Obawiam się, że mojego bloga łatwiej się pisze, niż czyta.
Najpierw tylko jeszcze informacja techniczna, będąca krótkim uzupełnieniem ostatnich wpisów: jestem cały czas szczęśliwym człowiekiem i naprawdę niczego mi nie brak. Codziennego niepokoju też mam pod dostatkiem.
Spotkałem wczoraj kolegę, którego nie widziałem przez wiele lat. Pracuje w Kanadzie, jest kierowcą. Planuje wkrótce wrócić do Polski i otworzyć firmę przewozową, z siedzibą w Trójmieście. Polska jest krajem tranzytowym i polskie firmy transportowe stały się w ostatnich latach europejską potęgą, to świetny kierunek. Podziwiam ludzi, którzy, nie mając nic, ruszają za granicę, by potem jeszcze zacząć jakąś działalność od zera. Natomiast czuję się zawsze trochę zażenowany, gdy ludzie komplementują mnie i moje osiągnięcia. Słyszę pochwały bardzo często i jest to pewnym nieporozumieniem, bo ja nie potrzebowałem w ogóle odwagi, gdy zaczynałem. Nie potrzebowałem jej też później. Najpierw robiłem to, do czego była okazja, a później już tylko byłem uparty. Zawsze będę miał kompleks wobec tych, którzy zaczynali zupełnie od niczego, którzy mieli na początku tylko siebie i swoją decyzję.
Co nie znaczy, że utrzymywanie i pomnażanie posiadanego już kapitału (wiedzy, zespołu, kontaktów i na ostatnim miejscu najmniej cennych: środków produkcji) jest łatwe i nie zasługuje na uznanie. Gdyby tak było, musielibyśmy nazwać idiotami i leniami społeczność całego cywilizowanego Świata, która pierwotną akumulację kapitału ma już kilka wieków za sobą.
Praca i rodzina to dwie rzeczy, które liczą się w życiu. Żeby je mieć, trzeba być człowiekiem wolnym:
"Wolność, mówią. Bez wolności nie warto żyć. To prawda. Ale nie wspominają, że wolności nie można uzyskać z zewnątrz. Amerykanie nie mogą przysłać wolności w paczce w ramach pomocy charytatywnej. Wolność jest sumą dobrowolnie podjętych, uznanych za słuszne obowiązków. Wszystko inne nie jest wolnością, a jedynie egoizmem i pełną chciwości przesadą."
Tak pisał Sándor Márai, który stąpał twardo po Ziemi, obserwując rozsypane po niej okruchy gwiazd. Pewna część (akurat nie ta przytoczona wyżej) jego zapisków w "Dzienniku", ze względu na sporą ilość odniesień do literatury i szerzej sztuki i historii wymagałaby pewnej erudycji od czytelnika. Mówię "wymagałaby", bo, ku własnemu zaskoczeniu, nie mam problemu ze zrozumieniem znaczenia tych zdań, w których wspomina na przykład autorów i dzieła, o których nawet nie słyszałem. Oczywiście większa wiedza pozwoliłaby zobaczyć w tym więcej, ale mam dziwne przeczucie, że nie zrobiłoby to dużej różnicy. Błądząc po uliczkach Neapolu, pisał Márai, że prawdziwym przedsięwzięciem jest po prostu żyć. W innych chwilach stwierdzał, że zdaje sobie sprawę z tego, że warstwa ludzi, do których pisze, gdzieś w połowie XX wieku przestała ostatecznie istnieć, razem z resztkami starej Europy. Byłby z nas teraz, XXI-wiecznych dyletantów i jednocześnie praktyków życia podwójnie zadowolony.
Lech Poznań trafił w Lidze Europy na Videoton Székesfehérvár, mistrza Węgier. Z właściwą sobie butą skomentuję ten temat, kreując się jak zwykle na znawcę szeroko pojętej tematyki węgierskiej, nie mając w rzeczywistości żadnej głębszej wiedzy na jakiekolwiek potencjalne zagadnienie, a w zakresie piłki nożnej - w szczególności. (Może tylko o węgierskiej domowej kuchni wiem cokolwiek naprawdę.)[O kurde, właśnie sobie wyobraziłem, jak jesienią wracam do domu z jakiegoś hipotetycznego zadania, a tam czeka na mnie moja kochana narzeczona z obiadem, ale ona jest wspaniała...] Węgierska ekstraklasa jest słabsza od polskiej, ale Videoton dałby sobie u nas radę, może nawet uplasowałby się przy odrobinie szczęścia gdzieś w środku tabeli. Co nie znaczy, że Lech jest tu murowanym faworytem - tak jak każdy klub z polskiej ligi mógłby wygrać teraz z Lechem, tak i Videoton może to zrobić.
Székesfehérvár był przez kilkaset lat miejscem koronacji węgierskich królów, aż do czasu zdobycia go przez Turków, z czym wiąże się ciekawa historia:
"The Ottomans occupied the city after a long siege in 1543 and only after a sally ended in most of the defenders including the commander, György Varkoch, being locked out by wealthy citizens fearing they might incur the wrath of the Ottomans by a lengthy siege. They discovered after surrendering, however, that the Ottomans were not without a sense for chivalry and those responsible for shutting the defenders out were put to death."
Nie jestem pewien, czy to turecka rycerskość, czy raczej specyficzne poczucie humoru... W każdym razie dla zdrajców, którzy w rezultacie położyli głowy, to znikoma różnica.
Miałem teraz dwa dni wakacji, które właśnie kończę, czego efektem jest pierwszy w ten weekend post napisany na trzeźwo. Nie mam pojęcia, czy było w nim cokolwiek wartego uwagi, ale i tak zalinkuję go na facebook'u i może nawet nie usunę po kilku godzinach. Tak na zachętę (dla siebie). Jak dostanę trzy lajki pod linkiem, to będę pisał dalej. Jak dostanę dwa lajki, to też będę pisał dalej. Jak dostanę jednego lajka, to nadal będę, ale już w gorszym humorze, a jak nikt nie polubi, to będę pisał dalej za karę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz