[Dołączanie zdjęć do wpisów nie działa, niezależnie z jakiego źródła je wrzucam, blogger się wtedy u mnie zawiesza... A zresztą, co za różnica.]
W Europie Środokowo-Wschodniej pieniądze są jeszcze nadal czymś niezwykłym. Pokazujemy je sobie i podajemy z rąk do rąk, jakbyśmy byli małymi dziećmi w piaskownicy, do której kolega przynosi nową zabawkę: "Co to masz? Pokaż...". Później nauczymy się nimi gardzić, a dopiero jeszcze później: z nimi żyć. Biorąc pod uwagę to, że u nas teraz wszystkie procesy społeczne muszą przebiegać szybciej, potrzebujemy na to maksymalnie dwieście, może trzysta lat.
Chciałbym być już przy tym trzecim etapie, ale jestem ledwie gdzieś na przełomie pierwszego i drugiego, ale prawdopodobnie nie zdążę już za życia nawet na dobre wzgardzić pieniędzmi, bo co chwilę znowu będzie mi ich brakować (teraz od września zacznę utrzymywać rodzinę). Wyobrażając sobie małżeństwo, myślę, że jest jak spółka. Podobnie tutaj bowiem, o powodzeniu przedsięwzięcia decydują ostatecznie uczciwość i zaufanie. Jeszcze nigdy nie prowadziłem spółki.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz