Bóg i Natura są jednością. Jeśli ktoś szuka między tymi pojęciami sprzeczności, traci czas. W szczególności mylą się ci, którzy myślą, że w naturze człowieka leży nadmierna pogoń za przyjemnościami, wbrew prawom boskim. Jest odwrotnie: nasza natura nie szuka nadmiaru. Genetycznie nie różnimy się od zwierząt, które w zaspokajaniu swoich potrzeb są przecież tak bardzo minimalistyczne. Żylibyśmy tak w pełnej harmonii - bo do tego jesteśmy stworzeni - gdyby nie pycha i próżność, które wywołują w nas stan ciągłego nienasycenia, poczucia niespełnienia i jakiejś trudnej do określenia rządzy przeżywania czegoś, o czym jednocześnie wiemy, że nie jest nam - w sensie praktycznym - do niczego potrzebne. (Mówię o tym w liczbie mnogiej, bo zakładam jednak, że nie jestem jedyny.) Nie znajduję żadnych przyrodniczo-społecznych przyczyn tego stanu rzeczy i jedyne racjonalne (sic!) wyjaśnienie, jakie przychodzi mi do głowy, to istnienie jakiejś przeciwnej do Boga-Natury siły, która: najpierw, bazując na naszej wrodzonej ciekawości, rozbudza w nas zbyteczne pragnienia, a następnie łamie naszą wolę i samozachowawczy instynkt, skłaniając nas do pogoni za czymś, co jest dla nas zgubne.
Tak właśnie, zgoła niespodziewanie, w drodze codziennej auto-psycho-analizy, odkryłem i dowiodłem istnienia przedwiecznego Zła :D. Czuję się z tym odkryciem trochę nieswojo, bo planowałem kiedyś nawet przestać wierzyć w Boga, a tu okazuję się, że przeciwnie: muszę jeszcze w dodatku zacząć wierzyć w Szatana (a skoro Szatan istnieje, to automatycznie Bóg też musi istnieć).
Miało być o imprezach, a wyszedł wpis religijny... Następny temat będzie lajtowy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz