Ottomans by a lengthy siege. They discovered after surrendering, however, that the Ottomans were not without a sense for chivalry and those responsible for shutting the defenders out were put to death."

Nie jestem pewien, czy to turecka rycerskość, czy raczej specyficzne poczucie humoru... W każdym razie dla zdrajców, którzy w rezultacie położyli głowy, to znikoma różnica.

Miałem teraz dwa dni wakacji, które właśnie kończę, czego efektem jest pierwszy w ten weekend post napisany na trzeźwo. Nie mam pojęcia, czy było w nim cokolwiek wartego uwagi, ale i tak zalinkuję go na facebook'u i może nawet nie usunę po kilku godzinach. Tak na zachętę (dla siebie). Jak dostanę trzy lajki pod linkiem, to będę pisał dalej. Jak dostanę dwa lajki, to też będę pisał dalej. Jak dostanę jednego lajka, to nadal będę, ale już w gorszym humorze, a jak nikt nie polubi, to będę pisał dalej za karę.

Dziennik 1/08/2015

Bóg i Natura są jednością. Jeśli ktoś szuka między tymi pojęciami sprzeczności, traci czas. W szczególności mylą się ci, którzy myślą, że w naturze człowieka leży nadmierna pogoń za przyjemnościami, wbrew prawom boskim. Jest odwrotnie: nasza natura nie szuka nadmiaru. Genetycznie nie różnimy się od zwierząt, które w zaspokajaniu swoich potrzeb są przecież tak bardzo minimalistyczne. Żylibyśmy tak w pełnej harmonii - bo do tego jesteśmy stworzeni - gdyby nie pycha i próżność, które wywołują w nas stan ciągłego nienasycenia, poczucia niespełnienia i jakiejś trudnej do określenia rządzy przeżywania czegoś, o czym jednocześnie wiemy, że nie jest nam - w sensie praktycznym - do niczego potrzebne. (Mówię o tym w liczbie mnogiej, bo zakładam jednak, że nie jestem jedyny.) Nie znajduję żadnych przyrodniczo-społecznych przyczyn tego stanu rzeczy i jedyne racjonalne (sic!) wyjaśnienie, jakie przychodzi mi do głowy, to istnienie jakiejś przeciwnej do Boga-Natury siły, która: najpierw, bazując na naszej wrodzonej ciekawości, rozbudza w nas zbyteczne pragnienia, a następnie łamie naszą wolę i samozachowawczy instynkt, skłaniając nas do pogoni za czymś, co jest dla nas zgubne.

Tak właśnie, zgoła niespodziewanie, w drodze codziennej auto-psycho-analizy, odkryłem i dowiodłem istnienia przedwiecznego Zła :D. Czuję się z tym odkryciem trochę nieswojo, bo planowałem kiedyś nawet przestać wierzyć w Boga, a tu okazuję się, że przeciwnie: muszę jeszcze w dodatku zacząć wierzyć w Szatana (a skoro Szatan istnieje, to automatycznie Bóg też musi istnieć).

Miało być o imprezach, a wyszedł wpis religijny... Następny temat będzie lajtowy.

Dziennik 1/07/2015

Taki bedzie format wpisów, przynajmniej przez jakiś czas. Numeracja jak z faktur, będę sobie dziękii temu wyobrażał, że pisanie na blogu przynosi mi jakiś zysk. Dodatkowo, będę tytulował akapity, co będzie może przerostem formy nad treścią, ale ponieważ chwilowo nie mam technicznej mozliwości wrzucania tu zdjęć, to przynajmniej w ten sposób wcisnę między linijki trochę przestrzeni. Poza tym blog jest patetyczny i koniec, bądźmy konsekwentni.


Jezyk

Jestem w Polsce, ale mam tylko węgierski komputer (w dodatku bardzo mały i bardzo wolny), dlatego chwilowo nie mogę używać polskich znaków (jedynie˝ó˝, które jest też węgierskim znakiem). [Nieaktualne. Nudziło mi się i pedantycznie przepisałem cały wpis.] Poza tym jednak będę się wyrażał raczej zrozumiale, bo byłem tam wciąż jeszcze za krótko, żeby zmienić sposób myślenia. Może gdybym nauczył się ich języka... Jak już wspomniałem: Tolkien mógłby zaoszczędzić dużo czasu na wymyślaniu języka elfów i zamiast tego skopiować po prostu węgierski. Nikt na Świecie, oprócz Tolkiena i samych Węgrów, nie wiedziałby, że to plagiat. Gdyby Węgrzy próbowali zwrócić na to uwagę światowej opinii publicznej, to i tak nikt by im nie uwierzył. Poza tym język pasowałby bardzo, bo jest melodyjny, egzotyczny, miękki i zbudowano na nim nieproporcjonalnie wielką do liczby posługujących się nim ludzi ilość poezji. [Nie ma to jak przedruki rzeczy, do których ma się prawa autorskie [pomijam kwestie praw na facebooku, to tylko żart]: szybko, łatwo i za darmo.]


