Dziennik 7/8/2016 - Cień miasta [Nowa Dęba]

Jedyna rzecz, której naprawdę boję się w życiu, to chwila, w której przyjadę do Nowej Dęby i nie będzie tam już nikogo. Będę stał na środku wielkiego, betonowego placu, oświetlonego z każdej strony lampami, dającymi mocne, zimne światło. Wokół placu będą budynki o równych ścianach i pustych oknach, za którymi nie będzie już widać sylwetek ludzi, ani migających odbłysków ekranów telewizorów. Lampy uliczne prześwietlą wszystko i unicestwią te zakamarki, w których mogłyby jeszcze czaić się jakieś wspomnienia. Wszystko wyblaknie i nic już nawet nie rzuci cienia.

Dziennik 6/08/2016 - Instynktowne sprzeczności

Każdy człowiek musi w coś wierzyć, jesteśmy religijni. Ja wierzę głównie w instynkt, w prostą logikę mechanizmów przyrody, którym podporządkowane są też nasze umysły (rozbudowane wewnętrznie trochę na wyrost, wystarczyłyby nam spokojnie pięć razy mniejsze mózgi). Sprawy jednak komplikują się od kilku tysięcy lat...

Dobra, nieważne, nie mam siły na takie rozkminy. Chciałem ostatecznie napisać tylko to, że mam pewien problem ze zrozumieniem tego, dlaczego w ogóle natura pozwoliła na istnienie jakichś sprzeczności w nas. Przecież wszystko powinno być logiczne i działać jak maszynka. A tymczasem: największym marzeniem każdego [mówię za siebie jak zwykle, ale generalizuję, żeby znaleźć sobie wymówkę] mężczyzny jest zawsze życie w całkowitej abstrakcji, bez żadnych zobowiązań, jakiegokolwiek rodzaju - podczas gdy jego życie w zgodzie z normami społecznymi (które stają się jego sumieniem) sprowadza się właśnie do codziennej, permanentnej, wszech-odpowiedzialności za wszystko, na co ma wpływ, a nawet za rzeczy, na które nie ma żadnego wpływu.

To jest jakieś nieporozumienie.

Może ewolucja nie nadąża za implikowanymi przez rozwój technologii komplikacjami stosunków społecznych [o kurde, ale trudne zdanie] i zapomniała wykasować z naszych głów tamtą pierwotną beztroskę? Mnie w każdym razie trochę to wszystko boli - ale może po prostu jestem subiektywnie zmęczony ogólnie, a poza mną żadnego takiego problemu ludzkość nie ma?

Jeszcze wracając do pragnienia oderwania się, to wydaje mi się, że najdoskonalszą formą życia mężczyzny [kobiety są osobną kategorią stworzenia i współczuję każdemu kto tego nie rozumie, bo dużo traci] jest bycie pisarzem. To jest czysta abstrakcja! Żyć czymś, co nie istnieje... Przebywać w nicości, od czasu do czasu wysyłać sterowane impulsy w kierunku rzeczywistości i zbierać ich profity. Niech to szlag, chcę być pisarzem. Jest tylko jeden problem: nie mam nic do powiedzenia, a co dopiero: do napisania...

To może muzyka:

Myślałem, że wszystkie fajne jego kawałki znałem (z Morphine), a tu takie solowe nagranie.

Była muzyka, to jeszcze obrazek, żeby jakaś miniaturka się wyświetliła na fejsie. Może znajdę obraz z kosmiczną pustką w tle...

Lepszego nie było.

Idę spać. Chciałbym spać 20 godzin, ale muszę wstać za 6, chociaż powinienem za 5, więc wstanę za 7. Dobranoc [przepraszam za te bezpośrednie zwroty, "dobranoc", "do usłyszenia!", ale ja naprawdę wyobrażam sobie, że ktoś to czyta, czyli tak jakby słucha w czasie rzeczywistym tego, co do niego mówię, więc jak już na końcu wpisu kończymy rozmawiać, to chyba wypada mi się pożegnać.]

...

Na fejsie w miniaturce wpisu wyświetlił się obraz z youtube z facjatą Sandmana w mroku, zapomniałem, że tak to działa. A więc niepotrzebnie angażowałem samego Witkacego do tego marketingowego celu, sory, stary! Przy okazji: mężczyźni, dzięki swojej specjalnej zdolności abstrakcyjnego nie-istnienia w czasie rzeczywistym, potrafią być atrakcyjni jeszcze po śmierci (patrz: Sandman, Witkacy, wielu innych), a kobiety są piękne tylko przez pierwsze kilkadziesiąt lat ich życia. Uwielbiam kobiety.

Dziennik 5/08/2016 - Šaban Bajramovic i nurty życia rzeki

Cholera, nie chce mi się zdobywać Świata... Właściwie to nigdy mi się nie chciało - chyba że brać go w ręce na chwilę, jakąś jego dowolną część, to tak! Ale niekoniecznie wszystko na raz i na własność. Nie mogę się zmusić do zdobywania czegoś, co i tak za kilkadziesiąt, a może za kilka lat i tak bym stracił razem z życiem - to przecież byłoby komiczne. Wolałbym wybrać drogę Šabana Bajramovića, o którym jego znajomy z jednego zespołu napisał kiedyś tak:

Over the years, his music has been constantly stolen, copied, and imitated by both famous and unknown musicians. Promises and contracts have proven worthless. Actually, he's never been interested in protecting his work. Where others would have earned millions, he's lived as he's always lived: from day to day, making music, going wherever he wants, and not recognising any limits at all.

(Nie znam serbskiego ani żadnego z cygańskich języków, nie mam pojęcia o czym jest ta piosenka. Umiem tylko liczyć po cygańsku do dziesięciu, co od czasu do czasu pozwala mi lepiej wcielić się w rolę cygańskiego księcia na jakiejś imprezie - ale dopiero wtedy, gdy wszyscy są już i tak pijani.)

[W każdym wpisie na blogu musi być przynajmniej jedno zdjęcie, bo inaczej miniaturka w linku na fejsie będzie bez obrazka i nikt normalny tutaj nie zajrzy.]

Dlatego jestem raczej słabym biznesmenem. Ale jakoś trzeba zarabiać na życie, a ta cała moja firma przynajmniej jest czasem zabawna i można z nią trochę pojeździć po różnych dziwnych miejscach. Ale to też się może znudzić z czasem... Gdybym miał wybór, to siedziałbym w jednym miejscu przez większą część roku i tylko przez parę miesiący jeździłbym gdzieś, ale wcale niekoniecznie daleko. Może chciałbym jeszcze pojechać do Siedmiogrodu (miałem tam blisko wiele razy, ale nigdy nie było czasu), do Chorwacji, do Serbii (byłem raz tylko przez jeden dzień) oraz do Neapolu - co akurat zrealizuję już za dwa miesiące. Prawdopodobnie na Północy jest lepiej, tak ludzie zawsze mówią, ale co z tego, przecież nie będę pił rakiji w jakichś pojebanych fiordach. A może po prostu potrzebuję ludzi, dlatego zawsze ciągnie mnie na Południe.

Šaban jest dobry nawet z badziewnym akompaniamentem klawisza, a może zwłaszcza wtedy, a do tego to zdjęcie (ostrzegam: kolejny przymulający kawałek):

Tu będzie natomiast konkretny ogień! To pierwszy jego utwór, który usłyszałem, kilkanaście lat temu (o kurde...). Można go słuchać w chwilach wielkiego nieszczęścia lub niespodziewanej, niezasłużonej radości - bo jest w ogóle inna? Od dawna nie uważam, że coś mi się może należeć od życia, a jak coś się trafi, to przyglądam się temu z pewnym niedowierzaniem, ale i z łagodną wdzięcznością. Posłuchajmy:

Ta muzyka przedostaje się bezpośrednio do ośrodków nerwowych w naszym ciele, nie zważając na to, czy jesteśmy na jej odbiór teoretycznie przygotowani. Jako muzyczny analfabeta, siłą rzeczy muszę cenić ją najwyżej.

Zmieniając trochę klimat muzyczny, w tytule wpisu wykorzystałem frazę z tytułu piosenki Roberta Gawlińskiego:

[Sprawdźcie, kto gra w niej na gitarze ;) ] Tekst jest fajny na pierwszy rzut oka, trochę słaby przy drugim (wydaje się czymś bardzo ogranym), by znowu zyskać przy trzecim spojrzeniu, bo rzeczywiście później już "rozum rządzi tam". Jednak ten etap życia, w którym podejmując decyzje, używa się już w jakimś stopniu rozumu (którego sporą częścią jest wciąż intuicja, ale to już za duża dygresja), nie jest taki zły. Przynajmniej mnie to jakoś nie boli. Inaczej też definiuję szczęście, generalnie spuściłem mocno z tonu i jestem zadowolony już wtedy, gdy nic mnie przesadnie nie boli ani nie wkurza przynajmniej przez część dnia. Takie chwile zdarzają się rzadko i tym bardziej doceniam te momenty.

Chciałbym odpocząć tak całekim przez jakiś tydzień-dwa, ale to się pewnie już nigdy nie uda, dlatego mam chociaż bloga.

P.S. Piłka ręczna to jest obłędny sport, piłka nożna wydaje się być przy niej prosta i trochę śmieszna. Nie lubię piłki ręcznej, bo [oglądanie jej] za bardzo podnosi ciśnienie... Tymczasem ciekawostka z wikipedii o trenerze polskiej reprezentacji, Tałancie Muszanbietowiczu Dujszebajewie: "Jest poliglotą, biegle mówi w języku kirgiskim, rosyjskim, hiszpańskim, niemieckim, angielskim oraz polskim". [Tak się właśnie stawia kropki w zdaniach, które kończą się cytatem całego zdania. Przeczytałem o tym w internecie.] Szacun.

Dziennik 4/08/2016 - Nowa Dęba

Mało kto zdaje sobie sprawę z grozy pojęcia "miasto w lesie". To nie jest jeszcze "miasto", odcięte od natury tonami betonu. To nie jest już "wieś", mogąca bronić się przed przyrodą surowym systemem obyczajowym, przesądami i tabu. "Miasto w lesie" to już świadomi siebie ludzie, ale wrzuceni na powrót do świata pierwotnej natury. Dorastający w dzikości leśnych ścieżek, szukający drogi wśród cieni, rzucanych przez sylwetki drzew, oświetlanych niepewnym światłem dalekiej latarni. Jesteśmy bezbronni, gdy tu dorastamy, ta przyroda wrasta w nas, z całą swoją absolutną bezwzględnością. Inni nie rozumieją nas, gdy wracamy tu później, by pokłonić się jej i poczuć chociaż przez chwilę jej duszącą moc.

Dziennik 3/08/2016 - Metale ciężkie, metale szlachetne

Większość rzeczy widziałem i słyszałem już wcześniej, ale zostało mi jeszcze kilka zjawisk do sprawdzenia, także w dziedzinie muzyki. Pomijając takie hardkorowe, niszowe tematy, jak rodzina i ojcostwo, mam do zbadania jeszcze m.in. heavy metal. Kolega (T. - jest w zasadzie tylko jeden T., więc zwyczajowe nazywanie osób tajemniczą pierwszą literą w Jego przypadku będzie bardzo indywidualne) namówił mnie na pójście na koncert zespołu Soulfly, który gra metal. Długo mnie nie namawiał, nie byłem jeszcze na koncercie z taką muzą (pomijając jakieś juwenaliowe popłuczyny i gościnne występy Motórhead - ale to był przecież hard-rock).

Soulfly to takie połączenie metalu z Shakirą. Grają rytmicznie i - podobnie jak przy Rage Against The Machine - nieważne o czym tam śpiewają, człowiek po prostu chce iść w pogo, chce pląsać. Są latyno-amerykańscy. Lubię taki metal. Lepszy niż posępne, rytmicznie płaskie jak Mazowsze, turbo-słowiańskie jęki niektórych polskich drewnianych szatanistów :D. Żartuję, a tymczasem cieszmy się chwilą:

Impreza się rozkręca...

Ale od początku, najpierw był słowiański winkiel:

Real Slavs wear Adidas!

Domowa wiśnia z jury częstochowskiej, szybki winkiel pod szpitalem przy Banacha. Świat jest tak mały, że zupełnie nieplanowo odwiedzam okolice miejsca, w którym nieco ponad 7 lat temu musiałem szybko dorosnąć, z marnym w sumie skutkiem (ale jednak!). A wracając do tematu: T. zna historię grającego dzisiaj zespołu lepiej, niż pewnie sami jego członkowie. Podobnie jak historię wielu innych zespołów, a także różnych historycznych wojen, dziejów Rzeczypospolitej, a nawet prehistorię europejskich krain. Ale nawet jakby nie znał, to i tak mielibyśmy o czym gadać.

Tymczasem na scenie oglądamy takie rzeczy:

Max Cavalera - i powiedzcie mi, że nazwisko czy ksywa nie mają znaczenia! Koncert się rozwija, ludzie przed sceną idą w pogo, my rozkręcamy imprezę na tyłach, w okolicy strategicznego stanowiska akustyka. Koło mnie buja się jakaś metalowa laska, przede mną stoi nieruchomo koleś w koszulce "New York Hardcore", a po prawej T. co chwilę krzyczy "Favela!!" - nikt nie wie o co chodzi, ale jest wesoło.

Nie poszedłem dzisiaj w pogo, ale kiedyś jeszcze pójdę. Albo nie, ale w każdym razie jeszcze sobie popatrzę i nakameruję. Na koniec zagrali kawałek poprzedniego zespołu Maxa:

"Roots!! Bloody roots!!!!"

Kiedyś znało to każde dziecko. Chłopaki śpiewali to w podstawówce, a ja słuchałem wtedy The Prodigy i w pogo szedłem dopiero przy Nirvanie albo Offspring. Nie każdy musi być od razu spoko.

Nie będzie puenty. Do usłyszenia!

P.S. Moje nagrania z komórki są do bani, ale koncert był naprawdę przyjemny.

P.S.2. Wracam do domu, a tu kobiety, pizza, miód, słowem: rozkosze żywota doczesnego. Nie wiem jak udało mi się napisać ten wpis w międzyczasie, doceńcie to.

Dziennik 2/08/2016 - Rzeszów

Ten moment w życiu miasta, gdy jest na fali wznoszącej, rozwija się w nim przemysł i handel, buduje się kapitał i tworzy się klasa ludzi, która ma już potrzebę zewnętrznego zaznaczenia swojej rangi. Tak mogły wyglądać miasta w Niderlandach w XVI/XVII wieku i taki nastrój panuje dzisiaj w Rzeszowie. Pojechaliśmy tam na małą wycieczkę z kolegą A. i to, co zastaliśmy na miejscu, przerosło nasze oczekiwania. Rynek wieczorem wygląda pięknie, kwitnie na nim życie towarzyskie. Obeszliśmy cały plac trzy razy dookoła i nie znaleźliśmy wolnego stolika na zewnątrz w żadnej z kilkudziesięciu knajp, więc poszliśmy głębiej, w uliczki. Przed jakimś klubem zapytaliśmy kolesia (tzn. A. zapytał, on nie ma żadnych barier w kontakcie z nieznanymi ludźmi i zawsze jest pierwszy do każdej rozmowy, a zwłaszcza uwielbia prowokacje, ale to już inny temat...), gdzie jest jakaś fajna impreza dzisiaj, koleś skierował nas do jednego miejsca nad Wisłokiem.

Tadeusz Nalepa śpiewał kiedyś:

Rzeka niesie ryby, 

Memu miastu niesie je. 

Niesie strute ryby, 

Memu miastu niesie je.

Rzeka to już cmentarz,

Moje miasto jeszcze nie.

W sumie pozytywnie, ale w odcieniach socjalistycznej szarości, a dzisiaj wygląda to tak:

Impreza na bogato. Fajne miejsce, Przystań na Lato. Mówię A., że jak mieliśmy 20 lat, to nasze rówieśniczki były chyba generalnie brzydsze, niż dzisiejsze młode dziewczyny [patrz: moja narzeczona]. A. znajduje jednak jak zwykle szybko racjonalne wytłumaczenie: nie robiły takiego makijażu i nie umiały się ubrać. Rzeczywiście, jeśli chodzi o make up, to niektóre dzisiaj nawet przeginają, ale chyba osiągają swój cel. W każdym razie my byliśmy jak zwykle grzeczni - zwłaszcza od momentu, gdy zapytana o coś jedna dziewczyna, odpowiedziała mi per "pan". Jednak "efekt wiecznego 24-latka po ogoleniu się" przestał już działać. Fajna muza była, dwie sale i ta przestrzeń na zewnątrz przyjemna przede wszystkim. Nie byłem w klubie chyba rok i w ogóle w ciągu ostatnich trzech lat byłem na imprezach w klubach może łącznie z dziesięć razy. Ta tendencja spadkowa raczej się już nie odwróci, ale raz na jakiś czas można gdzieś wyskoczyć.

I co jeszcze powiem... Szkoda, że połączenie drogowe i kolejowe z Warszawą jest takie słabe, gdyby to zostało załatwione (przynajmniej gdy A1 zostanie skończone, to do węzła w Strykowie będzie można dojechać autostradami, chociaż trochę naokoło) plus projekt Via Carpatia na Południe, to Rzeszów w ogóle by rządził. Ale i tak jest chyba nieźle.

Zawsze miałem wyidealizowany obraz tego miasta, w końcu spędziłem tam pierwsze dwa, najbardziej beztroskie lata mojego życia. Później były regularne wyprawy z Tatą po towar do sklepu, świat rzeszowskich hurtowni i magazynów, budowane w mozole finansowe zaplecze tego wszystkiego, czym Rzeszów dzisiaj błyszczy. Przy okazji tych wyjazdów, odwiedzaliśmy zawsze jeden magiczny sklep modelarski. Zresztą, wszystkie sklepy modelarskie są trochę nierzeczywiste, czas się w nich zatrzymuje i ten moment zawieszenia przenosi się z modeli na przebywających w sklepie ludzi.

Nawiązując do tych wspólnych wypraw do rzeszowskich hurtowni:

Do usłyszenia!

P.S. Przypomniało mi się kilka odjechanych historii, związanych z późniejszymi jeszcze wizytami w Rzeszowie, ale to już może innym razem.

Dziennik 1/08/2016 - Umiarkowanie mroczne opowieści

Mój ulubiony kawałek Depeche Mode:

Jest uniwersalny: mogą się przy nim ciąć nastolatki, ludzie w średnim wieku mogą przy nim zastanawiać się nad tym, "co się właściwie stało z ich życiem", a w jego transowym rytmie można też pewnie zbierać pokemony. Różne stopnie wtajemniczenia - ale nie wartościujmy ich przedwcześnie, bo nie wiemy, kto ostatecznie gdzie skończy.

Dzisiejszy wpis będzie jeszcze bardziej chaotyczny, niż zwykle. Miałem naprawdę wolny dzień: wstałem w południe, zrobiłem jakieś przelewy, porozmawiałem z kilkoma ludźmi o pracy na jakichś pokazach, ale trochę mnie wkurzyli, więc ich olałem, a potem zadzwonił znajomy z prośbą przy okazji jednej imprezy i powiedziałem mu, że spoko. W międzyczasie wywiozłem pół tony złomu, ale taka "praca" fizyczna jest akurat zawsze przyjemna. Później przyjechał do mnie kumpel z liceum i tak już zostało do teraz [dobre burgery są w Chickenie w ND, Kasztelan tam też jest nawet ok, na pewno lepszy od tych wszystkich Tyskich - ale można na szczęście kupić w kilku sklepach dobre piwka też, a poza tym mieliśmy jeszcze wino z Węgier].

Dobry jest też kawałek Depeszów z tą gołą babą:

Aczkolwiek ciężki. Muzycznie - bo kto by tam słuchał tekstu... Ja w ogóle nie rozkminiam tekstów żadnych piosenek prawie nigdy, nie chce mi się. Słuchając muzyki, mam i tak automatycznie jakieś swoje dziwne skojarzenia, po co jeszcze miałbym je konfrontować z chorymi fantazjami różnych pojebanych wokalistów. Wokaliści nie są normalni. Nie znacie żadnej ani żadnego? Wasze szczęście. To osobna klasa ludzi, która reprodukuje się głównie we własnym środowisku, ewentualnie umiera bezpotomnie. Oczywiście są wyjątki, głównie w mojej rodzinie.

Pozostajemy w mrocznym klimacie muzycznym:

Wspominałem już o tym, że nie widziałem większości filmów, jakie zostałe nakręcone. W tej grupie znajdują się też wszystkie filmy Davida Lyncha - ale chyba niewiele straciłem, bo np. w tym filmie z autostradą podobno i tak nie wiadomo o co w ogóle chodzi, trochę podobnie jak w moim blogu. Tymczasem wyjątkowo dawno nie było nic o gołych babach, więc teraz najbardziej sexy kawałek dawno zapomnianego zespołu:

Oni mieli swój niepowtarzalny styl... Wszystkie piosenki brzmiały tak samo. Słuchając ich kiedyś, pomyślałem chyba po raz pierwszy w życiu, że właściwie można myśleć i mówić codziennie to samo i w ten sam sposób. Przestałem mieć wtedy wyrzuty sumienia, gdy zauważałem, że się powtarzam. Macie ciśnienie na samorozwój, doskonalenie się? To dobrze, ktoś powinien je mieć. Ja staram się już tylko zakonserwować swoje najlepsze cechy oraz ugłaskać jakoś te pozostałe, poupychać je gdzieś po kątach.

Ok, Morphine to jest jeden z niewielu zespołów, którego tekstów akurat słuchałem. Może dlatego, że mieli tam tak mało instrumentów, że było w końcu wyraźnie słychać wokal. No i umówmy się, głos tego gościa był dość hipnotyzujący. To była postać, bardzo mi odpowiadała jego wrażliwość: dziwne połączenie smutku i melancholii z jakimś stoicyzmem i z dość sympatycznym w sumie optymizmem. Wszystko to przypieczętowane ostatecznie śmiercią na zawał w czasie koncertu.

Nagrali nawet piosenkę o Empegieku [klub w Nowej Dębie]:

Małe miejscowości na prowincji w Polsce, w Stanach czy w Australii nie mogą się przecież jakoś specjalnie różnić obyczajowo.

Mieli też po prostu piękne piosenki, a melodia zawsze była ich mocną stroną:

Idę spać. Chociaż mam wyrzuty sumienia z powodu tego, że ostatnio (od około 5 lat) nie udzielam się politycznie. No cóż, nie wniosłem dzisiaj nic do dyskursu politycznego, nie odkryłem żadnych ruskich i amerykańskich agentów i nie przewidziałem rozwoju wydarzeń w czasie nadchodzącej IV Wojny Światów. Może w ramach rekompensaty wrzucę chociaż zdjęcie pana Jabłonowskiego:

Ale z dorysowanym petem. 

Nie mam siły już na te wszystkie "prawicowe" portale i wyskakujące z kapelusza postacie [nigdy nie pogodziłem się z odmianą tego słowa na "postaci", po prostu jej nie rozumiem i nie czuję]. Mamy obecnie w Polsce dwa obiegi informacji: oficjalny, w którym ludzi karmi się informacyjnym gównem, oraz pseudo-podziemny, w którym ludzie sami karmią się informacyjnym gównem.

Ja Wam powiem, jak jest: Jabłonowski jest agentem wywiadu chińskiego i krypto-filatelistą, Korwin jest potrójnym agentem rusko-izraelsko-czechosłowackim, Stonoga jest jednym z jego nieślubnych synów, Kukiz jest watykańsko-masońskim wysłannikiem Belzebuba, a Kowalski jest nakoksowanym gadem z galaktyki Andromeda i przy okazji Żydem, który razem z Kaczyńskim rządzi Światem, rozpylając śmiercionośny gaz z samolotów i z rur wydechowych starych oplów bez katalizatorów. Ale i tak mnie nie posłuchacie, tylko będziecie wierzyć w to, co wam powiedzą w telewizji...

P.S. W następnym wpisie powrócę do klimatu turbo-country:

Ok?