Dziennik 3/10/2016 - Gotuj z Bobanem: ta sama zupa, tylko bez papryki i vegety

Ostatnio trochę nie wyszło, dzisiaj drugie podejście. Miałem w ogóle zjeść chińczyka, ale stwierdziłem, że zupa będzie zdrowsza, a w każdym razie będzie o czym pisać. Poza tym jestem oszczędny, gdy akurat nie jestem rozrzutny, a zupa jest tania i myślę sobie przy niej: "Ale fajnie będzie zjeść dużo zupy za tak w sumie niewielkie pieniądze". Jestem tak oszczędny, że kiedyś zacząłem adresować kopertę z fakturą i napisałem na niej "Sz.P. Bogdan", zamiast nazwę instytucji, której ów Bogdan byl szefem i oczywiście musiałem wziąć nową kopertę, ale tę z Bogdanem zostawiłem sobie na przyszłość, licząc na to, że jeszcze kiedyś trafi się jakiś szanowny pan Bogdan, któremu będę mógł coś przesłać i koperta się nie zmarnuje [przepraszam za to długie zdanie, nie wiem jak to inaczej opisać]. Od tego czasu koperta leży w szafce i czeka na swojego Bogdana:

Niestety, facet, do którego wysyłałem fakturę dzisiaj, miał na imię Józef.

Wracając do zupy, przepis już znacie, dzisiaj jednak działam według zgoła odmiennej reguły: nie mnożę składników ponad konieczność. Zasadę tę nazwałem "Brzytwą Bobana", na cześć jej twórcy, znanego kucharza i myśliciela ery Nowego Średniowiecza. (Lubię średniowiecze. Ludzie wtedy mieli łatwiej, bo wierzyli w Boga i mieli jakiś cel dzięki temu. Gdy sobie tak czasem stoję na balkonie, paląc fajkę i nie wiedząc, co dalej robić, to wyobrażam sobie tych wszystkich pracujących w spokoju rzemieślników (lub chłopów), budowniczych katedr itd., ale oni mieli dobrze pod tym względem...).

Przypomnę więc tylko w skrócie: mięso myjemy, wrzucamy do gara, gotujemy, odcedzając tę brzydką piankę z tafli wody. Wrzucamy liść laurowy (ja dałem pięć listków na garnek) i ziele angielskie (wrzuciłem 10 kulek), potem trochę pieprzu i soli. Kroimy włoszczyznę - i tu uwaga! Należy ją po wymyciu jeszcze trochę oskrobać z zewnętrznej warstwy skórki i brudu, ja znowu o tym zapomniałem... Zorientowałem się dopiero na końcu, przy selerze. Trudno, wygotuje się. Można jeszcze dodać paru innych przypraw, ale nie wiem jakich, więc stosuję minimalistyczną Brzytwę Bobana. Może jeszcze skoczę do sklepu na dół po natkę pietruszki (to jest ta jej zielona część podobno), pokroję i rzucę na wierzch. Aha, w międzyczasie jeszcze czosnek i cebula.

Zupę dzisiaj gotuję długo, już chyba ze dwie godziny. Niestety z rozpędu wykorzystałem garnek, do którego nie mam pokrywki. Mam tylko albo za duże - kapie z nich na całą kuchenkę, słabo - albo za małe - te wpadają całe do środka, jeszcze gorzej. Położyłem więc talerz, który pasuje idealnie, wygląda przy tym dość intrygująco, w sam raz na miniaturę w linku na fejsie:

[Dodałem teraz wątek z kopertą do Bogdana i nie wiem, które zdjęcie wklei się jako pierwsze, chyba jednak to z kopertą. Znowu nie wyszło tak, jak chciałem...].

To tyle, będę kończył, zupa już prawie gotowa, dam znać po zjedzeniu, jak wyszła. Dzisiaj nie będzie nic o polityce na szczęście, chociaż muszę się przyznać, że zazdroszczę PiSowi tego, że ktoś ich nazywa "mordercami kobiet" (chociaż w tej całej ustawie nie ma nic o zabijaniu kobiet, a zresztą to nie ich ustawa - tym bardziej szacun za stworzenie sobie niezasłużonej legendy, tak jest przecież trudniej). Ja kiedyś byłem mordercą kobiet, ale ostatnio trochę wyszedłem z wprawy. Szukam teraz dla siebie jakiejś nowej narracji, a że jestem zbyt leniwy, żeby być wizerunkowo konsekwentnie (czy chociaż trochę) "profesjonalnym przedsiębiorcą", to wpadłem na pomysł pisania bloga. Zawsze to jakieś alibi dla mojego zarysowanego samochodu, źle dobranych butów do spodni, źle dobranej koszuli do twarzy, nie odbierania telefonów rano, i tak dalej. Jak ktoś będzie mi zwracał uwagę na to, że w ten sposób nie robi się poważnego biznesu, to będę mógł mu powiedzieć: "Sorry, jestem głównie artystą, mogę być więc trochę nierozgarnięty, a nawet: wypada mi takim być." - nie uwierzycie, ale to działa.

Dziennik 2/10/2016 - Nie gotuj z Bobanem: placki ziemniaczane od babci

[Ten wpis ma numer 2/10/2016, bo był tutaj już post o numerze 1/10/2016, ale był napisany pod wpływem silnych substancji odurzających (nowodębskiego powietrza, tłustych bitów w klubie Mpgk (pozdro dla Wojtiego, Oskara Tornado i Księżniczki Getta) i ostatnich ciepłych dni w tym roku), dlatego musiałem dokonać jego aborcji. Śpij słodko, maleńki, na zawsze będziesz w naszych sercach - ale sorry, mój blog jest jak moje ciało, mogę z niego usunąć to, co chcę, chociaż wiem, że mam fanki, które chciałyby czytać nawet takie wpisy - ale dość dyktatury kobiet!

]

Dzisiaj będzie o tym, jak nie gotować, a się najeść, jak nie mieć kredytu, a mieć mieszkanie, jak nie pracować, a zarabiać [taka prowokacja dla podniesienia ciśnienia pracownikom - ale oni chyba już mnie znają i nie dadzą się nabrać na to, że się obijam]. Ogólnie o tym: jak z fasonem odbierać niezasłużone nagrody od losu (bo można też odbierać je w złym stylu, ale tak to może każdy ..uj). Na pierwszy ogień pójdą placki ziemniaczane na słodko, które przyniosła mi dzisiaj moja babcia:

Właściwie przepis jest niepotrzebny (przynajmniej ja nie potrzebuję), bo są już gotowe. Ale to nie jest tak, że mam je całkiem za darmo: kupiłem do nich śmietanę, za własne pieniądze. Mam firmę, jestem prawie niezależny finansowo i bez problemu mogę mojej rodzinie zapewnić śmietanę, w dowolnej ilości. A propos śmietany, mógłbym ją jeść ze wszystkim, podobnie jak twaróg i zresztą robię to notorycznie. Dobrze jest jeszcze posypać te placki cukrem i nie martwcie się: i tak umrzecie kiedyś na raka albo na zawał, niezależnie od tego, czy użyjecie dzisiaj cukru białego, czy brązowego.

Wracając do sposobu na życie, jak do tego dojść, jak to osiągnąć? Nie wiem, ja się tak urodziłem. Od początku żyłem w rodzinie, która zapewniała mi wszystko. Nigdy niczego mi nie brakowało, zwłaszcza miłości i wyrozumiałości (skutki tego drugiego obserwujecie czasem, zanim skasuję wpis z imprezy). Przez to wszystko chyba nie kręcą mnie pieniądze, niczego szczególnie nie pragnę i mam pewien bezinteresowny dystans do rzeczywistości. To jest też pewna pułapka, bo czyni mnie to mało agresywnym biznesowo, ale na szczęście mam głęboko zakorzeniony imperatyw pracy po prostu, dzięki któremu ostatecznie stać mnie na śmietanę.

Ogólnie: nie ma co rozkminiać, trzeba się z tym wszystkim pogodzić. Jestem wyznawcą skrajnego determinizmu: ludzie mają wolną wolę i mogą decydować o wszystkim, ale to nie ma znaczenia, bo i tak żyją tak, jak zostali wcześniej zaprogramowani. Chociaż nie muszą - ale o tym akurat przeważnie nie wiedzą. Dlatego trochę przeraża mnie perspektywa wychowywania dzieci i związanej z tym odpowiedzialności. Na szczęście tutaj z pomocą podobno przychodzi instykt, a poza tym zawsze się trochę improwizuje. A jak coś nie wyjdzie, to będę mógł przecież powiedzieć: "Jest wolnym człowiekiem, niech bierze sam odpowiedzialność za swoje czyny." i przybrać pozę światowego człowieka, który pozwala dziecku zostać jakimś palantem i jeszcze jest z tego dumny. Ale teraz to już popłynąłem w dygresję... Nie czuję się urodzonym wychowawcą, ale może nie będzie źle. Ale my tu gadu-gadu, a najpierw w ogóle trzeba się ożenić i zrobić dzieci, a to jest jeszcze kawał roboty...

...

Jutro zostawiam Nową Dębę, spędziłem tu kilka intensywnych dni, chociaż na pewno nie pobiłem w tym Oskara Tornado:

Na zdjęciu po prawej stronie. Wystąpił tu też słynny Łoli, klasyczny Pirat oraz Hubert, którego głowę akurat na tym zdjęciu uciąłem, ale za to załapał się na dobrej fotografii na facebooku z koncertu KSU. A propos koncertu:

Szczęśliwy Pirat, a w tle latająca dziewczyna pankowców. Była całkiem ładna, co mnie bardzo zdziwiło, bo za moich czasów pankówami zostawały zwykle najbrzydsze dziewczyny w klasie. Cóż, świat idzie do przodu. Fruwała tak przez pół koncertu dzięki uprzejmości wielu mężczyzn, którzy bezinteresownie podtrzymywali ją głównie za pośladki (cholera, ja musiałem robić wtedy zdjęcia). Od czasu do czasu spadała na ziemię, gdy ktoś zapomniał, żeby dla przyzwoitości podtrzymać też głowę. Najlepszy był moment koncertu, w którym Pirat oddał mi swój telefon, portfel i okulary i poszedł w pogo pod samą scenę. Panks Nod Ded! Ja byłem trzeźwy (kierowałem) i bardzo zmęczony, stałem trochę z boku i lekko się bujałem. Co jakiś czas odpowiadałem grzecznie na zaczepki pogowników (jacyś pijani ludzie wymachiwali przede mną rękoma, krzycząc i pytając, dlaczego z nimi nie pląsam): "Sory, zawsze byłem leszczem. Nawet jakbym się na.ebał, to i tak bym nie poszedł w pogo, z obawy przed tym, że ktoś mi złamie nos albo nadepnie mi na kostkę." (mówiłem to moimi oczami). Dostałem kiedyś z łokcia w nos na koncercie Lombardu na stadionie w Nowej Dębie w roku chyba 1864, od tego czasu jestem rockowym pacyfistą, tańczę tylko przy muzyce dawnej, rnb i hip-hopie. Poza tym zawsze byłem leszczem, po prostu. Nie mieszkałem w bloku, wracałem do domu ze szkoły w inną stronę, niż wszyscy, a pierwszą dziewczynę... - albo nieważne.

Na koniec tego sielankowego fotostory zdjęcie z ul. Broniewskiego, gdzie mieszka moja babcia i gdzie za młodu skakałem po kałużach z Cyganami:

Wiem, że świetne. A żeby było jeszcze bardziej multimedialnie, dodam też dwa filmiki. Na pierwszym z nich Klawisz cieszy się z nowego roweru, który przyjechał do niego aż z Białegostoku, przez Stalową Wolę (nieważne, ale tak informuję dla ścisłości):

A tutaj droga ciężarówką przez las. Nestety na tym filmie akurat nie widać nowodębskich driad, elfów, zielarzy i grzybiarzy, ale uwierzcie mi, że w tych lasach można spotkać wszystko:

Od jutra na Bemowie jakby co, a od 10.10 do 17.10 dzielnica niżej, czyli Włochy. Do usłyszenia!