Najgorszy beat w historii ludzkości

Co prawda nie wiem, jak grali Sumerowie i Hetyci, ale na pewno było to lepsze, niż to:

Kurwa, słyszę ten beat wszędzie od kilku lat, w prawie każdej "piosence", co to w ogóle jest? Widzę otępiałych, młodych ludzi, siedzących gdzieś i słuchających go z komórki. Powinni napierdalać pogo pod sceną, a nie bujać się do czegoś takiego, o ile w ogóle da się do tego bujać. Już polskie reggae jest od tego lepsze. No dobra, jest gdzieś na równi z tym. Jeśli ta muzyka odzwierciedla stan duchowy ludzkości, to nie jest dobrze. Uff, musiałem się wyżalić...

...

I jeszcze ten debilny ruch rączką! Powiedzcie mi, że też Was to denerwuje, bo inaczej zacznę myśleć, że ja się czepiam, albo że zwariowałem...

Sierpień 2017 - Wyprawa na Pomorze

Jakiś lifting bloga jest potrzebny. Umówmy się tak, że jeśli komuś przeszkadzają przekleństwa, to teraz wychodzi. Chciałbym móc być znowu wesołym prostakiem...

Morze:

Byłem na Pomorzu. Wszyscy zawsze szukają miejsc, w których jest mało ludzi i można tam odpocząć... To szukanie jednak kosztuje ich sporo wysiłku, którego ja wolałem uniknąć. Dlatego pojechałem tam, gdzie wiadomo, że coś jest. Jakaś droga, jakieś budynki... Poza tym, odpocząć chciałem tylko od mojej firmy, nie od życia. Lubię miasta tak w ogóle, a Gdańsk jest bardzo ładny. Aczkolwiek bywa kłopotliwy, na przykład w 1577 nie mógł go zdobyć Batory, chociaż wcześniej spuścił tak tęgi wpierdol gdańszczanom i ich kolegom pod Lubiszewem, że wydawało się, że nic go już nie powstrzyma - ale jego chłopaki wzięli za małe armatki na oblężenie. Postanowiłem nie powtórzyć ich błędów - i w ogóle, jako książę (cygański, ale jednak) nie powtarzać w życiu błędów innych władców - i przygotowałem się odpowiednio. Tak po moim wyjeździe z Gdańska wygląda hotel, w którym mieszkałem przez parę dni:

Tu i tak już go trochę poskładali, rano był całkiem rozdupcony, jakby powiedzieli krakowiacy i górale.

Do Gdańska można jechać kilkoma drogami, wszystkie są spoko, tak przypuszczam. Ja akurat pojechałem autostradą, po drodze jeszcze wpadając w jedno miejsce po posiłki - każde oblężenie to poważne przedsięwzięcie i raczej nie da się go załatwić szybką solówką, lepiej zbudować silną drużynę. W Gdańsku jest wiele miejsc, które warto zobaczyć, ale mi się nie chciało oglądać ich wszystkich, bo miałem wygodny pokój w hotelu:

Tak mieszkają porządni, biali ludzie. Byli tam też turyści z zachodnich krajów i jacyś chyba początkujący polscy celebryci - dobrze ubrani i ze spiętymi dupami. Często słyszałem holenderski, mój ulubiony język, posłuchajcie zresztą (obejrzeć też można, ale ja już się naoglądałem). Holenderscy turyści byli ubrani jak holenderscy turyści, a początkujący polscy celebryci - jak początkujący polscy celebryci. Ja natomiast byłem ubrany tak:

A więc zdecydowanie i ponownie poszedłem w styl Jacka Parowa...

(Dla laików: to ten po prawej. Po lewej: przykładowy początkujący polski celebryta.) Liczą się upór i konsekwencja, a także dobry bit i dobre teksty. Jeśli masz to wszystko, to zawsze sobie poradzisz, jak widać na załączonym obrazku:

Nawet z gołą babą i nawet jeśli założysz długie skarpetki do żonobijki.

Wracając do tematu: jedną z wielu zalet tego hotelu było to, że znajdował się on w samym centrum starówki i miałem dzięki temu przyjemne wrażenie, że jakbym chciał, to mógłbym wszędzie pójść, a nie poszedłem prawie nigdzie tylko dlatego, że mi się właśnie nie chciało. Drugą jego zaletą jest to, że przez szybę łazienki widać gołe baby. Poza tym było trochę drogo, ale zaoszczędziłem na śniadaniach - ja i tak rano nie jestem głodny, a kobiety są przecież zawsze na diecie.

A teraz będę się streszczał, bo post może jeszcze nie jest bardzo długi, ale już czuję, że będę miał po nim przejebane... W Gdańsku widziałem jeszcze coś takiego:

Był też Cejrowski, z kwaśnym uśmiechem sprzedający swoje książki innym polskim faszystom, takim jak ja - ale nie kupiłem, bo nie chciało mi się stać w kolejce. Poza tym miałem w bagażniku książkę Rafała Gana-Ganowicza, której nie miałem czasu dotąd nawet otworzyć. Oprócz tego było tam tysiąc innych straganów, w ramach Jarmarku Dominikańskiego. Jeden koleś robił niezły solowy streetowy pokaz fireshow. Bardzo fajnie się go oglądało i dałem mu piątaka (netto, bez umowy o dzieło) - niech wie, że święto.

"A to co?", zapytacie. Ha! To Grudziądz. W Gdańsku byłem przez dwie doby, później była już improwizacja. Dwie kolejne doby spędziłem u nowo-poznanych znajomych. Po drodze kupiłem namiot, który rozkłada się w pół sekundy. Nie zdążyłem mu nawet zrobić zdjęcia, bo już stał. Wziąłem to za dobry omen. Pierwszego dnia ognisko, impreza ze spadającymi gwiazdami. Odkryłem, że prawdopodobnie spada ich znacznie więcej, niż to widać, tylko większość z nich spada pionowo - w końcu kurwa grawitacja ciągnie w dół, a nie w bok, co nie? Wypowiedziałem w myślach kilka życzeń, a spełniło się ich jeszcze więcej.

Następnego dnia były kajaki na jeziorze Kuchnia i potem pływanie w jeziorze Nogat. Wieczorem jeszcze winko z miłymi ludźmi i chleb, wypiekany przez nich w domu. W sumie Grudziądz był na końcu, wcześniej powinno być zdjęcie z kajaków, ale może jeszcze nie wypada mi go wrzucać... Na szczęście mam więcej neutralnych zdjęć z Grudziądza, jak na przykład ten widok na starówkę, z perspektywy krzaków po drugiej stronie Wisły:

Cały ten region jest w ogóle piękny, dorównuje mu może tylko głębokie południe Polski i Roztocze na wschodzie. Lekko pofałdowany teren, pola, lasy i jeziora. Jest naprawdę fest, jo.

Na koniec wycieczki pojechałem jeszcze odwieźć kogoś do domu, ale ten punkt też się niespodziewanie przedłużył o spotkanie w takim mniej więcej klimacie:

Podobno ja też dobrze wypadłem. Może dlatego, że wszystko działo się tak szybko, że nikt nie zdążył mieć co do mnie żadnych oczekiwań, bo nikt właściwie nie wiedział o moim istnieniu, w pewnym sensie - włącznie ze mną. Tzn. wiem, że istnieję, ale nie wiedziałem, że zaistnieję akurat w tym miejscu i w tym czasie. No i wykazałem się dyplomacją, gdy było coś o polityce - wiecie jak to jest z ludźmi z Północy... Uznajmy, że z poglądami politycznymi jest jak z jedzeniem różnego rodzaju owoców - zdrowe dla człowieka są te, które rosną w jego szerokości geograficznej. Tak będzie dyplomatycznie. Powiem to kiedyś na jakiejś rodzinnej imprezie, ale zabłysnę! Dobra, kończę ten wpis, bo zrobiło się zbyt osobiście.

