(Wklejam najpierw zdjęcie tego pora, bo jak opublikowałem wpis za pierwszym razem, to na miniaturze na fejsie pojawiła się moja podejrzana facjata, a tego byłoby już za dużo.)
Zacznę może jednak od tego, co u mnie ogólnie słychać. Właśnie kończy się sezon imprez plenerowych, jeszcze bardziej pracowity, niż poprzedni. Z dość spokojnym finiszem jednak, nie będę potrzebował długiej rekonwalescencji, już w zasadzie zabieram się za przygotowywanie ofensywy zimowej (a w międzyczasie jeszcze małe wakacje w Lublinie i we Włoszech. Lublin jest spoko, nic tam nie ma, a w każdym razie nic nazbyt nachalnie nie rzuca się tam w oczy, dlatego można odpocząć. Planuję odwiedzić starego kumpla, mam nadzieję, że nie będzie miał nic przeciwko temu. We Włoszech natomiast będę w Neapolu i w Amalfi i tam też nic ciekawego nie powinno się wydarzyć. W Neapolu znalazłem kwaterę na uliczce w archetypowej części tego miasta, z widokiem na drugą odrapaną kamienicę. Będę palił fajki na balkonie i podglądał stare baby, robiące zakupy. W Amalfi są podobno jakieś ładne okolice i przyjeżdżają tam turyści z całego świata oraz pierdolnięte laski, wrzucające na youtube filmiki, w których łażą bez sensu po różnych miejscach w dziwnych ciuchach, których nazwy producentów od czasu do czasu się wyświetlają. Na szczęście znalazłem nocleg z widokiem tylko na morze. Nie wiem czy wiecie - ja nie wiedziałem - Amalfi było podobno pierwszą włoską republiką kupiecką, a Amalfianie stanowili trzon jednego (nie pamiętam tylko którego, ale co za różnica) z zakonów, podbijających Ziemię Świętą. Ciekawa historia, nie zawadzi sprawdzić). Myślę, że w zimie też będę miał trochę pracy, a w przyszłym roku co najmniej równie epicki sezon. Chcę zacząć znowu plenery od samego kwietnia, dlatego przygotowałem specjalną kreację dla siebie:
Będę faryzeuszem na przedstawieniach pasyjnych. Zawsze jest ten problem, że nikt nie chce robić za tych złych, albo na przykład przegrywać w rekonstrukcjach bitew - a ja to pierdolę. Mogę umierać zawsze, chętnie też zagram perfidnego Semitę, nawet za cenę kilku kopów od miejscowych Sebixów, ale dla dobra sztuki, dla widowiska. W każdym razie: możecie na mnie zawsze liczyć, jeśli jest coś trudnego do zrobienia na jakimś evencie, prywatnym czy państwowym.
Tymczasem mam trochę czasu nawet na gotowanie. Ostatni raz robiłem to pół roku temu (pomijam indyka curry, którego robiłem parę dni temu, bo o tym później, chyba), więc mogłem trochę wyjść z wprawy... Dlatego najpierw zadzwoniłem z kilkoma pytaniami do Mamy, a gdy zrozumiałem, że prawdopodobnie jest jej niezręcznie opowiadać mi przez telefon o warzywach i rodzajach mięsa z kością, prowadząc jednocześnie rozmowy z pracownikami jako dyrektor szkoły w czasie jakiejś konferencji chyba, otworzyłem wątek na facebook'u. Ile tam było radości... Uświadomiło mi to, że ludzie są chyba bardzo znudzeni polityką albo swoim życiem, skoro cieszy ich tak temat gotowania zupy. Ale do rzeczy, od początku:
1. Zakupy. Trzeba pójść do sklepu, z czym ja mam zawsze problem, bo muszę zostawić komputer i założyć buty - dwie męczące czynności. Ale gdy już je przezwyciężę, dalej jest z górki. W sklepie mięsnym (pamiętajcie o tym, aby bojkotować zagraniczne wielkopowierzchniowe centra handlowe - chyba, że akurat macie do nich bliżej albo jest w nich taniej) należy kupić jakieś mięso z kością. Ja chciałem kupić schab z kością - nie było, zapytałem o szponder - był za duży, kupiłem więc w końcu podejrzanie wyglądające żeberka. Nieważne, po gotowaniu przez półtorej godziny każde mięso i tak smakuje tak samo.