Inne agencje

Znajomi założyli niedawno agencję detektywistyczną. Działanie takich firm opiera się na założeniu, że ktoś będzie chciał zapłacić za to, że dowie się o tym, że jest zdradzany. Ja wolałbym się nie dowiedzieć i jeszcze zaoszczędzić pieniądze.



Książki

Nie czytając nic przez dłuższy czas, zaczynam lekcewazyć znaczenie literatury, prawdopodobnie chcąc się w ten sposób usprawiedliwić. Gdy później sięgam do jakiejś dobrej książki, np. do ˝Dzienników˝ Máraia, odkrywam, jak gwałtownie ilość skojarzeń w głowie rośnie, wraz z przeczytaniem każdej kolejnej strony. Ta ˝ilość skojarzeń˝ nie przekłada się ani na jakieś zyski w zakresie życiowej mądrości, ani tym bardziej: moralności, ale pozwala żyć bardzo intensywnie, niezależnie od tego, co dzieje się za oknem.


Krytyka Kościoła

Byłem na katolickim ślubie na Węgrzech. Ceremonia była bardzo krótka, skończyła się długo przed momentem, w którym powinna zacząć sie komunia. Nie rozumiem, po co nadal utrzymywane jest tam jeszcze rozróżnienie między kościołami protestanckimi i kościołem rzymskim, różnią się już chyba tylko adresem centrali. 

Oczywiście nie mógłbym w tamtą sobotę i tak nawet pójść do komuni, ale chętnie skrytykowałem księdza, kościół, cały system.


Kobieta

R. mówi podniesionym głosem, że powinienem tez iść spać. Jutro jak zwykle mam bardzo wiele rzeczy do zrobienia, a gdzieś pomiędzy tymi obowiązkami potrzebna będzie wizyta w szpitalu, w którym, mam nadzieję, szybko i od ręki ktoś nastawi mi szczękę, którą zwichnąłem sobie, skacząc z trampoliny na główkę trzy dni temu. Coś mi tam `strzyknęło`, gdy uderzyłem o taflę wody, później ból minął, by powrócić po dwóch dniach i częściowo zablokować mi pół facjaty. Trzeba to załatwić, zanim japa zamknie mi sie na amen (co miałoby też swoje dobre strony... Żartuję, przecież mógłbym nadal bezkarnie pisać, tyle że pijąc radlera przy pomocy słomki).

W każdym razie: w sprawach życia Kobieta zawsze ma rację. Mimo tego, często się z nią kłócimy i nie słuchamy jej, co kończy się naszą zgubą lub co najmniej poważnym uszczerbkiem na zdrowiu. Ona jednak wytrwale nadal rodzi kolejnych mężczyzn, by ci znowu zachowywali się jak idioci. Doceńmy jej wielkoduszność, bez której nie byłoby niczego.


Koniec wpisu. Było krótko i nie na temat. Nie było też fajnych zdjęć, za to podaję link ze śmiesznym gifem z Hitlerem, mnie takie głupoty wprowadzają zawsze w dobry nastrój.

Wpisy bez zdjęć nikogo nie interesują

...Niezależnie od tego, jakich przygód i podróży by one nie opisywały. Tym razem jednak zdjęć nie zamieszczam ze zwykłej uczciwości, albowiem nie mam chyba nic szczególnie ciekawego do (o)powiedzenia. To znaczy zrobiłem wczoraj wieczorem jedno zdjęcie, które planowałem tu w wolnej chwili umieścić, ale nie zdążyłem go skopiować na komputer, nie mam w bagażu podręcznym kabla, a z bluetoothem to już za duża kombinacja. Na lotnisku zawsze jestem trochę spięty i pod presją czasu, nawet wtedy, gdy mam jeszcze ponad godzinę do odlotu i całą ochronę za sobą. Zresztą zdjęcie nie było wybitne, przedstawiało gubanicę, czyli kawałek serbskiego ciasta, nadziewanego twarogiem. W tle widać było jedną z ulic Segedynu późnym wieczorem. Musicie przyznać, że nic szczególnego.

