Podobny [chociaż inny, ale nieważne] moment przeżywam czasem, gdy skończę jakiś etap pracy i zawisam na chwilę w przestrzeni, zazwyczaj miejskiej (podobnie zresztą jak wspomniani w poprzednim nawiasie panowie - ale jakbym tak zawisł gdzieś w krzakach, to pewnie też bym coś przeżył), w środku nocy. Mam wtedy chwilę czasu, by zastanowić się nad tym, gdzie aktualnie jestem, co robię i dlaczego to w ogóle działa. Wynik jest zawsze podobny: uśmiecham się, bo jestem zdziwiony tym, jak bardzo abstrakcyjne i wręcz "dziwne" jest to wszystko, co wytwarzam i z czego żyję. Tyle nietypowych rzeczy, tak bardzo w sumie wydawałoby się zbędnych - a jednak, ciągle ktoś je kupuje. Mi się wiele z nich nawet podoba i nie wiem, czy mógłbym bez nich żyć (tzn. bez uczestniczenia w nich w jakimś stopniu, bez oglądania chociaż - nie mówię teraz o zamienianiu ich w złoto), ale dziwi mnie niezmiennie, że normalni ludzie też to biorą.
A co, jeśli sam jestem normalny? O tym nie pomyślałem... Hm, to miałoby sens.
Tymczasem, przykładowa przestrzeń aktualnie:
Co jakiś czas sprawdzam, od ilu lat mieszkam w Warszawie i dzisiaj wyszło mi, że chyba od prawie czternastu. Miasto zmieniło się w tym czasie znacznie, nadal mnie pociąga i prawdopodobnie nigdy nie przestanie. Dobrze, że umiem sobie tak personifikować rzeczy, miejsca - trochę to ckliwe, ale ułatwia życie, bo przenosi instynktowne uczucia miłości i troski na przedmioty, o które też należy dbać. O które w sumie łatwiej dbać, niż o ludzi - ale nieważne. W każdym razie: całkiem tu miło, tylko u mnie w mieszkaniu jak zwykle cholernie głośno od ulicy. Przez to nie da się tu wytrzymać dłużej, niż kilkanaście dni z rzędu. Podziwiam ludzi, którzy wytrzymywali tu dłużej... Zmienię to mieszkanie kiedyś na inne, albo zbuduję dom w pobliżu którejś obwodnicy.
[A propos ckliwości: czasem rzygam tęczą, gdy czytam niektóre swoje wpisy na fejsie. Jednocześnie jednak jestem już pogodzony z tym, że nigdy nie przestanę być w specyficzny sposób emocjonalny i patetyczny. Co ciekawe, mimo pełnej i permanentnej samoświadomości w tym zakresie, zawsze jestem wtedy autentyczny, bo po prostu nie potrafię tego kontrolować, tak jak pijany człowiek nie potrafi czasem powstrzymać pawia - chociaż to porównanie jest może zbyt drastyczne i powinienem być dla siebie łaskawszy, choćby przez wzgląd na mój wiek.]
Idę spać.
Słodziaki z London Grammar. Wokalistka w tym make up'ie, z tą szminką wygląda jeszcze fajniej, prawie jak Słowianka. Włosi tam na widowni pewnie poumierali na zawały...
...ale ja się trzymam, bo widziałem jeszcze ładniejsze.
Muzycznie natomiast wolałem ich starsze kawałki, te są trochę nudne.
Muzycznie natomiast wolałem ich starsze kawałki, te są trochę nudne.