Przy okazji trzeba gdzieś kupić warzywa, tak zwaną włoszczyznę. Przyprawy na pewno macie już w domu, więc ten punkt zakupów sobie odpuśćmy. Nie kupujcie papryki, ona nie nadaje się do zupy, jest bardzo słodka, ja tak dzisiaj zniszczyłem moją zupę - ale nie wyprzedzajmy faktów. Gdy już zrobimy zakupy, wracamy do domu, rzucamy siatę na blat i myjemy to wszystko, mięso też. Wstawiamy od razu wodę, wymyte mięso wrzucamy do niej, niechaj się gotuje. Co jakiś czas będzie się pojawiać taka pianka na powierzchni wody, należą ją zebrać łyżką i wyrzucić, albo nakarmić nią kota. Na tym etapie wygląda to tak:
Niezbyt apetycznie, początki przeważnie są słabe. Nie należy się jednak zniechęcać, ale walczyć dalej.
2. Warzywa, właśnie w tej kolejności. Nie wiedziałem, jak je pokroić: czy w takie długie kawałki, czy w małe plasterki. Widziałem w swoim dość już długim życiu różne wersje i żeby nikogo nie urazić, postanowiłem pokroić wszystkie warzywa na wszystkie sposoby jednocześnie. Na przykład: dwie marchewki wzdłuż, a dwie w poprzek, i tak dalej. Zadowolony z takiej ekumenicznej mieszanki warzywnej, umieściłem ją w garze i przystąpiłem do rozważań nad naturą przypraw. W tym momencie wyglądało to tak:
Odrobinę lepiej, ale bez przesady.
3. Przyprawy - to jest kosmos! Nie mam pojęcia jakich przypraw dodawać do zup! Oczywiste jest tylko ziele angielskie, liść laurowy, pieprz i sól (ja użyłem też vegety, co było błędem, nie róbcie tego nigdy, podobno to trucizna, po której człowiek zaczyna się jąkać i staje się pretensjonalnym, nudnym blogerem w średnim wieku). Niestety, inaczej niż przy klasycznych bałkańskich daniach mięsnych (takich bez wody) kuchni Cygańskiego Księcia, tutaj nie da się załatwić sprawy przyprawą do kebaba:
Nic z tego. Musicie dokonać trudnych wyborów:
(Kolendrę mam jeszcze po współlokatorce chyba sprzed 4 lat...) Ja wsypałem wszystkiego po trochę. Nie przejmujcie się, to się później będzie gotowało jeszcze z półtora (lub półtorej) godziny. Nie dodawajcie tylko świeżej papryki...
Podsunął mi ją dzisiaj mój psychodeliczny Elvis, mówiąc "Wrzuć jeszcze paprykę. Dodajesz ją do wszystkiego, do tego też na pewno będzie pasować, przecież to papryka.", powiedziałem: "Okej." i później żałowałem. Natomiast do każdej potrawy z Bałkańskiej Kuchni Bobana dodajemy cebulę i czosnek. Przy okazji: jeśli jecie coś i czujecie, że czegoś w tym czymś brakuje, to zapewniam Was: jest to czosnek. Albo twaróg - ale o tym zaraz.
Jak już to wszystko dobrze się zagotuje (co najmniej godzinę, a nalepiej z pięć), dodajemy pół szklanki śmietany (wcześniej mieszając ją z gorącą zupą w oddzielnym kubeczku, żeby się nie ścięła tak całkiem przy wlewaniu [i tak się zetnie, ale trzymajmy się rytuałów]). Wtedy zaczyna to wyglądać mniej więcej tak:
Obiecująco, czyż nie? W zasadzie zupa jest już gotowa. Po nałożeniu na talerz, polecam dodać do niej jeszcze twarogu. Dodaję twaróg (w postaci stałej, odcinam kawałki z kostki) do każdej zupy, uwielbiam to! Jeśli nie dodajesz twarogu do zupy, nigdy nie zrozumiesz bałkańskiej kuchni Mistrza Bobana. Spróbuj przynajmniej, najwyżej wyrzucisz, albo dasz kotu.
Kiedyś jadłem jeszcze z bułeczką z masłem, ale odstawiłem pieczywo, trudno.
Zupa wyszła całkiem niezła, tylko ta papryka ją zepsuła całkiem. Zupa powinna być trochę kwaśna i trochę ostra, a moja zupa jest po prostu słodka. Jeśli natomiast nie dacie się zwieść Waszemu psychodelicznemu Elvisowi i odpuścicie sobie paprykę, a zamiast niej dodacie np. ziemniaka, to może być epicko. A jak nie, to wyrzucicie albo dacie kotu.
P.S. Zapomniałem obrać ze skóry pietruszkę i marchewkę. Wydawały mi się takie dość czyste po wymyciu, ale R. zwróciła mi na nie uwagę. Spokojnie, po półtorej godziny w gotującej się wodzie wszystko jest ok.
P.S.2. Miałem wspomnieć jeszcze o indyku curry, w którego przyrządzaniu akurat jestem autentycznym mistrzem, chociaż robię go w podobnie chaotyczny sposób. To będzie temat na następny wpis kulinarny.