Próbuję przełamać dzisiaj swój zwyczajowy, komunikacyjno-lotniczy stres i zamówiłem piwo w lotniskowym barze. Oczywiście nie poszło wcale łatwo: za barem, przy tzw. kiju stał koleś, podszedłem i poprosiłem piwo. Spojrzał na mnie z politowaniem - właśnie tak, może dlatego, że jestem w trampkach, takich najtańszych, jakie kiedyś zakładało się na lekcje WF (nie pamiętam, gdzie udało mi się je kupić, chyba w ND). On może nawet nie widział tych trampków, ale ja cały czas czuję, że mam je na sobie, co przekłada się na moją samoocenę i relacje interpersonalne, w tym przypadku: między mną i personelem lotniska Franciszka Liszta [czyt: Lista] w Budapeszcie. Spojrzał na mnie z politowaniem i zaprosił do zajęcia miejsca przy stoliku. Przecież wiem, że są tu kelnerki, ale dlaczego w takim razie ten pajac stoi przy tym kranie? No nieważne. Nie mam przy sobie gotówki, tylko kartę, nie będę mógł dać napiwku, dlatego liczyłem na to, że jedno piwo można kupić poza całym tym serwisowym systemem.


Z zasady nie opowiadam o swojej pracy, dlatego tylko w skrócie powiem, że zaintrygowało mnie przedsięwzięcie pewnego człowieka, który szuka niecodziennych atrakcji do sprzedaży na portalu randkowym. Zaskoczyło mnie to, że ktoś chce wydawać pieniądze na to, żeby na jego randce pojawił się nagle jakiś tancerz ognia, rycerz albo iluzjonista. Pomyślałem, że to rozrzutność [to w ogóle śmieszne, że gotów byłbym wręcz pouczać swoich klientów o tym, żeby nie wydawali na mnie pieniędzy], ale potem przypomniałem sobie, że na swoją pierwszą randkę też wydałem sporo pieniędzy, niejeden student utrzymałby się za to przez miesiąc albo dwa (zależy, czy jadłby tylko ryż z sosami Łowicz, czy jeszcze dodawałby do tego parówki).


Tymczasem kończę piwo i uciekam. Do usłyszenia!

P.S. Okazało się, że do ceny piwa doliczony został serwis, odetchnąłem z ulgą - wiem, że "lol", w ogóle o perypetiach człowieka z prowincji, trafiającego nagle do dużego [bo wielki to jest może w Los Angeles albo w Singapurze, a nie gdzieś w Budapeszcie czy w Warszawie] Świata można by napisać powieść, ale na ten pomysł wpadło kilka osób jeszcze w XIX wieku.

Wolni ludzie morza. Grecy wymyślili człowieka - kultura funkcją geografii (jak geopolityka). Dużo wina :)

Powieść Sándora Máraia "Pokój na Itace" jest zajebista. To jego wizja mitu o Odyseuszu i dalszego ciągu tej historii. Przeczytałem na razie pieśń pierwszą, w której narratorem jest jego żona, Penelopa. Realizm psychologiczny, z jakim autor opisuje z perspektywy kobiety małżeństwo z herosem, jest miażdżący. Mógłbym tu cytować całe fragmenty, ale to bez sensu. Polecam. Robert Lubera :)

Grecy stworzyli człowieka. Być może przed nimi zrobili to już Fenicjanie, ale ich literatura się nie zachowała. Może po prostu byli tak wolni, że poza żeglowaniem, piciem wina, braniem nałożnic, handlem i rajdami na nadmorskie osady nie mieli czasu na jakieś tam pisanie. Nie zrobili tego Persowie, bo ich model gospodarczy implikował zupełnie inny system polityczny, który z kolei lepił - chociaż z tej samej gliny, to jednak: innych ludzi. O tym jest ta książka. A końcówka pierwszej pieśni, w której Ulisses umiera i ostatnim jego słowem jest "Thalassa..." (morze)...

Przepraszam, że chaotycznie, ale jestem właśnie na Festiwalu Wina w Segedynie. Wypróbowałem dzisiaj już około dziesięciu rodzajów win, a wieczór dopiero za chwilę się zacznie. Tańczyliśmy dzisiaj greckie tańce, grało dwóch kolesi na bouzuki, kroki pokazywali na bieżąco ludzie z miejscowego towarzystwa mniejszości greckiej. Później jeden z muzyków zatańczył solówkę, tego dopiero trudno byłoby się nauczyć, tańce węgierskie łatwiej będzie ogarnąć, chociaż technicznie trudne, to jednak są nizinne, lądowe.

Trochę śmiesznie, że wkleiłem obrazek z okładką książki, więc na koniec zapodam jeszcze klasyczne ujęcie z Odyseuszem, na okręcie, wśród zdradliwych syren, na pełnej kurwie!

P.S. Jeśli komuś nie pasuje słowo "realizm" w kontekście "mitów", to znaczy, że nie wie o co chodzi z mitami.

Nowe/stare rozdanie na jesieni?

Układ, który rządzi Polską od wielu lat, uznał właśnie, że Komorowski jest już zatopiony, a zaraz za nim na dno pójdzie cała PO. Teraz trzeba zmienić wszystko, żeby wszystko zostało po staremu. Dlatego tworzy się właśnie "nowa" "formacja", z Leszkiem Balcerowiczem na czele. Celem operacji jest przejęcie elektoratu po Platformie Obywatelskiej, wobec której formalnie nowa partia będzie się odnosić nieco krytycznie, w rzeczywistości jednak tylko po to, żeby wejść w jej buty, a docelowo po prostu: żeby zabezpieczyć interesy tych wszystkich sił, których do tej pory pilnowała w tej polskiej kolonii Platforma.

Mam nadzieję, że Kukiz jest na tyle przenikliwy i ma wystarczająco dobry sztab, żeby nie zostać rozegranym przez ten nowy/stary układ [edit: właściwie nie mam obaw co do Kukiza, natomiast co do przenikliwości dużej części jego elektoratu - owszem. Gra w dużej mierze będzie toczyć się o to, żeby odpowiednio pokierować tą grupą ludzi...]. Scenariusz będzie bowiem taki, że Balcerowicz będzie maksymalnie pompowany w mediach do jesiennych wyborów, jako słuszny i 'profesjonalny' odnowiciel/zbawiciel, a Kukiz zostanie postawiony przed sytuacją: albo tworzysz koalicję z Balcerowiczem i jesteś cacy, albo dogadasz się z PiSem i jesteś zły. Jakie byłyby konsekwencje dojścia do władzy PO-bis Balcerowicza, nie muszę nikomu kumatemu wyjaśniać, ale pozostałych uświadomię: nie zmieni się nic, a przynajmniej: nie na lepsze.

Chodzi o to, żeby wszyscy beneficjenci teoretycznego istnienia Polski - tylko jako łatwej do dojenia kolonii - nadal mogli czerpać korzyści z tego stanu rzeczy. Przy okazji, widać długofalowe planowanie polityczne: teraz każdy powinien zrozumieć, skąd się wziął pomysł na zegar długu publicznego w wykonaniu Balcerowicza. Wiadomo, że od czasu do czasu marki polityczne (jak PO) zużywają się przy tak skrajnie rabunkowej działalności i że kiedyś trzeba będzie wyraźnie odświeżyć wizerunek tego systemu.

...

Duża polityka jest wynikiem gry wielkiego dużego kapitału, być może korekta polityki w Polsce jest wynikiem korekty geopolitycznej, w której kapitał zachodni umocnił się u nas kosztem wpływów Rosji w ostatnich paru latach i upadek Komorowskiego jest tego konsekwencją, media nie wspierają go tak, jakby mogły wspierać, dopuszczają od jakiegoś czasu pojawianie się w eterze różnych kompromitujących go sytuacji.

Szybki wpis ogólny

Mam ten komfort, że nie mam dużego problemu z przyznawaniem się do swoich błędów (zwłaszcza, gdy ich nie popełniam). Niedawno, po raz kolejny (i już ostatni), przyznałem się przed sobą do błędu z Korwinem - dobrze, że jeszcze przed wyborami, bo nie tylko trochę zmarnowałbym głos, ale jeszcze zarzucałbym sobie teraz, że zacząłem popierać Kukiza z konformizmu, gdy zobaczyłem, jaki odniósł sukces. A tak to: nikt się nie może przyczepić. Nawet pisałem tu dawno temu (z 10 dni przed wyborami), dlaczego Kukiz jest spoko, a Korwin nie, więc jestem całkowicie kryty. Jakby co, zawsze to wiedziałem. Jestem gotowy na nowy konformizm, a Wy? Żartuję, chciałem tylko przez chwilę trochę pomanipulować przy różnych intuicyjnych tematach. Intuicja to w ogóle podstawa, przynajmniej u mnie, ale też - zbieg okoliczności - u takiego np. Kukiza. Przypadek? Tak sądzę, ale jaki przyjemny.

Współczuję tym wszystkim ludziom, którzy popierali PO, a teraz chcą się z tego jakoś wycofać, ale nie wiedzą jak, bo przecież wciąż na przykład nie wypada im głosować na PiS [bo co powiedzą... no właśnie: bo kto i co powie? przecież to już koniec tamtego świata]. Na szczęście jest Kukiz, ale na nieszczęście: w drugiej turze oprócz Komora z PO jest tylko Duda z PiS. Widzę na facebook'u codziennie, jak się ci ludzie teraz potwornie męczą... Moi drodzy, spokojnie, nikt się z Was nie będzie śmiał. Ja wspaniałomyślnie obiecuję, że nie będę się śmiał z nikogo, kto przez ostatnie sto lat śmiał się ze mnie, a teraz musi przyznawać mi rację. Jestem tą sytuacją trochę sam zażenowany i po prostu nie wydaje mi się to bardzo śmieszne.

Zawsze możecie oczywiście dopisać na kartce jakiegoś króla z serialu dla dzieci albo inną postać z bajki i zaimponować tym sobie wzajemnie, tworząc swoistą grupę wsparcia. Z tego też się nie będę śmiał, bo sam niedługo m.in. założę rodzinę i wiem, jakie to trudne: być dorosłym człowiekiem.

Zasłużona klęska socjopatów

To będzie krótki wpis, diss na Korwina, część jego kadr, oraz szerzej: części tzw. anty-systemowej polskiej prawicy.

Władza w demokracji uzależniona jest w dużej mierze od wyników wyborów. W wyborach chodzi o to, żeby je wygrać, a żeby je wygrać, trzeba otrzymać jak najwięcej głosów, a żeby to zrobić, trzeba przekonać do siebie jak największą liczbę ludzi.

Proste? Nie dla polskich prawicowców, według których 99% ludzi to idioci, fajni jesteśmy tylko ja i paru moich kolegów oraz niektórzy znajomi z facebook'a. Jesteśmy tak fajni, że to się rozumie samo przez się i ci pozostali idioci powinni na nas głosować, dla własnego dobra. Jeśli głosują na kogoś innego, to znaczy, że zadziałały tu służby specjalne, bo przecież gdyby nie spisek służb, to jakżeby oni wszyscy nie chcieli głosować na nas?! Przecież nam się to należy. 

Przypomina to stan umysłu nastolatka, który właśnie się "zakochał" (czytaj: chce ją wyruchać) i nienawidzi swojej wybranki dlatego, że ona nie odwzajemnia "uczucia", chociaż przecież powinna! Nic dziwnego, że w gimnazjach Korwin rządzi.

Jak już pisałem (tylko nie pamiętam, czy tu, czy na fejsie) parę tygodni temu (jeszcze zanim sondaże dla Kukiza poszły tak w górę), Kukiz osiągnie sukces, ze względu na cechy swojej osobowości. W wyborach decydują głównie emocje, a Kukiz zdobywa serca ludzi swoją empatią i szczerością, a jednocześnie pozwala im wierzyć w jego przywództwo i możliwość zwycięstwa dzięki swojej konsekwencji i determinacji. W ciekawy sposób w ogóle u tego człowieka łączą się te miękkie cechy z tymi twardymi, to jest postać trochę z mojej bajki.

Korwin dla odmiany jest typem gracza, skrajnego indywidualisty, który nie czuje po prostu innych ludzi. Nie musi czynić go to automatycznie złym człowiekiem i nawet nie musi oznaczać, że to, co proponuje, jest szkodliwe dla innych (wręcz przeciwnie nawet w jego przypadku, np. jeśli chodzi o znaczną część jego poglądów gospodarczych), ale nie pozwala mu to zbudować zaufania do siebie. Korwin nigdy nie zdobędzie większego poparcia, a biadolenie o tym, że Kukiz ukradł mu wyborców - Korwin i jego sztab chyba naprawdę w to wierzą! - jest po prostu żałosne. Korwin oczywiście nigdy nie złoży broni, więc energia tej części sceny politycznej zostanie uwolniona pewnie dopiero wtedy, gdy on zejdzie z tego świata. Nie widać tam na razie następców, Wipler i ten drugi chudy są śmieszni [jest coś takiego w niektórych aspirujących politykach - być może to cały zespół cech, a może tylko jakiś drobiazg, np. kształt facjaty - co powoduje, że ludzie ci - jako potencjalni przywódcy - wydają się czasem po prostu śmieszni. To jest tragiczne, bo oni przeważnie chyba o tym nie wiedzą, a jest to zazwyczaj niezbywalne, albo przynajmniej trudne do poprawienia.]

Celowo pomijam w tych rozważaniach innych kandydatów, bo interesuje mnie to zderzenie charakterów dwóch osób i przepływy emocji mas, a to wszystko (tzn. to jedno konkretne zderzenie, nie mówię o całym spektrum wyborczych sytuacji) zogniskowało się właśnie na tych dwóch kandydatach.

