Wpisy bez zdjęć nikogo nie interesują

...Niezależnie od tego, jakich przygód i podróży by one nie opisywały. Tym razem jednak zdjęć nie zamieszczam ze zwykłej uczciwości, albowiem nie mam chyba nic szczególnie ciekawego do (o)powiedzenia. To znaczy zrobiłem wczoraj wieczorem jedno zdjęcie, które planowałem tu w wolnej chwili umieścić, ale nie zdążyłem go skopiować na komputer, nie mam w bagażu podręcznym kabla, a z bluetoothem to już za duża kombinacja. Na lotnisku zawsze jestem trochę spięty i pod presją czasu, nawet wtedy, gdy mam jeszcze ponad godzinę do odlotu i całą ochronę za sobą. Zresztą zdjęcie nie było wybitne, przedstawiało gubanicę, czyli kawałek serbskiego ciasta, nadziewanego twarogiem. W tle widać było jedną z ulic Segedynu późnym wieczorem. Musicie przyznać, że nic szczególnego.

Próbuję przełamać dzisiaj swój zwyczajowy, komunikacyjno-lotniczy stres i zamówiłem piwo w lotniskowym barze. Oczywiście nie poszło wcale łatwo: za barem, przy tzw. kiju stał koleś, podszedłem i poprosiłem piwo. Spojrzał na mnie z politowaniem - właśnie tak, może dlatego, że jestem w trampkach, takich najtańszych, jakie kiedyś zakładało się na lekcje WF (nie pamiętam, gdzie udało mi się je kupić, chyba w ND). On może nawet nie widział tych trampków, ale ja cały czas czuję, że mam je na sobie, co przekłada się na moją samoocenę i relacje interpersonalne, w tym przypadku: między mną i personelem lotniska Franciszka Liszta [czyt: Lista] w Budapeszcie. Spojrzał na mnie z politowaniem i zaprosił do zajęcia miejsca przy stoliku. Przecież wiem, że są tu kelnerki, ale dlaczego w takim razie ten pajac stoi przy tym kranie? No nieważne. Nie mam przy sobie gotówki, tylko kartę, nie będę mógł dać napiwku, dlatego liczyłem na to, że jedno piwo można kupić poza całym tym serwisowym systemem.


Z zasady nie opowiadam o swojej pracy, dlatego tylko w skrócie powiem, że zaintrygowało mnie przedsięwzięcie pewnego człowieka, który szuka niecodziennych atrakcji do sprzedaży na portalu randkowym. Zaskoczyło mnie to, że ktoś chce wydawać pieniądze na to, żeby na jego randce pojawił się nagle jakiś tancerz ognia, rycerz albo iluzjonista. Pomyślałem, że to rozrzutność [to w ogóle śmieszne, że gotów byłbym wręcz pouczać swoich klientów o tym, żeby nie wydawali na mnie pieniędzy], ale potem przypomniałem sobie, że na swoją pierwszą randkę też wydałem sporo pieniędzy, niejeden student utrzymałby się za to przez miesiąc albo dwa (zależy, czy jadłby tylko ryż z sosami Łowicz, czy jeszcze dodawałby do tego parówki).


Tymczasem kończę piwo i uciekam. Do usłyszenia!

P.S. Okazało się, że do ceny piwa doliczony został serwis, odetchnąłem z ulgą - wiem, że "lol", w ogóle o perypetiach człowieka z prowincji, trafiającego nagle do dużego [bo wielki to jest może w Los Angeles albo w Singapurze, a nie gdzieś w Budapeszcie czy w Warszawie] Świata można by napisać powieść, ale na ten pomysł wpadło kilka osób jeszcze w XIX wieku.

Wolni ludzie morza. Grecy wymyślili człowieka - kultura funkcją geografii (jak geopolityka). Dużo wina :)

Powieść Sándora Máraia "Pokój na Itace" jest zajebista. To jego wizja mitu o Odyseuszu i dalszego ciągu tej historii. Przeczytałem na razie pieśń pierwszą, w której narratorem jest jego żona, Penelopa. Realizm psychologiczny, z jakim autor opisuje z perspektywy kobiety małżeństwo z herosem, jest miażdżący. Mógłbym tu cytować całe fragmenty, ale to bez sensu. Polecam. Robert Lubera :)

Grecy stworzyli człowieka. Być może przed nimi zrobili to już Fenicjanie, ale ich literatura się nie zachowała. Może po prostu byli tak wolni, że poza żeglowaniem, piciem wina, braniem nałożnic, handlem i rajdami na nadmorskie osady nie mieli czasu na jakieś tam pisanie. Nie zrobili tego Persowie, bo ich model gospodarczy implikował zupełnie inny system polityczny, który z kolei lepił - chociaż z tej samej gliny, to jednak: innych ludzi. O tym jest ta książka. A końcówka pierwszej pieśni, w której Ulisses umiera i ostatnim jego słowem jest "Thalassa..." (morze)...

Przepraszam, że chaotycznie, ale jestem właśnie na Festiwalu Wina w Segedynie. Wypróbowałem dzisiaj już około dziesięciu rodzajów win, a wieczór dopiero za chwilę się zacznie. Tańczyliśmy dzisiaj greckie tańce, grało dwóch kolesi na bouzuki, kroki pokazywali na bieżąco ludzie z miejscowego towarzystwa mniejszości greckiej. Później jeden z muzyków zatańczył solówkę, tego dopiero trudno byłoby się nauczyć, tańce węgierskie łatwiej będzie ogarnąć, chociaż technicznie trudne, to jednak są nizinne, lądowe.

Trochę śmiesznie, że wkleiłem obrazek z okładką książki, więc na koniec zapodam jeszcze klasyczne ujęcie z Odyseuszem, na okręcie, wśród zdradliwych syren, na pełnej kurwie!

P.S. Jeśli komuś nie pasuje słowo "realizm" w kontekście "mitów", to znaczy, że nie wie o co chodzi z mitami.

Nowe/stare rozdanie na jesieni?

Układ, który rządzi Polską od wielu lat, uznał właśnie, że Komorowski jest już zatopiony, a zaraz za nim na dno pójdzie cała PO. Teraz trzeba zmienić wszystko, żeby wszystko zostało po staremu. Dlatego tworzy się właśnie "nowa" "formacja", z Leszkiem Balcerowiczem na czele. Celem operacji jest przejęcie elektoratu po Platformie Obywatelskiej, wobec której formalnie nowa partia będzie się odnosić nieco krytycznie, w rzeczywistości jednak tylko po to, żeby wejść w jej buty, a docelowo po prostu: żeby zabezpieczyć interesy tych wszystkich sił, których do tej pory pilnowała w tej polskiej kolonii Platforma.

Mam nadzieję, że Kukiz jest na tyle przenikliwy i ma wystarczająco dobry sztab, żeby nie zostać rozegranym przez ten nowy/stary układ [edit: właściwie nie mam obaw co do Kukiza, natomiast co do przenikliwości dużej części jego elektoratu - owszem. Gra w dużej mierze będzie toczyć się o to, żeby odpowiednio pokierować tą grupą ludzi...]. Scenariusz będzie bowiem taki, że Balcerowicz będzie maksymalnie pompowany w mediach do jesiennych wyborów, jako słuszny i 'profesjonalny' odnowiciel/zbawiciel, a Kukiz zostanie postawiony przed sytuacją: albo tworzysz koalicję z Balcerowiczem i jesteś cacy, albo dogadasz się z PiSem i jesteś zły. Jakie byłyby konsekwencje dojścia do władzy PO-bis Balcerowicza, nie muszę nikomu kumatemu wyjaśniać, ale pozostałych uświadomię: nie zmieni się nic, a przynajmniej: nie na lepsze.

Chodzi o to, żeby wszyscy beneficjenci teoretycznego istnienia Polski - tylko jako łatwej do dojenia kolonii - nadal mogli czerpać korzyści z tego stanu rzeczy. Przy okazji, widać długofalowe planowanie polityczne: teraz każdy powinien zrozumieć, skąd się wziął pomysł na zegar długu publicznego w wykonaniu Balcerowicza. Wiadomo, że od czasu do czasu marki polityczne (jak PO) zużywają się przy tak skrajnie rabunkowej działalności i że kiedyś trzeba będzie wyraźnie odświeżyć wizerunek tego systemu.

...

Duża polityka jest wynikiem gry wielkiego dużego kapitału, być może korekta polityki w Polsce jest wynikiem korekty geopolitycznej, w której kapitał zachodni umocnił się u nas kosztem wpływów Rosji w ostatnich paru latach i upadek Komorowskiego jest tego konsekwencją, media nie wspierają go tak, jakby mogły wspierać, dopuszczają od jakiegoś czasu pojawianie się w eterze różnych kompromitujących go sytuacji.

Szybki wpis ogólny

Mam ten komfort, że nie mam dużego problemu z przyznawaniem się do swoich błędów (zwłaszcza, gdy ich nie popełniam). Niedawno, po raz kolejny (i już ostatni), przyznałem się przed sobą do błędu z Korwinem - dobrze, że jeszcze przed wyborami, bo nie tylko trochę zmarnowałbym głos, ale jeszcze zarzucałbym sobie teraz, że zacząłem popierać Kukiza z konformizmu, gdy zobaczyłem, jaki odniósł sukces. A tak to: nikt się nie może przyczepić. Nawet pisałem tu dawno temu (z 10 dni przed wyborami), dlaczego Kukiz jest spoko, a Korwin nie, więc jestem całkowicie kryty. Jakby co, zawsze to wiedziałem. Jestem gotowy na nowy konformizm, a Wy? Żartuję, chciałem tylko przez chwilę trochę pomanipulować przy różnych intuicyjnych tematach. Intuicja to w ogóle podstawa, przynajmniej u mnie, ale też - zbieg okoliczności - u takiego np. Kukiza. Przypadek? Tak sądzę, ale jaki przyjemny.

Współczuję tym wszystkim ludziom, którzy popierali PO, a teraz chcą się z tego jakoś wycofać, ale nie wiedzą jak, bo przecież wciąż na przykład nie wypada im głosować na PiS [bo co powiedzą... no właśnie: bo kto i co powie? przecież to już koniec tamtego świata]. Na szczęście jest Kukiz, ale na nieszczęście: w drugiej turze oprócz Komora z PO jest tylko Duda z PiS. Widzę na facebook'u codziennie, jak się ci ludzie teraz potwornie męczą... Moi drodzy, spokojnie, nikt się z Was nie będzie śmiał. Ja wspaniałomyślnie obiecuję, że nie będę się śmiał z nikogo, kto przez ostatnie sto lat śmiał się ze mnie, a teraz musi przyznawać mi rację. Jestem tą sytuacją trochę sam zażenowany i po prostu nie wydaje mi się to bardzo śmieszne.

Zawsze możecie oczywiście dopisać na kartce jakiegoś króla z serialu dla dzieci albo inną postać z bajki i zaimponować tym sobie wzajemnie, tworząc swoistą grupę wsparcia. Z tego też się nie będę śmiał, bo sam niedługo m.in. założę rodzinę i wiem, jakie to trudne: być dorosłym człowiekiem.

Zasłużona klęska socjopatów

To będzie krótki wpis, diss na Korwina, część jego kadr, oraz szerzej: części tzw. anty-systemowej polskiej prawicy.

Władza w demokracji uzależniona jest w dużej mierze od wyników wyborów. W wyborach chodzi o to, żeby je wygrać, a żeby je wygrać, trzeba otrzymać jak najwięcej głosów, a żeby to zrobić, trzeba przekonać do siebie jak największą liczbę ludzi.

Proste? Nie dla polskich prawicowców, według których 99% ludzi to idioci, fajni jesteśmy tylko ja i paru moich kolegów oraz niektórzy znajomi z facebook'a. Jesteśmy tak fajni, że to się rozumie samo przez się i ci pozostali idioci powinni na nas głosować, dla własnego dobra. Jeśli głosują na kogoś innego, to znaczy, że zadziałały tu służby specjalne, bo przecież gdyby nie spisek służb, to jakżeby oni wszyscy nie chcieli głosować na nas?! Przecież nam się to należy. 

Przypomina to stan umysłu nastolatka, który właśnie się "zakochał" (czytaj: chce ją wyruchać) i nienawidzi swojej wybranki dlatego, że ona nie odwzajemnia "uczucia", chociaż przecież powinna! Nic dziwnego, że w gimnazjach Korwin rządzi.

Jak już pisałem (tylko nie pamiętam, czy tu, czy na fejsie) parę tygodni temu (jeszcze zanim sondaże dla Kukiza poszły tak w górę), Kukiz osiągnie sukces, ze względu na cechy swojej osobowości. W wyborach decydują głównie emocje, a Kukiz zdobywa serca ludzi swoją empatią i szczerością, a jednocześnie pozwala im wierzyć w jego przywództwo i możliwość zwycięstwa dzięki swojej konsekwencji i determinacji. W ciekawy sposób w ogóle u tego człowieka łączą się te miękkie cechy z tymi twardymi, to jest postać trochę z mojej bajki.

Korwin dla odmiany jest typem gracza, skrajnego indywidualisty, który nie czuje po prostu innych ludzi. Nie musi czynić go to automatycznie złym człowiekiem i nawet nie musi oznaczać, że to, co proponuje, jest szkodliwe dla innych (wręcz przeciwnie nawet w jego przypadku, np. jeśli chodzi o znaczną część jego poglądów gospodarczych), ale nie pozwala mu to zbudować zaufania do siebie. Korwin nigdy nie zdobędzie większego poparcia, a biadolenie o tym, że Kukiz ukradł mu wyborców - Korwin i jego sztab chyba naprawdę w to wierzą! - jest po prostu żałosne. Korwin oczywiście nigdy nie złoży broni, więc energia tej części sceny politycznej zostanie uwolniona pewnie dopiero wtedy, gdy on zejdzie z tego świata. Nie widać tam na razie następców, Wipler i ten drugi chudy są śmieszni [jest coś takiego w niektórych aspirujących politykach - być może to cały zespół cech, a może tylko jakiś drobiazg, np. kształt facjaty - co powoduje, że ludzie ci - jako potencjalni przywódcy - wydają się czasem po prostu śmieszni. To jest tragiczne, bo oni przeważnie chyba o tym nie wiedzą, a jest to zazwyczaj niezbywalne, albo przynajmniej trudne do poprawienia.]