Ogólnie polecam Pomorze i okolice. Bawiłbym się tam świetnie, nawet gdybym pojechał tam z siostrą - na szczęście nie mam siostry. Trochę się powtarzałem muzycznie znowu, więc może coś takiego na koniec, wakacyjnego jeszcze:

Dobra jest.

Dziennik 3/08/2017 - Ujęcie holistyczne

Pojechałem znowu na akupunkturę. Tym razem mistrzu przyjął mnie w swojej tajnej bazie na głębokim Podkarpaciu:

Piękna okolica, uwierzcie mi (a ja zostawiam to południowe niebo i jadę gdzieś na Północ, gdzie będzie pewnie wiało i padało...). Lekarz przywitał mnie w tradycyjnym stroju dalekowschodnich wojowników ninja i z bronią w ręku. Jego ukraińskie korzenie wywołują u mnie pewien lęk, ale zawsze ostatecznie wbija mi w plecy tylko igiełki. W każdym razie: życie na krawędzi. Pyta mnie zwykle, gdzie mnie boli - chociaż to widzi - i czego się boję w życiu, co mnie tak stresuje - chociaż to wie. Niektórzy ludzie mają taką umiejętność: widzenia przez człowieka na wskroś. Wydaje mi się, że mój tato tak potrafił. Nie znał się natomiast na wschodnich sztukach walki - ale ten facet z kolei nie ma kilku armat w garażu. Remis.

Ja też nie umiem oddzielać duszy od ciała, co dotyczy także chorób i urazów.

Szkoda, że po takim zabiegu nie poleżałem z godzinę w tych krzakach, tylko wsiadłem do auta i przejechałem kolejne 80 km, oczywiście plecy po trzech minutach z powrotem spięte i zablokowane... Ale jakiś progres po dziewięciu dniach jest, mogę już chodzić. Dzisiaj przejadę jeszcze 250 km, a jutro kolejne 350 i wieczorem wyląduję w Hotelu dla Białych Ludzi, to będzie coś! Powinienem teraz wymienić olej w Oplu (nie zmieniałem chyba od 20 tysięcy km) i filtry gazu (nie zmieniane bardzo długo), ale nie wiem, czy mi się uda.

W drogę!

Dziennik 2/08/2017 - Córy Morza i Synowie Stepu

Mogę wyobrazić sobie wszystko, ale to mi nigdy nie wystarcza.

Zawsze fascynowało mnie morze. Jego przytłaczający ogrom daje inną perspektywę, pozwala na chwilę oderwać się od ograniczeń własnej tożsamości.

Miasta portowe: Gdańsk, Amsterdam, Odessa, Saloniki... Jaka odmiana od monotonii podkarpackiego stepu! Nie mówiąc już o wisielczej, mazowieckiej równinie - Podkarpacie jest przynajmniej wesołe, dzięki specyficznej mieszance kapitału ludzkiego i słońca. Ale Mazowsze ma Warszawę... Kiedyś na festiwalu muzyki dawnej w Jarosławiu (Południowy-Wschód) poznałem zespół z Gdańska, składający się w większości z sympatycznych i bardzo ładnych dziewczyn. Coś tam też grały podobno, ale przede wszystkim przywiozły ze sobą obietnicę nieskończonych możliwości, które daje każde wybrzeże. Można z niego wszędzie odpłynąć i przypłynąć do niego z każdego miejsca w Kosmosie. Wszyscy kochaliśmy muzykę, a jedna z koleżanek, moja dobra kumpela później, przegrała mi album tego zespołu:

Można sobie do tego potańczyć w portowej knajpie z Murzynami. To jeszcze jest przyjemne:

Było tam wiele innych, fajnych piosenek, jak na przykład ta. Pamiętam, jak z dziewczynami na podwórzu kamienicy paliliśmy żółte Camele [dzisiaj popołudniu akurat kupiłem takie same, chociaż jeszcze wtedy nie wiedziałem, że mi się ta historia przypomni], których nie było wtedy podobno w Trójmieście - ha! Do nas widocznie dotarły Jedwabnym Szlakiem jeszcze jakieś ostatnie karawany. Może przez ormiańskich łączników z Odessy, takich jak tu chodzą:

To nie do końca mój klimat, ale chciałbym przy okazji pozdrowić kolegów: Marka i Karola. Miałem po tym Jarosławiu przesłać paczkę Cameli do Gdańska, ale jakoś nie wyszło, nie dostałem adresu, a facebook jeszcze nie istniał. Ale to były początki, a podbijanie Pomorza nigdy nie było łatwe, bywało procesem długotrwałym i pełnym zaskakujących zwrotów akcji, o czym przekonali się już pierwsi Piastowie:

Epickie. Zupełnie inne nastroje, niż w obozie Krzywoustego, panowały dawniej w Thessalonikach [po polsku: w Salonikach, ale Thessaloniki brzmi piękniej i kojarzy się ze słowem "thalassa", po grecku "morze" - z tym słowem na ustach wielu Greków zeszło z tego świata, a modę tę zapoczątkował już mityczny Odyseusz (przy okazji, polecam książkę "Pokój na Itace" Sándora Máraia)]. W portowych knajpach kwitło życie towarzyskie. Za ostatnie oszczędności można było kupić haszysz, piosenkę albo chwilę przyjemności w ramionach znudzonej prostytutki:

Kosę pewnie można było dostać za darmo. A propos, kiedyś przez przypadek wlazłem do burdelu w Stambule i zorientowałem się co do natury tego lokalu dopiero wtedy, gdy zacząłem pić piwo. Nie lubię tego wspominać, ale gdy postanowiłem przeprosić dziewczynę, która się do mnie przysiadła i opuścić lokal, dostałem rachunek za alkohol, którego wysokość przekraczała zawartość mojego portfela i bankowych oszczędności razem wziętych (chociaż był to raczej niezbyt eksluzywny lokal, ale mniejsza o to, nie kompromitujmy się już bardziej). Powiedziałem panu z obsługi, że zaszła chyba jakaś pomyłka, a w każdym razie z obiektywnych przyczyn nie jestem w stanie pokryć kosztów tego, bądź co bądź dość małego piwa. Wtedy pojawił się drugi pan, trochę większy i w jednym momencie świat się zatrzymał: wyłączono muzykę, zaświecono światła, a wszystkie dziewczyny nagle wyparowały z parkietu [i tak beznadziejnie tańczyły...]. Miałem niewiele argumentów na swoją obronę, ale prawdopodobnie wypadłem w tej całej sytuacji tak żałośnie, że nikomu nawet nie chciało się obijać mi mordy. Wyszedłem bardzo szybko - w końcu noc była młoda, a chciałem jeszcze kawałek miasta zwiedzić... Skąd mogłem wiedzieć, nie znam tureckiego. Chociaż wielu Turków w czasie mojego kilkudniowego pobytu w tym mieście odzywało się do mnie na ulicy po turecku - uznajmy, że to dlatego, że nie znali polskiego.

Tej muzyki - rebetiko - jest dużo, nie będę więcej wrzucał, linkowałem już chyba coś w poprzednim wcieleniu. Może jeszcze ta piosenka, która, sądząc po tytule, jest chyba reklamą jakichś dobrych środków przeciwbólowych:

Niektóre z nich zmuszony jestem ostatnio stosować, w małych ilościach. Albo podobne, w sumie nie wiem, co mi tam wstrzykują. Nie znam greckiego, ale będąc kiedyś na Krymie, nauczyłem się czytać cyrylicę. Ten wyjazd był niezwykły, zbyt ciekawy, żeby zbyć go paroma zdaniami, więc nie będę o nim opowiadał wcale. Po drodze: bezkresne morze traw. Nad morzem: dawne tureckie i genueńskie twierdze. Na wzgórzach: winnice. W morzu: delfiny i małże, które wyławialiśmy nocą i potem smażyliśmy na rozgrzanej blasze. Zwłaszcza delfiny były pyszne.

