Dziennik 7/12/2016 - Postanowienia noworoczne

To będzie taki typowy wpis blogerski, czyli pitu-pitu na poziomie nastolatków (właściwie dlaczego nastolatkom nie miałby się należeć szacunek? Ja w ich wieku potrafiłem robić bardzo kozackie rzeczy: jeździłem szybko na rowerze bez trzymanki, nie miałem kaca po imprezach, ale też zdarzało mi się stracić fason na w Sylwstra o godzinie 21.00. Rajdowałem Polonezem po polnych drogach i rozbijałem go, jadąc na nieudaną randkę z dziewczyną ze wsi, tańczyłem tańce dworskie w rajstopach przed całą szkołą i zgłaszałem się na lekcjach historii.)

Nowy rok przed nami, oto lista moich postanowień:

1. Nie mówić i nie pisać rzeczy, których później ktoś mógłby się za mnie wstydzić. Nauczyć się pisać ciekawie o czymś, co nie będzie jednocześnie dla mnie kompromitujące (albo inaczej: nauczyć się pisać zabawnie na trzeźwo). Odnaleźć swoje zaginione w pomroce dziejów poczucie humoru... W przypadku niemożliwości zrealizowania tego postanowienia - znaleźć sobie inne hobby.
2. Dbać o zdrowie, regularnie ćwiczyć (z trenerem Pawłem) cokolwiek, np. plank (jak czynię to już od ponad tygodnia).
3. Ograniczyć aktywność prywatną na facebook'u do minimum. Wrzucać więcej kolorowych zdjęć, związanych bajeczną firmą Amatum.
4. Pracować mądrzej i wydajniej, zacząć zarabiać pieniądze.
5. Wymienić chociaż pół samochodu, a najlepiej cały, przynajmniej jeden [sprzedam Opla].
6. Odbić Jerozolimę z rąk niewiernych, zbudować albo kupić rzymską katapultę.
7. Nie robić zbyt długich list postanowień, sześć to max (Jerozolima jest gratis).

Muzycznie dzisiaj kontynuacja:

Sorry, że tak pedalsko, jeszcze tu wrócimy do brutal death metalu.

Idę spać, rano jedziemy do ciężkiej sylwestrowej pracy. W wielu miejscach jednocześnie. Byłaby to czysta przyjemność, gdybym oprócz fizycznego wysiłku i koncentracji nie musiał się stresować i obawiać o to, czy wszystkie ekipy dojadą na miejsce i potem wrócą w całości. [Wszystko się jak zwykle świetnie udało.]

Dziennik 6/12/2016 - Nightcall

Jeśli ktoś to czyta - a bardzo możliwe, że tak nie jest, bo nie będę wklejał linka na facebook'u, ponieważ założyłem się, że przez dwa tygodnie nie będę nic publikował na ścianie, jestem na fejsowym odwyku [i rzeczywiście nikt nie przeczytał] - to chciałbym od razu uprzedzić: raczej nigdy nie powiem tu nic nowego ani odkrywczego. Często też będę się powtarzał. Chcę być szczery, warunki umowy muszą być jasne. Jeśli jednak przypadkiem traficie tu na coś oryginalnego, to z góry przepraszam, nikt nie jest doskonały. Tymczasem:

I'm giving you a nightcall...

Jeszcze bardziej lubię tę piosenkę, tym razem już ich kawałek:

Na pewno już kiedyś to wrzucałem, więc publikuję jeszcze raz, zgodnie z obietnicą z pierwszego akapitu. Słucham, siedząc w skórzanym fotelu przy kominku, na poddaszu domu pod lasem. Jeśli nic drastycznego mi się nie przydarzy, to będę mógł przebywać w tym miejscu jeszcze przez długie lata, niezależnie od tego, jak głupie decyzje będę podejmował w życiu. Zawsze będę miał wyrzuty sumienia z tego powodu.

Chciałbym pójść na koncert London Grammar kiedyś. Nie byli jeszcze nigdy w Polsce, chyba są u nas mało znani. A szkoda, bo fajnie chłopaki grajo!

I ładne som:

Zwłaszcza wokalista:

Wracając jeszcze do pierwszej piosenki: rodzaj muzyki, do którego nawiązywał oryginał, przeżywa podobno w ostatnich latach swój renesans. Na youtube można znaleźć nie tylko takie kompilacje muzyczne...

...ale także tę wybitną produkcję filmową, którą polecam każdemu, kto pamięta lata 80' i 90' i każdemu, kto tych czasów nie pamięta:

Są już na świecie osoby, które nie pamiętają. Niektóre już nawet całkiem wyrośnięte, kolega mi mówił.

Od jutra wracam do intensywnej pracy, dzisiaj miałem ostatni bardziej towarzyski dzień (w południe pożegnania z wyjeżdżającymi po rodzinnej nocy kuzynami, kuzynkami i ich psami, a popołudniem zacna wigilia bractwowa). Do usłyszenia w lepszych czasach, które nadejdą niebawem.