Oprócz tego są oczywiście programy, postulaty i inne tabelki, które - jak pokazują zawsze wyniki wyborów - są nieistotne, zwłaszcza w detalach i zwłaszcza w wyborach prezydenckich. To wbrew pozorom jest logiczne, bo w tych wyborach mamy symbolicznie decydować o systemie aksjologicznym, na którym zbudowane ma być państwo, a nie o szczegółach. Mamy system gabinetowo-parlamentarny, w którym rządzi prawie absolutnie rząd i premier [omawiam stan formalny, nie wchodzę tu w niuanse związane z tym, kto z kolei czasem rządzi rządem], a prezydent w tym systemie jest taką namiastką króla, takim ojcem narodu (albo wujkiem: jak ten obecnie rządzący), czyli postacią trochę mityczną, której lud zawsze potrzebuje, nawet, gdy o tym nie wie. Zresztą dlatego te wybory są istotne głównie jako przygrywka do zbliżających się wyborów parlamentarnych.

Mam nadzieję, że Kukiz ma jakąś chociaż szkieletową twardą kadrę wokół siebie, która ogarnie tę ludzką masę, którą za chwilę będą musieli zarządzać. Muszą stworzyć w tym roku formację (niech się to nazywa jak chce, ruch, czy coś), która powinna stworzyć wspólną listę z paroma innymi ugrupowaniami - o ile one do tego dojrzeją (bo Kukiz chyba jest na to z natury otwarty - mam nadzieję, że się co do niego tu nie pomyliłem) - a następnie wejść do sejmu i np. stworzyć koalicję rządową z PiSem (przy obecnej matematyce nie widzę innych opcji) i napędzić nowy rząd do zmian zasad działania państwa. Niech Polska jako państwo zacznie istnieć nie tylko teoretycznie, ale także praktycznie, a jednocześnie niech da ludziom żyć.

Takie tam

[Było tu też coś o kobietach, ale usunąłem, w przypływie niepokoju o wynik tłumaczenia przez google translate. Lepiej mieć spokój w domu, niż być znanym pisarzem, mam tu teraz lepsze rzeczy od nobla.]

Pisząc poprzedni post, ten o wyborach prezydenckich, cały czas wyobrażałem sobie, że wielu moich kolegów, turbo-realistów, którzy będą go czytać, będzie się śmiać i będzie zdziwionych moją naiwnością. Nie wiem czy się śmiali, nikt nic nie powiedział. W każdym razie trudno, czasem trzeba się narazić na śmieszność, bo paradoksalnie naiwność pozwala przetrwać. Naiwność pozwala zachować pewne ludzkie odruchy, które są w niektórych momentach życia/dziejów potrzebne. Stąd też moje takie, a nie inne wybory. Aczkolwiek nie było trudno, bo jest coś, co nie pozwala mi w ogóle wyobrazić sobie Kukiza jako agenta, a o czym wiele osób nie wie (ja też o tym nie wiem, ale zgaduję, bo jestem prawie pewien): rdzeń jego sztabu to środowisko JOWów, stworzone przez ś.p. Jerzego Przystawę, a to jest prawie zakon, bractwo, to jest ten rodzaj zahartowanej, kadrowej grupy, która jest w stanie przeprowadzić rewolucję, dzięki swojej spoistości i niepodatności na techniki operacyjne. Owszem więc, nie ma tu przypadków, ale to nie system rozgrywa teraz Kukiza, tylko Kukiz rozgrywa system. Taka jest moja ocena. Jeśli K. miał odebrać procenty Dudzie i Korwinowi, to coś nie wyszło, bo to Komorowski wyraźnie traci. Czyżby sytuacja wymknęła się spod kontroli? Jestem bardzo ciekawy tego, co się dalej stanie. Przelałem Kukizowi dzisiaj 80 zł.

Poza tym powoli dochodzę do siebie, ale jeszcze nie jestem zdrowy. Jutro logistycznie zaczyna się Festiwal Chorągwi, przyjeżdżają goście z zagranicy, przechwytuję ich popołudniu. Wyjątkowo ma w tę majową niedzielę dopisać pogoda. Nic ciekawego poza tym, czyli wszystko w porządku.

Dlaczego Kukiz, a nie np. Korwin

Żaden z nich nie jest politykiem, Korwin jest z natury publicystą, a Kukiz artystą z zadatkami na postać heroiczną (od czasu do czasu, w momentach krytycznych historii, mogą się pojawiać takie osoby). Obaj mówią zwykle prawdę, przeważnie mówią słuszne rzeczy, tyle że Korwin, jak każdy zacięty publicysta, mówi ich zbyt wiele, w złych momentach i czasem do nieodpowiedniego audytorium. Korwin nie ma szans na odegranie większej pozytywnej roli w polskiej polityce, ze względu na swoją osobowość i styl - które paradoksalnie jednocześnie pozwoliły mu w ogóle zaistnieć. W pewnym sensie stworzył i wywindował teraz dzięki swojej rozpoznawalności wartościowe częściowo środowisko, ale sam jest dla niego jednocześnie szklanym sufitem. 

Od strony idei i wspólnotowej telepatii, Korwin ze swoim klasycznym, anglosaskim, skrajnie indywidualistycznym zestawem poglądów jest niekompatybilny z narodem, któremu chciałby przewodzić. Zresztą w ogóle jak można porwać tłum, krzycząc, że liczy się tylko jednostka? Przez Kukiza przemawia natomiast jakiś podskórny, pierwotny republikanizm. Coś takiego, o czym przeczuwamy, że kiedyś było i że teraz tego nie ma, a więc że zostało nam to zabrane, ale ktoś może nam właśnie to przywrócić. Osoby, kierujące się emocjami i empatią, nie są w stanie uwierzyć Korwinowi [ani żadnym innym "anty-systemowym" kandydatom, jak Braun czy Kowalski, którzy są zwłaszcza pod tym względem tragiczni], automatycznie za to zaufają Kukizowi, któremu nie zaufać [tak ogólnie, jako człowiekowi - pomijam w tej chwili kryterium, czy ktoś się z nim politycznie zgadza, czy nie] po prostu się nie da. 

W wyborach decydują emocje.

Poza tym Kukiz chyba po prostu czuje scenę. Jestem pozytywnie zaskoczony też jego rosnącym profesjonalizmem politycznym, gdy np. sprawnie udziela wymijających odpowiedzi na pytania, które są obliczone na ustawienie go w jakimś fikcyjnym sporze na pozycjach wygodnych dla jego przeciwników [patrz na przykład: pytania o in vitro, temat stworzony przez PO na potrzeby kampanii].

Korwin nie jest w stanie przebić się do politycznego centrum i wyjść poza kilka procent poparcia, a Kukiz może to zrobić, bo nie ma przyklejonych tylu łatek. Jakimś cudem dla wielu lemingów nie jest jeszcze obciachem głosować na Kukiza, który przecież zasuwa przez cały tydzień w koszulkach z NSZ, Żołnierzami Wyklętymi itd. Jego rockowe dossier jest tutaj plusem (minusem jest dla starszych pokoleń pewnie), bardzo sprawnie też sprzedaje w różnych momentach wywiadów i innych publicznych wystąpień swoją ideę zmiany systemu 'ponad podziałami'. Co ciekawe, nie jest to wcale oszustwo, bo na zmianach bynajmniej nie straciliby obywatele z bardziej lewicowymi poglądami, straciłoby natomiast wielu polityków tych opcji, i nie tylko tych. 

Wydawało mi się przez chwilę, że Kukiz może być trochę zbyt zafiksowany na punkcie JOWów, ale, po przesłuchaniu kilku ostatnich wywiadów z nim, stwierdzam, że swoim meta-politycznym programem i autentycznym, jakimś takim 'apostolskim' (trochę duże słowo, ale pasuje jako przenośnia) podejściem rozwalił system. Taki powinien być każdy kandydat na prezydenta i prezydent. Prezydent musi być zawsze ojcem narodu, Korwin się na takiego po prostu nie nadaje, mimo tego, że ma rację (myli się w zasadzie chyba tylko co do tego, kto powinien zostać prezydentem)[żartuję, nie zgadzam się z nim w różnych miejscach].

Tymczasem Polacy niestety jeszcze i tak nie są gotowi na to, żeby wybierać prawdziwych prezydentów, potrzebują do tego jeszcze kilku lat. Historia przyjdzie im z pomocą, bo będzie ona bezlitośnie przyspieszać, karać nas słusznie (za wcześniejszą głupotę) różnymi plagami i katastrofami. Wtedy jako naród zmądrzejemy i wybierzemy za kilka lat lepszego prezydenta niż w tych wyborach - o ile do tego czasu nie wyjedzie stąd całe młode pokolenie.

P.S. Przepraszam za ewentualne błędy, jestem czwarty dzień z rzędu chory, chyba ciągle mam czasem gorączkę, idę spać.

Prawdziwa skromność i siła...

Gdy umiera ktoś naprawdę skromny, kto całe życie ciężko pracując, nigdy o tym nie mówił i nigdy nie szukał poklasku, to próżni ludzie spalają się ze wstydu...

Nasz dziadek zmarł tak, jakby nawet w tym momencie nie chciał sprawiać nikomu kłopotu: mógł umrzeć przy wysiłku fizycznym, pracując gdzieś głęboko w lesie, ale zdecydował się zasnąć w swoim fotelu w domu, jakby chciał oszczędzić pracy sanitariuszom. Wcześniej upewnił się, że wszystko na tym świecie już załatwił, że zrobił dla rodziny wszystko, co mógł. Spędził z nami jeszcze święta i pięćdziesiątą piątą rocznicę ślubu z babcią, jak zawsze zamyślony i małomówny, nie pokazujący uczuć często, chociaż czujący najsilniej ze wszystkich. Do końca życia pracował i do końca był dla nas wszystkich oparciem. Nie podejmował za nikogo z nas żadnych decyzji, jego pomoc była zawsze bezwarunkowa, szanował wszystkie nasze błędy. Dawał tylko cenne rady, rzadko też nas ganił, ale widzieliśmy jego życie i przeglądaliśmy się w nim, a jego milczenie było dla nas największą nagrodą albo karą. Nigdy nie podnosił głosu, jego autorytet był oczywisty, ale on sam do tego autorytetu nigdy by się nie przyznał, bo jego siła wynikała z miłości i poczucia obowiązku. Nigdy nie wyrównamy z nim rachunków, ale on nigdy by tego nie oczekiwał. Pozostanie w nas to zobowiązanie, powinniśmy przekazywać je dalej.

Uczmy się od Chińczyków

W Chinach dzieci w podstawówce czytają "Sztukę wojenną" Sun Zi (znaną i znanego też jako "Sztukę wojny" Sun-Tzu), a nas uczy się już wtedy tego, jak należy pięknie umierać. Przenosimy później naszą naiwność i naszą emocjonalną zapalczywość na różne sfery życia, przede wszystkim na politykę, ale nie tylko.

Przetargi zbrojeniowe, czyli polityczny podział łupów

Nie jestem bardzo dokładnie zorientowany, więc nie będę się rozpisywał. Natomiast wiem, że do prowadzenia wojny potrzebne są trzy rzeczy: "Pieniądze, pieniądze oraz pieniądze" (Napoleon?), dlatego nie sądzę, żeby Rosja, bankrutując, zerwała się do jakiejś 'ostatniej szarży'. Nigdy tak nie zrobiła w historii (patrz np. rozpad ZSRR), bo niby jak miałaby to zrobić? Pacyfikowanie odrywających się peryferii (Azja Środkowa, może Kaukaz) będzie raczej bardziej palącym wyzwaniem, niż ekspansja na środkowo-europejskiej równinie. Dlatego myślę, że Polska nie jest w tej chwili zagrożona - ale oczywiście mogę się mylić, jak myliły się polskie elity w 1939 co do możliwości agresji ze strony Związku Radzieckiego, wprowadzane w błąd przez sowieckich agentów.

Dlatego nie podoba mi się budowanie atmosfery nagłego zagrożenia, na które jedynym ratunkiem ma być szybko i drogo postawiony system antyrakietowy. Taki system (chyba nawet żaden z oferowanych nam systemów, a amerykański Patriot to już w ogóle) nie jest w stanie zapobiec zmasowanemu atakowi rakietowemu (atomowemu lub nie), więc gdyby Rosja chciała zaatakować na serio, to i tak nie ma na nią bata. Po co jednak Rosja miałaby przypuszczać taki atak na Polskę? Nie wierzę też w to, że na Kremlu siedzą jacyś nieprzewidywalni psychopaci, polityka jest racjonalną dziedziną i rzadko kiedy ktoś chory psychicznie dochodzi do szczytów władzy, co najwyżej zdarzają się tam czasem idioci, którzy robią za słupy dla różnych lobby (jak w przypadku naszego prezydenta). W praktyce sfinansujemy pewnie całość prac badawczych czyjegoś systemu (inni klienci będą go dostawać znacznie taniej, jak to już parę razy bywało...), a przy obecnej wasalnej polityce Polski ten system - tak jak w ogóle cały kraj - będzie tak naprawdę służył jako czyjeś narzędzie do realizacji jego interesów w tej części Świata, tyle że za pieniądze polskiego podatnika.

Co nie znaczy, że nie powinniśmy mieć takiego systemu (chociaż bardziej może w obecnej sytuacji przydałyby się środki odstraszania, czyli własna broń ofensywna dalekiego zasięgu), ale jestem krytyczny wobec sposobu, w jaki jest on pozyskiwany.

Zapracowałem już na "rosyjskiego agenta", czy jeszcze nie? :P

...

To było 10 minut wolnego czasu dzisiaj, a teraz wracam do roboty i wieczorem do Warszawy (takie przejazdy W-ND-W w ciągu mniej niż jednej doby w celu załatwienia paru spraw będą mi się jak zwykle w sezonie zdarzać często)(przy okazji: Opel naprawiony w 100%!). Kilku osobom wiszę różne rzeczy, spotkania i sprawy, za co przepraszam, postaram się uregulować różne zobowiązania w przyszłym tygodniu, który też będzie intensywny, ale być może pod kontrolą. Pozdrawiam i do usłyszenia.