Celowo pomijam w tych rozważaniach innych kandydatów, bo interesuje mnie to zderzenie charakterów dwóch osób i przepływy emocji mas, a to wszystko (tzn. to jedno konkretne zderzenie, nie mówię o całym spektrum wyborczych sytuacji) zogniskowało się właśnie na tych dwóch kandydatach.

Oprócz tego są oczywiście programy, postulaty i inne tabelki, które - jak pokazują zawsze wyniki wyborów - są nieistotne, zwłaszcza w detalach i zwłaszcza w wyborach prezydenckich. To wbrew pozorom jest logiczne, bo w tych wyborach mamy symbolicznie decydować o systemie aksjologicznym, na którym zbudowane ma być państwo, a nie o szczegółach. Mamy system gabinetowo-parlamentarny, w którym rządzi prawie absolutnie rząd i premier [omawiam stan formalny, nie wchodzę tu w niuanse związane z tym, kto z kolei czasem rządzi rządem], a prezydent w tym systemie jest taką namiastką króla, takim ojcem narodu (albo wujkiem: jak ten obecnie rządzący), czyli postacią trochę mityczną, której lud zawsze potrzebuje, nawet, gdy o tym nie wie. Zresztą dlatego te wybory są istotne głównie jako przygrywka do zbliżających się wyborów parlamentarnych.

Mam nadzieję, że Kukiz ma jakąś chociaż szkieletową twardą kadrę wokół siebie, która ogarnie tę ludzką masę, którą za chwilę będą musieli zarządzać. Muszą stworzyć w tym roku formację (niech się to nazywa jak chce, ruch, czy coś), która powinna stworzyć wspólną listę z paroma innymi ugrupowaniami - o ile one do tego dojrzeją (bo Kukiz chyba jest na to z natury otwarty - mam nadzieję, że się co do niego tu nie pomyliłem) - a następnie wejść do sejmu i np. stworzyć koalicję rządową z PiSem (przy obecnej matematyce nie widzę innych opcji) i napędzić nowy rząd do zmian zasad działania państwa. Niech Polska jako państwo zacznie istnieć nie tylko teoretycznie, ale także praktycznie, a jednocześnie niech da ludziom żyć.

Takie tam

[Było tu też coś o kobietach, ale usunąłem, w przypływie niepokoju o wynik tłumaczenia przez google translate. Lepiej mieć spokój w domu, niż być znanym pisarzem, mam tu teraz lepsze rzeczy od nobla.]

Pisząc poprzedni post, ten o wyborach prezydenckich, cały czas wyobrażałem sobie, że wielu moich kolegów, turbo-realistów, którzy będą go czytać, będzie się śmiać i będzie zdziwionych moją naiwnością. Nie wiem czy się śmiali, nikt nic nie powiedział. W każdym razie trudno, czasem trzeba się narazić na śmieszność, bo paradoksalnie naiwność pozwala przetrwać. Naiwność pozwala zachować pewne ludzkie odruchy, które są w niektórych momentach życia/dziejów potrzebne. Stąd też moje takie, a nie inne wybory. Aczkolwiek nie było trudno, bo jest coś, co nie pozwala mi w ogóle wyobrazić sobie Kukiza jako agenta, a o czym wiele osób nie wie (ja też o tym nie wiem, ale zgaduję, bo jestem prawie pewien): rdzeń jego sztabu to środowisko JOWów, stworzone przez ś.p. Jerzego Przystawę, a to jest prawie zakon, bractwo, to jest ten rodzaj zahartowanej, kadrowej grupy, która jest w stanie przeprowadzić rewolucję, dzięki swojej spoistości i niepodatności na techniki operacyjne. Owszem więc, nie ma tu przypadków, ale to nie system rozgrywa teraz Kukiza, tylko Kukiz rozgrywa system. Taka jest moja ocena. Jeśli K. miał odebrać procenty Dudzie i Korwinowi, to coś nie wyszło, bo to Komorowski wyraźnie traci. Czyżby sytuacja wymknęła się spod kontroli? Jestem bardzo ciekawy tego, co się dalej stanie. Przelałem Kukizowi dzisiaj 80 zł.

Poza tym powoli dochodzę do siebie, ale jeszcze nie jestem zdrowy. Jutro logistycznie zaczyna się Festiwal Chorągwi, przyjeżdżają goście z zagranicy, przechwytuję ich popołudniu. Wyjątkowo ma w tę majową niedzielę dopisać pogoda. Nic ciekawego poza tym, czyli wszystko w porządku.