Gdybym miał wehikuł, którym mógłbym przenosić się w czasie, chciałbym przenieść się nad czarnomorskie wybrzeże w czasy, gdy z Grekami handlowali tam Scyci. Zobaczyć tych ludzi i ich kosmiczną kulturę. Przejechać się na koniu, strzelić z łuku, wsiąść na statek - takie eventowe atrakcje bym tam zaliczył.

Szczerze mówiąc, niewiele w życiu widziałem, w niewielu miejscach byłem, ale na pewno mogło być gorzej. W Amsterdamie w czasie Sail Amsterdam pływaliśmy małą łódką pomiędzy wielkimi żaglowcami i setkami innych łodzi. Wygląda to mniej więcej tak:

Było zabawnie, gdy jakiś ruski okręt nieomal staranował kilka mniejszych jednostek (jedną puknął, następne trochę się o siebie poobijały). Niestety, w naszej 4-metrowej łajbie akurat nie mieliśmy na pokładzie torped. Jeśli już jesteśmy przy ukochanych przez nas narodach, dobry żydowski beat z Amsterdamu. Nagrywają też srogi rap.

Miałem wielką przyjemność brać udział w epickim widowisku w Szczecinie, w którym obsługiwaliśmy armaty i muszkiety na wybrzeżu. Piękna przygoda i najlepsze show, w jakim kiedykolwiek brałem udział:

Poza tym byłem jeszcze w Kolbuszowej, w Dawidach Bankowych, w Krzątce i w Łomiankach, ale to już jest materiał na następną opowieść - o ile nie uda mi się uciec od tej nudnej w sumie, wspominkowo-sentymentalnej formy. Jeśli wszystko dobrze pójdzie, to za kilka dni pojadę nad morze (nawet jak się do końca nie poskładam z kręgosłupem, to pojadę tam jako pół-kaleka, pożegnać się z oceanem przed śmiercią lol). Teraz jest tam chyba cała Polska, sądząc po zdjęciach na portalach społecznościowych. Jak dojadę, będzie pewnie znowu zimno i deszczowo, ale przynajmniej romantycznie. Albo odwrotnie. W każdym razie: na pewno będzie dobrze. Tymczasem jeszcze kilka dni na lądzie...

Dziennik 2/08/2017 - Wyjść na zewnątrz

(Nie mylić z "coming out".) Moim największym marzeniem jest opisać kiedyś coś, co nie jest mną samym. Ponieważ straciłem tę umiejętność - o ile kiedykolwiek ją posiadałem, nawet nie pamiętam [śmiesznie tak, nie pamiętać czegoś... Dawniej byłoby to niemożliwe, ale zakres zdarzeń do zapamiętania/zapomnienia rozszerzył się już ponad miarę] - postanowiłem nie odzywać się wcale. Do czasu, aż się tego znowu nauczę. Wtedy na pewno dam Wam znać.

Na razie jestem jeszcze wciąż zwrócony do wewnątrz, ostatnio nawet dosłownie: od kilku dni leżę w łóżku, po przeciążeniu kręgosłupa. Prawie nie wychodzę na dwór, ani nawet na pole. Przeszarżowałem w tym roku - fizycznie, psychicznie i moralnie - i odnowiły mi się silne dolegliwości, związane z dyskopatią. Muszę przeżyć tydzień na lekach przeciwbólowych, potem pójść do kręgarza, a potem pomyśleć o tym, co dalej robić ze swoim życiem. Może uda mi się znowu wrócić do sprawności bez operacji.

Oprócz zdiagnozowanej kilkanaście lat temu dyskopatii, podejrzewam u siebie narcystyczne zaburzenia osobowości. Przeczytałem sobie o tym na wikipedii, ewidentnie spełniam niektóre przesłanki, chociaż na szczęście nie wszystkie - wtedy byłbym już całkiem nie do zniesienia... Mam plan, jak sobie z tym poradzić, tylko jeszcze nie wiem, czy zacząć od konsultacji lekarskiej, czy od spowiedzi. Chyba jednak pójdę na łatwiznę i na początek zapłacę lekarzowi. Szkoda, że księdza nie można tak przekupić...

Dobra piosenka Depeszów:

Dave Gahan zadzwonił do mnie w tamtym roku i powiedział:

- Boban, nagrywamy nową płytę i jest taka sprawa: kilka piosenek będzie o polityce i innych pierdołach, ale chcielibyśmy też jak zwykle nagrać coś mrocznego o życiu. Siedzimy tu z chłopakami przy whisky i nasz basista...

- Macie basistę?

- A co, myślałeś, że to wszystko leci z klawisza?

- No.

- Dobra, nieważne. No i nasz basista...

- A przy jakim whisky?
- Przy "jakiej".
- Przecież ty nie znasz polskiego...

- Mniejsza o to. Nie stać cię. A teraz słuchaj mnie w końcu: nasz basista podsunął mi pomysł, żebyśmy zaśpiewali o tobie. Co ty na to?

- Ale czad! Zawsze was lubiłem, zresztą nawet pisałem o tym na blogu i na fejsie. 

- Używasz jeszcze facebooka?

- Spadaj... W każdym razie: jestem waszym fanem, jestem prawdziwym depeszowcem! Kupiłem nawet bilet na wasz koncert w Krakowie, o którym dowiem się dopiero za rok.

- Szacun. A teraz słuchaj: kawałek będzie mroczny w opór. Będzie to uniwersalny utwór o końcu związku, który musiał rozpaść się z powodu toksycznego charakteru jednej z osób - i to będziesz właśnie ty... 

- Ej...

- ...i będzie tam taki symbol: "zatrute serce" jako określenie zespołu narcystycznych zaburzeń osobowości! Dobre, nie?

- Czego?? Poza tym, to chyba raczej alegoria, a nie symbol. Co miałeś z polskiego?

- Miałem angielski. Ale dobre to jest, co nie?

- Stary, sam jesteś narcyzem... Spytaj swojej mamy, czy dobre. Jak ci powiem teraz, że słabe, to się rozpłaczesz?

- Boban, nie rób tego...

- Dave, przykro mi, twój kawałek jest...

- Boban!

- chu...

- Przestań!

- jo...
- Nie!

- Dobra, żartuję, przecież jeszcze go nawet nie słyszałem. Może muzyka będzie dobra, zwykle gracie dobrą muzę.

- Dzięki!

- No widzisz, już dobrze... Daję ci lajka. Nagrywajcie to, ale pod jednym warunkiem: załatwicie mi drugi bilet na wasz koncert. Na razie mam jeden, a strasznie są drogie. Jeśli będę miał wtedy dziewczynę, to przecież nie pójdę sam na stadion, a jej nie każę czekać w kebabie przed wejściem.

- Twoja dziewczyna lubi kebab?

- Nie wiem, jeszcze jej nie mam, ale ja lubię, więc na pewno po drodze na koncert jakiś zaliczymy.

- Spoko, w każdym razie masz to załatwione.

- Dzięki, Dave. Powodzenia w trasie, nie ćpaj tyle.

- Nie ćpam, teraz już tylko pijemy z chłopakami.

- No to spoko. Strzałeczka!

- Nara.

Tak właśnie było. Niestety artyści miewają skomplikowane osobowości i rozmowy z nimi zwykle nie są łatwe. Na szczęście pracuję z nimi już od wielu lat i nauczyłem się ich rozpracowywać. Za to mi płacą.