Dziennik 5/12/2016 - Rok przestępny

[W tym wpisie pokazuję na swoim przypadku, jakie ludzie wymyślają bajki, żeby odsunąć od siebie świadomość tego, że przecież swoim zachowaniem: działaniami i zaniechaniami kształtują swoje życie. Nie gwiazdy, nie czary, nie opatrzność, nie inni ludzie, tylko wolna wola człowieka decyduje o tym, w jakim miejscu się znajduje. Trudno to jednak przyjąć do wiadomości czasem i wtedy ucieka się w stronę takich rzewnych astrologicznych historyjek. Nie winię siebie za to jednak, bo czasem trzeba użyć takich środków, żeby zachować punkty poczytalności.]

Wiecie, że dawniej ludzie uważali, że rok przestępny przynosi nieszczęścia, jest niebezpieczny i ogólnie trzeba z nim uważać? Moja babcia tak mówi, a babcie zawsze mają rację. Ja wierzę we wszystkie przesądy, bo są tak skonstruowane, że zawsze się sprawdzają, przynajmniej u mnie. W latach przestępnych nie wolno było na przykład przeprowadzać się, bo kończyło się to zawsze nieszczęściem. Ludzie w ogóle czekali z podjęciem wszelkich ważnych decyzji do następnego roku. 

Na szczęście jeszcze tylko kilka dni dwutysięcznego szesnastego... To była gehenna, ciężki mrok i ogólny hardkor. Z kilkoma jasnymi punktami, które jednak gasły zaraz po tym, jak zapłonęły (słaba poezja, ale nie da się tego niestety opisać w bardziej współczesny, mniej nadęty sposób; nie bez wulgaryzmów).

(Uwielbiam tę ścieżkę dźwiękową, chociaż podobno film porąbany - nie widziałem, więc się wypowiem.)

(Mroczny Piotr Ratajczyk aka Peter Steele. Metale są czasem śmieszni, ale ci mieli dobre kompozycje i umieli je zagrać. W tym klipie świetny jest motyw osób, znikających ze wspomnień ze wspólnych rodzinnych obiadów. Jak na wigilii.)

Wiem, że wielu ludzi - może nawet większość - ma dużo gorzej, niż ja, ale czy ja im bronię założyć bloga i o tym pisać? Proszę bardzo, nie mam monopolu na narzekanie. Ja zresztą jestem w tym wszystkim trochę nieszczery, a w każdym razie: mało spontaniczny. Mam już od lat przygotowane gotowe formy na bycie "nieszczęśliwym", "wkurzonym", "samotnym", a nawet: "zdezorientowanym". Czuję się w nich już dość pewnie, mam je solidnie przećwiczone, znam choreografię i nie mylę się w swoich kwestiach. 

Ok, ten wpis też jest słaby [nawet po poprawkach na drugi dzień], idę spać [no i nie wyspałem się...].

[Za chwilę - a jest już drugi dzień, to znaczy popołudnie tego samego dnia - zjedzie do nas dziewięć osób z rodziny. Na koncert, a później na rodzinny wieczór, który potrwa do jutra. Piękna sprawa.]

Dziennik 4/12/2016 - Warszawa: fakty i mity

Wokół Warszawy i życia w tym mieście narosło przez lata wiele faktów, a ja chciałbym powiedzieć, jakie są mity. To dla mnie trudny wpis, bo nie dość, że piszę na zadany temat - czego nigdy dotąd nie robiłem - to jeszcze nie jestem akurat po żadnej imprezie. Dlatego będę się streszczał. Wpisy tu zwykle zaczyna się od muzyki:

Warszawa jest duża i zła - w 1/2 połowiczny fakt, w 1/2 mit. Są większe miasta, chociaż akurat nie w Polsce (chyba, że o czymś nie wiem), a zła to może być ciepła wódka z dolnej półki albo kobieta, gdy wracasz do domu, wypiwszy wcześniej wspomnianą wódkie... Jak niby miasto może być "złe"?

Kraków bije na głowę Warszawę - fakt, jeśli chodzi o stężenie pyłów w powietrzu.

Taksówkarze w Warszawie są chamami - fakt, a gdzie nie są? Oczywiście nie wszyscy, ale wiadomo jak jest. Każdy jednak byłby nerwowy, gdyby czuł, że jest przedstawicielem ginącego gatunku. Nie można mieć do nich o to pretensji, ale należy współczuć, zamawiając Ubera.

Legia Warszawa to najlepszy klub w Polsce, a Polonia Warszawa ma wielkie tradycje i jeszcze wróci do gry - fakt.

Warszawiakiem stajesz się dopiero od trzeciego pokolenia - fakt. W pewnym sensie jest to ogólna prawidłowość, która nie dotyczy tylko miast, których historia jest na tyle krótka (np. miasta COP), że nie jest fizycznie możliwe, aby urodzili się w nich dziadkowie danej osoby, bo miasta te w momencie ich narodzin jeszcze nie istniały [musiałem uczynić takie zastrzeżenie, żeby móc czuć się prawdziwym nowodębianinem - mogę sobie bowiem na moim blogu dowolnie kreować rzeczywistość, która później staje się faktem, dzięki temu, że ludzie (w tym i ja) wierzą w słowa]. Co ma powiedzieć w tej sytuacji ktoś, kto mieszka np. w Sosnowcu, jego rodzice tam się urodzili, ale jego dziadkowie byli np. z Poznania, Białegostoku, Żyrardowa i Koziej Wólki? Nie wiem, to nie mój problem.

Polskie reggae powinno zostać zakazane - fakt, ale Daab miał fajny klimat...

Warszawiacy są zarozumiali - mit. (Nie boję się generalizować, bez generalizowania nie można by właściwie nic powiedzieć, a już na pewno - nic napisać.) Spośród rdzennych Warszawiaków, których poznałem, tylko niewielka część jest niereformowalnymi bufonami. Z nimi też można jednak nauczyć się żyć. Są miasta, których stare społeczności bywają znacznie bardziej hermetyczne, ale nie wymówię ich nazw, bo nie chcę już więcej znęcać się nad Krakowem - ludzie tam mają już wystarczająco przejebane.

W ogóle - i to jest bardzo ważne - Warszawa, jako jedyne w Polsce naprawdę duże miasto, metropolia, stolica, musiała wytworzyć ramy relacji międzyludzkich o szczególnie inkluzywnym charakterze. Nie wiem czy napisałem to po polsku, a chodzi mi o to, że w takim mieście przepływ ludzi jest naturalny, jest to otwarta przestrzeń z definicji, musi taka być. Każdy może tu przyjechać i narozrabiać, jeśli się odważy i jeśli wiozący go autobus nie zepsuje się gdzieś po drodze np. w Otwocku. Patrzcie na Ukraińców - o właśnie!

Ukraińcy to ludzie tacy jak my - mit. Jeśli ktoś tak myśli, to chyba nie miał do czynienia z nimi w większej ilości. Ale nie o to chodzi, ogarną się zresztą, za jakieś trzysta lat, jeśli przetrwają. Faktem jest natomiast, że jest ich w Warszawie kilkadziesiąt, a może kilkaset tysięcy i pracują wszędzie, gdzie się da. Mi osobiście sprawia to przyjemność, bo dzięki nim mogę poczuć się czasem białym człowiekiem. Ta świadomość, że na tej drabinie narodów jest jeszcze ktoś pod nami, to jest bezcenne...

(Krzysztof Komeda przyjezdny. Chyba nawet nie mieszkał w Warszawie, ale pił tam parę razy z kolegami i umarł.)

Powstanie Warzawskie było świetnym pomysłem - mit.

Warszawa ma swoje wielkie tradycje i grono ludzi, którzy je pielęgnują - fakt.

W Warszawie słabe są sąsiedzkie społeczności w wielu dzielnicach - fakt. Wynika to z uwarunkowań historycznych, a wpływa na to dodatkowo dominujący dzisiaj styl życia i fatalna urbanistyka wielu dzielnic. Potrzeba na pewno czasu i przynajmniej jeszcze paru dekad pokoju, ale zatomizowania społeczeństwa i tak nie zlikwidujemy, przyczyn jest bardzo wiele.

W niektórych dzielnicach Warszawy panuje bałagan urbanistyczny i dominuje architektoniczna słabizna - fakt, to jest jedyna rzecz, która na dłuższą metę naprawdę męczy, ale oczywiście Stolica nie jest pod tym względem bardzo wyjątkowa, we wszystkich polskich miastach, w których budowano cokolwiek między 1970 i 2000 rokiem jest podobnie. Ma to jednak też pewien urok, szerokie arterie, duże i nierówne odległości między budynkami o nieładnych bryłach, to wszystko kojarzy mi się z jakimiś dystopijnymi wizjami i atomową apokalipsą. Dla byłego fana literatury s-f (byłbym nim jeszcze dzisiaj, ale chwilowo nie chce mi się czytać książek) jest to coś nie do pogardzenia.

W knajpach jest drogo - mit. Jest wiele miejsc, gdzie można wypić shoty za bardzo małe pieniądze, taniej, niż np. w Nowej Dębie. Bo oczywiście o piciu mówimy, ale jeśli chodzi o jedzenie, to też jest pełen przekrój. Ogromny chińczyk za 12 zł? Proszę bardzo. Obiad za 2000 zł na koszt ministerstwa? Bardzo proszę.

Przepraszam za ten słaby wpis, kończę, bo ewidentnie brakuje mi lekkości. Jednak pisanie na siłę trzeba dopracować (w biznesie też się przydaje), zwłaszcza wtedy, gdy nie ma się nic sensownego do powiedzenia. Najgorsze są te chwile, gdy nie mogę się zdecydować, czy chcę mówić o czymś na serio, czy żartować - ostatecznie wychodzi głupio i nieśmiesznie.

Dziennik 3/12/2016 - Podziemne miasta

(Szybko załatwię jedną sprawę i przechodzę do ciekawszych tematów.) Kolega z Warszawy przestraszył mnie ostatnio, życząc mi przez telefon "odpoczynku od tej wstrętnej Warszawy". Czy ja kiedykolwiek sugerowałem, że mi się coś gdzieś nie podoba? Może organizowałem jakieś fejsbukowe prowokacje, może poniosło mnie w żartach, ale zapewniam - żeby nie było już więcej nieporozumień - nigdy nie wyrażałem mojego dysrespektu dla Warszawy i jej rdzennych mieszkańców, bo nawet gdybym chciał, to nie potrafiłbym wzbudzić w sobie takiego uczucia (zwłaszcza w stosunku do tego miejsca byłoby to niestosowne). Inną sprawą jest to, jakie miasto kocham najbardziej - ale właśnie dlatego rozumiem miłość innych ludzi do innych miast. Dopiero szanując siebie, możesz naprawdę szanować innych. "Kochaj bliźniego swego jak siebie samego" - każdy psycholog potwierdzi, że te biblijne słowa zamykają temat.

Mamy to więc dogadane, dziękuję. Pozostanę jednak na chwilę w zasięgu świata religii. Jestem w Nowej Dębie na Świętach jak zwykle (o mało nie wylądowałem gdzieś indziej w tym roku, ale jednak w ostatniej chwili nie zrobiłem online check-in i jakieś tanie linie lotnicze zaoszczędziły na paliwie trzy dolary) i byłem dzisiaj na pasterce - tam poczułem ostatecznie, że jestem w domu. Mszę prowadził proboszcz, dla mnie po prostu Ksiądz. Jest on i są jacyś naśladowcy. Może nawet warsztatowo sprawniejsi w niektórych dziedzinach, chociaż nie wiem w których, chyba jednak nie. On rządzi i koniec. Kazania są zawsze trochę abstrakcyjne, słysząc ich początek, trudno domyślić się ostatecznej puenty, a z kolei słysząc ją na końcu, ciężko odtworzyć ciąg przyczynowo-skutkowy, który do tego finału doprowadził - ale kto chciałby słuchać nudnych kazań, których jedyną siłą byłoby to, że trzymałyby się jakiejś ziemskiej logiki? Ja na pewno nie. Ja lubię tę otwartą formę opowieści dygresyjnej, którą zresztą sam praktykuję na blogu, w dużo uboższej formie co prawda, ale na jego podobieństwo.

Jest jeszcze jedna rzecz, która nas łączy, ta już na serio: zawarliśmy kilka lat temu pewien układ. Mamy niepisaną umowę, wiąże nas deal, o którym nigdy nie rozmawialiśmy, bo nasze rozmowy są zawsze kurtuazyjne, tylko takie mogą i powinny być. Bardzo szczegółowa umowa, która nie była nigdy negocjowana i nie będzie nigdy spisana. Co ważne: nie ma w niej opcji wypowiedzenia, nie ma nawet klauzuli siły wyższej. Wiąże nas bezwględnie, a dotyczy pewnej miejskiej tradycji, związanej akurat z innymi świętami. Chyba nikt nie jest związany tak nierozerwalnie z tym miastem, jak on i chociaż nie rozumiem niektórych jego kazań, to będę bardzo zagubiony, jeśli kiedyś go zabraknie. [Mogę być dzisiaj trochę sentymentalny, jest 6 rano... Wolę być jednak szczery i patetyczny, niż udawać, że mam cały Świat w dupie - a taka żenująca moda panuje w kulturze od kilkudziesięciu lat.]

Wróćmy jednak na ziemię. Wigilijny wieczór skończył się tradycyjnie, w podobnym gronie, jak w ostatnich latach, chociaż w innym miejscu, bardziej kameralnym:

Uwielbiam piwnice. Niby tylko dwa metry pod ziemią, a prawie żadne zasady z powierzchni już nie obowiązują. Gdybym tylko mógł przeżyć całe swoje życie w podziemiach... Dywersja, dyskusja, degustacja:

Ten karpik przypłynął do nas z ukrainnych stepów. W połączeniu z imperialistyczną Colą dawał radę, sam byłby trochę biedny, ale od czego są sojusznicy! Szklanko-słoiki też mamy ze zrzutów. Przyniosłem sałatkę i ogórki - te ostatnie trochę niepotrzebnie, bo chłopaki mieli tego cały regał:

Właściwie: kilkanaście regałów. Nie zmieściły się na zdjęciu jednak, za to możecie podziwiać kieliszek za dziesięć tysięcy, nalewkę z mirabelki w kolorze madżenta i olej silnikowy Castrol. W takiej scenografii można dopiero rozmawiać sensownie o życiu, w klubach ludzie kłamią.

Nie mam żadnych poważnych planów na jutro, o pozostałych lepiej nie wspominać... Tymczasem wracałem sobie tą ulicą (mógłbym też iść przez krzaki koło kortów tenisowych, ale to niebezpieczna droga, bo mogłyby mnie tam dopaść jakieś wspomnienia), mijając to stare przedszkole i zastanawiałem się, dla kogo jest ta tabliczka przy nim zamontowana?

Przecież wiem co to jest i wiem nawet, w jakim mieście aktualnie się znajduję... Dla kogo to może być nieoczywiste... To z jakiejś dotacji z Unii? Nie wiem, ale zawsze mnie ta tablica bawi. Może kiedyś postawią pod moim domem taki znak: "Dom Bobana. W Nowej Dębie." - co byłoby marnotrawstwem pieniędzy, bo mój dom jest na końcu ulicy i dzięki temu trafiam do niego zawsze bez problemu, niezależnie od stanu/okoliczności/pogody. (Inni też jakoś trafiają, chyba już z pokolenia na pokolenie przekazują sobie lokalizację.)

Zapomniałem o muzyce tymczasem. Dwa szybkie numery, może trzy:

Świetna węgierska kapela (tak, niektórzy z nich są autystyczni, trudno - też nie jesteście idealni). Pod koniec numeru, od 4:20 jest to, co najbardziej lubię w węgierskiej muzyce.

Jeszcze rap z serbskiego miasta:

I na koniec coś zabawnego, z solidną sekcją dętą, z bardzo długiego i odjechanego filmu:

Byłem na tym filmie kiedyś w nieistniejącym już chyba kinie, które mieściło się przy Placu Bankowym w Warszawie, w budynku Muzeum Niepodległości. Kino to wyposażone było w ekran o wymiarach około 5 m x 3 m. Film trwał trzy godziny i oglądałem go z szeroko otwartymi oczami. Chyba wtedy zostałem "bałkańskim księciem" :P (/sprzedawcą kebaba). Z takich rzeczy długo się wychodzi...

Bardzo lubię też tę energetyczną, tradycyjną muzykę ludu Csango, przybyłego z Kosmosu w dwudziestym piątym wieku przed naszą erą:

Dziennik 2/12/2016 - Życie na około 150 %

(Jakaś fajna graficzka na początek, żeby krzywa morda Marilyna Mansona nie wyświetliła się przypadkiem na fejsie.)

Chłopaki pożyczyli ode mnie dzisiaj busa. Przeważnie go pożyczam, wiecie zresztą, że mam filozoficzny stosunek do życia. To dobro ostatecznie wraca do mnie, czasem jestem nawet zdziwiony, jakimi drogami. Chociaż nie zawsze - ale mniejsza o to. W każdym razie: pojechali w miasto, na.e.ać się w moim samochodzie. Trochę wcześnie tu zaczynają, ja jeszcze wtedy jem obiad, czytam gazety, sprawdzam prognozy pogody, itd. [czy ktoś w XXI wieku rozumie i docenia jeszcze tę autoironię? Obawiam się, że nie.] Później jednak dołączam - odebrać, co moje. Na koniec lądujemy w 79 - to taki klub, rodzaj czyśćca. Trafiają tam wszyscy, którzy podejmują grę. Wynik jest tam zawsze niepewny, nie wygrywa raczej nikt, sukcesem jest wytrzymanie kilku bani i pozostanie przy życiu. 

Trochę teraz popłynąłem w dygresję, więc może wrócę na ziemię, na Matkę Ziemię. Nasza planeta nie jest już jednak tym samym miejscem, co kiedyś. Jest przetworzoną przemysłową platformą, do której pasuje taka muzyka:

W ostatniej części imprezy bawiliśmy się głównie dzięki uprzejmości kolegi, który jest gitarzystą w Mieście od około 30 lat. Nie ściemniam - jest tak, jak mówię. Większość ludzi nawet nie wie, że między innymi dzięki niemu jest tym, kim jest - gdyby nie było m.in. jego, nie bylibyśmy mieszczanami, obywatelami Miasta. Gdyby on nie przyszedł tego wieczoru do tej knajpy i nie kupił butelki wódki i kilku szklanek soku i nie przysiadł się do naszego stolika, my wszyscy z całej knajpy nie różnilibyśmy się niczym od mieszkańców okolicznych wiosek. Jest taka śmieszna i prawdziwa zależność, nic na to nie poradzę. Bez niego moglibyśmy doić krowy w centrum miasta i mówić lasowiacką gwarą, stojąc w kolejce w aptece po środek na porost włosów dla koni (czy coś takiego). [Cenzuruję właśnie tekst na komórce i mam problem z formatowaniem, ale mniejsza o to.]

W miejsce słowa "gitarzystą" możecie wstawić słowa "bramkarzem", "barmanem" albo "proboszczem" - będzie inna historia, ale też ostatecznie prawdziwa.

To dopiero dygresja z kosmosu :), tymczasem idę chyba spać, jutro powinienem się zabrać za jakieś świąteczne porządki, m.in. zrobić przegląd techniczny tego biednego Transportera i zmyć wódę z jego podłogi (dobro zawsze wraca...). Poza tym jednak odkładam pracę na kilka dni i nastawiam się na spotkanie z życiem, w wielu jego rozmaitych przejawach, głównie pozytywnych.

Na koniec wpisu mój ulubiony numer sceniczny:

Wpis był ewidentnie sponsorowany przez Nine Inch Nails i Marylina Mansona [ale teraz skasowałem całą muzykę, więc to nieaktualne]. Wiem, że to ciężki klimat, dlatego w następnym wpisie rządzić będzie Krzysztof Krawczyk z Don Vasylem.

P.S. Chciałbym potrafić zaabsorbować chociaż z 60% (bo połowę może wciągam) tego, co mam możliwość przeżywać. Ogarniam mniej więcej 70% doznań fizycznych i jakieś 40% idei, z którymi się zderzam. Całości swojego życia nie jestem niestety w stanie przeżyć, jest tego ze dwa razy za dużo, jak na jedną osobę.

Dziennik 2/12/2016 - Spacer po osiedlu

To poważny związek, mieszkam tu już od około ośmiu lat i na pewno jeszcze przez chwilę nic lepszego nie wymyślę. Za chwilę napiszę parę słów o moim osiedlu na Bemowie... Wcześniej dzisiaj odwiedziłem mojego kolegę, ale pojechałem na imprezę samochodem, więc siłą rzeczy nie mogłem zabawić zbyt długo. W momentach ogólnych przesileń nie czuję się zbyt dobrze wśród ludzi, wszyscy pytają mnie o jakieś nieaktualne sprawy, a ja nie mam siły tego wyjaśniać. Wolę teraz pobyć sam i wprowadzić się w jakiś abstrakcyjny nastrój, np. przejść się wokół bloku i później posłuchać muzyki z Armenii:

Polecam odpalić w tle i czytać dalej [ja bym tak lubił]. Youtube zasugerował mi tę ścieżkę, a mam ją gdzieś na płycie, przegrałem kiedyś od znajomej, wiele lat temu, mniej więcej w czasach początków chrześcijaństwa na Zakaukaziu. Wykonawca: Gevorg Dabagian. Kosmiczna muzyka, mam z nią też jakieś miłe wspomnienia chyba.

Jesteśmy jednak na Bemowie. Tu też jest kultura:

Do kawiarni można pójść nawet nocą. Porozmawiać o literaturze - nie śmiejcie się, na ostatniej imprezie u mnie koło piątej nad ranem dyskutowałem z koleżanką (tańcząc, oczywiście) o książkach właśnie. Wyjaśniałem jej, że Márai jest lepszy od Witkacego, co jest oczywiście trochę niesprawiedliwe, bo Stanisław walczył jakby w innej kategorii. My też jednak ciężko walczyliśmy tego wieczoru, więc pewne uproszczenia możemy sobie chyba wybaczyć.

Zrobiłem jeszcze kilka innych zdjęć okolicy. Na przykład to:

To nie Aleppo po ewakuacji cywilów i resztek Al-Kaidy, to rozrzucone na chodniku pod moim blokiem skarpetki. Kłótnia małżeńska, rozstania bywają bolesne, a może to tylko wiatr historii, który zwiał komuś garderobę z suszarki na balkonie? Jeśli chodzi o mnie, to nigdy nie wieszam prania na balkonie, ani też nie rozrzucam skarpetek po mieszkaniu. Niektórzy mówią, że ludzie, którzy utrzymują skarpetki w jakimś porządku są jednocześnie słabi w łóżku. Być może facet, który wyrzucił swoje przez okno, jest po prostu zbyt zajebisty. Było takie ruchanie, że połowa szafy wyleciała w powietrze...

Tyle atrakcji, jeśli chodzi o frontową ścianę bloku. Dalsza historia rozpoczyna się dopiero za zakrętem, ale nie jest już tak ciekawa. Odnotowałem tylko świecącą choinkę:

Drugą choinkę (trochę ładniejszą, bo świecącą na niebiesko, jakby była z Kosmosu):

A potem poszedłem do domu, napić się w końcu czegoś i napisać na blogu.

Chyba wyczerpałem temat osiedla na jakiś czas. Co by tu jeszcze... Może zrobię sobie przerwę i ewentualnie wrócę tu jeszcze później. Do usłyszenia!

...

[Już wiem, za chwilę coś dopiszę...]

Zapraszam na krótką pseudo-filozoficzno-para-psychologiczną rozkminę pod tytułem "Fałszywy altruizm jako narzędzie w osiąganiu egoistycznie wyznaczonych celów". Zauważyłem, że stosuję regularnie i od dawna pewną taktykę w kontaktach z ludźmi. W trudnych sytuacjach [mówię o sytuacjach, które pojawiają się najczęściej w pracy zawodowej itd., to nie jest rozkmina o związkach, nie będzie nic o gołych babach, niestety - może następnym razem!], w których wiele osób przyjęłoby postawę agresywną i eskalowałoby konflikt, ja ustępuję, często w dodatku w taki sposób, który jest dla mnie - w oczach innych - wręcz upokarzający. Zajmuję postawę, która jest jakby o stopień uległości niżej, niż pozwalałaby na to w ogóle moja ranga w danym stosunku międzyludzkim (najczęściej przecież występuję w charakterze szefa). Robię to pół-świadomie, z jakiegoś powodu jest mi tak łatwiej (nad tym nie panuję), ale też osiągam przez to pewien dalszy cel. Ludzie, przed którymi składam broń, odkrywają się, a ja jakby "przegrywam rundę", by później "wygrać mecz", mając już pełną wiedzę o drugim człowieku. Brzmi to może podejrzanie, ale przestudiowałem ostatnio kilka przypadków i mogę powiedzieć, że zachodzi rzeczywiście taka prawidłowość. Fajna taktyka, polecam - ale nie przeczę, że są też inne sposoby zarządzania, być może czasem bardziej skuteczne.

Zauważyłem, że nawet w jedynej grze karcianej, w którą gram (Gwint, jest teraz beta dostępna, nie potrafię ocenić, nie grałem nigdy wcześniej w żadne karcianki), moją ulubioną taktyką jest pozorne przegrywanie, pasowanie, oddawanie rundy, by wygrać na końcu. Oby w życiu to się udawało.

...

Lubię serial "Wikingowie". Jak to powiedział dzisiaj mój kolega na imprezie: jest wojna, jest seks, jest przygoda. Ja osobiście najbardziej lubię w tym serialu: ciekawość Ragnara, która sprawia, że jego zdobywanie Świata ma charakter poznawczy (identyfikuję się z tą postacią pod tym względem - zresztą, kto nie chciałby być przysłowiowym Ragnarem!), taktykę Egberta, który obniża swoją rangę w kontaktach z ludźmi, aby ich rozgrywać (pisałem o tym w poprzednich akapitach), a także: niektóre motywy religijne, rozp...dol toporami, krajobrazy i gołe baby. 

Aktualnie jestem jeszcze przed połową czwartego sezonu. Rołlo właśnie w radosny sposób przekonał się o tym, że Paryż wart był mszy i kilku lekcji francuskiego. Cieszę się, że dołączył do cywilizowanych ludzi i porzucił ten barbarzyński plebs znad omszałych fiordów. Ragnar bierze narkotyki i połyka węże - są ludzie, którzy połykają miecze oraz ludzie, którze poskramiają węże, Ragnar natomiast dokonał szybkiej kompilacji. Azjatka bardzo sympatyczna, ale i tak najlepsza jest pierwsza żona Ragnara, która z każdym sezonem jest coraz młodsza i w czwartym sezonie wygląda już tak, jakby była młodsza od swojego syna. R. zawsze mówiła o niej: "This woman is too epic." :)

...

Marylin Manson nagrał jakiś czas temu niespodziewanie dobrą płytę:

Przynajmniej taka mi się dzisiaj wydaje.

Dziennik 1/11/2016 - Rodzina i Miasto

"Garrenowie mieli sławę rodziny artystów. Krewniacy i znajomi z miasta i okolic, a także z innych miast prowincji bardzo by się zdziwili, gdyby ktoś - na przykład jakiś dociekliwy przybysz - zapytał, czym w istocie zajmują się ci artyści. Takie pytanie przyjęto by zapewne z osłupieniem. Fakt, że Garrenowie to artyści, był w świadomości mieszkańców miasta czymś tak niepodważalnym jak ogólnie znana i powszechnie akceptowana prawda, umowa zawarta w dawnej przeszłości, którą kwestionować mogą jedynie ludzie skłonni do przesady lub zarozumialstwa."

Sándor Márai, "Zazdrośni", druga część tak zwanej "Sagi rodu Garrenów". Będę tylko cytował, nie mam dzisiaj czasu na komentowanie, zresztą mógłbym to uczynić dość niezdarnie, jak początkujący sprzedawca, który w źle dobranej marynarce i tanich butach próbuje zareklamować komuś bardzo eksluzywny towar.

"(...) Na czym polegał ich artyzm? Nikt tego nie wiedział, a oni sami też nie wykazywali żadnej ambicji zaprezentowania swoich dzieł. "O, Garrenowie!", mawiano czasami w mieście, gdy rozmowa schodziła na dziwne tematy, na przykład, że jedna z wież kościoła liczy już sobie trzysta lat, ale drugiej zapomniano skończyć; w takich razach rdzenni mieszkańcy miasta wymieniali porozumiewawcze spojrzenia, kręcili głowami, uśmiechali się i składali na Garrenów odpowiedzialność za wszystko, co stało się lub nie stało w mieście, także za niedokończoną przez minione trzysta lat wieżę kościelną - jak gdyby to Garrenowie zaprzestali jej budowy. Zaprzestali? Ależ dlaczego? Mój Boże, to tacy artyści. Nie warto nawet o tym mówić. Powiedzenie, że Garrenowie są artystami, należało do rodzimego języka mieszkańców. O ich artystycznej naturze wspominano z uśmiechem, który miał pewien odcień wyższości, choć również sympatii; w taki sposób wtajemniczeni w sekrety rodziny potrafią się uśmiechać na wspomnienie dziwactw któregoś z jej członków. Wszystko to było ogólnie znane, podobnie jak wysokość gór otaczających miasto, pomalowany na niebiesko i brązowo pomnik patrona prowincji, stojący przed klasztorem dominikanów, czy gesty i powiedzonka co znamienitszych obywateli miasta. I w tej świadomości w każdych czasach - czy plony były słabe, czy najeźdźcy zajęli na pewien okres prowincję - uparcie trwało przekonanie, że Garrenowie są rodem artystów.
Oni sami również o tym wiedzieli; ale nigdy się na to nie powoływali.

(...) Miasto karmiło Garrenów jak marzenie, które oblekło się w ciało. Garrenowie tu się rodzili i ulepieni byli z tej samej gliny, co reszta mieszkańców, rzeźnicy, lekarze i urzędnicy; a jednak mieli w sobie coś innego, coś napełniającego obawą, a zarazem przyciągającego, czego nie można było zrozumieć, ale czemu nie sposób było się oprzeć. Jakby któregoś dnia zamiast topoli w mieście wyrosły cyprysy."

Z ostatniego rozdziału:

"Wiedział, że każda rodzina jest arcydziełem, a wielki ród jest może jedynym naprawdę pod każdym względem ekscytującym i zakrojonym na wielką skalę majstersztykiem. Wiedział też, że wszyscy są po troszę twórcami, a jednocześnie częściami tego majstersztyku, role się zlewają, każdy szczegół jest równie ważny, nawet fakt, że syn Alberta, najmłodszy z Garrenów, wydaje się cokolwiek niezgułą i niepokojąco często lubi wysiadywać pod fortepianem; bo nawet ta postać należała do dzieła, jakim była rodzina, niczym na dawnych obrazach aniołki, którym w przedstawionej scenie nie powierzono żadnego specjalnego zadania, ale zawsze gdzieś siedzą, przycupnięte i zagapione."

"(...) Tamás zapytał:
- Ale co będzie, kiedy ojciec umrze?
- Tak - powtórzył Albert spiesznie. - Co z nami będzie?
- Nie tylko z nami! - wykrzyknął Tamás tonem protestu i gniewnie spojrzał na brata. - Ja się pytam, co będzie ze światem?..."

Dobór fragmentów pachnie monotonią, ale celowo wybrałem akurat te, a książka oczywiście nie w każdym akapicie jest o tym samym. To znaczy: jest, ale w inny sposób. W kolejnym tomie - "Obcy" - opisał miasto, które umiera, opanowane przez przybyszów. Márai utrwala mnie w stanie pewnej melancholii i odrętwienia, mam wrażenie, że w Europie skończył się czas [przesadzam oczywiście], i to już dawno temu. On był kronikarzem ostatnich jego dni, opisał zwięźle epilog, który sumiennie i do końca zagrało mieszczaństwo.

Dziennik 3/10/2016 - Gotuj z Bobanem: ta sama zupa, tylko bez papryki i vegety

Ostatnio trochę nie wyszło, dzisiaj drugie podejście. Miałem w ogóle zjeść chińczyka, ale stwierdziłem, że zupa będzie zdrowsza, a w każdym razie będzie o czym pisać. Poza tym jestem oszczędny, gdy akurat nie jestem rozrzutny, a zupa jest tania i myślę sobie przy niej: "Ale fajnie będzie zjeść dużo zupy za tak w sumie niewielkie pieniądze". Jestem tak oszczędny, że kiedyś zacząłem adresować kopertę z fakturą i napisałem na niej "Sz.P. Bogdan", zamiast nazwę instytucji, której ów Bogdan byl szefem i oczywiście musiałem wziąć nową kopertę, ale tę z Bogdanem zostawiłem sobie na przyszłość, licząc na to, że jeszcze kiedyś trafi się jakiś szanowny pan Bogdan, któremu będę mógł coś przesłać i koperta się nie zmarnuje [przepraszam za to długie zdanie, nie wiem jak to inaczej opisać]. Od tego czasu koperta leży w szafce i czeka na swojego Bogdana:

Niestety, facet, do którego wysyłałem fakturę dzisiaj, miał na imię Józef.

Wracając do zupy, przepis już znacie, dzisiaj jednak działam według zgoła odmiennej reguły: nie mnożę składników ponad konieczność. Zasadę tę nazwałem "Brzytwą Bobana", na cześć jej twórcy, znanego kucharza i myśliciela ery Nowego Średniowiecza. (Lubię średniowiecze. Ludzie wtedy mieli łatwiej, bo wierzyli w Boga i mieli jakiś cel dzięki temu. Gdy sobie tak czasem stoję na balkonie, paląc fajkę i nie wiedząc, co dalej robić, to wyobrażam sobie tych wszystkich pracujących w spokoju rzemieślników (lub chłopów), budowniczych katedr itd., ale oni mieli dobrze pod tym względem...).

Przypomnę więc tylko w skrócie: mięso myjemy, wrzucamy do gara, gotujemy, odcedzając tę brzydką piankę z tafli wody. Wrzucamy liść laurowy (ja dałem pięć listków na garnek) i ziele angielskie (wrzuciłem 10 kulek), potem trochę pieprzu i soli. Kroimy włoszczyznę - i tu uwaga! Należy ją po wymyciu jeszcze trochę oskrobać z zewnętrznej warstwy skórki i brudu, ja znowu o tym zapomniałem... Zorientowałem się dopiero na końcu, przy selerze. Trudno, wygotuje się. Można jeszcze dodać paru innych przypraw, ale nie wiem jakich, więc stosuję minimalistyczną Brzytwę Bobana. Może jeszcze skoczę do sklepu na dół po natkę pietruszki (to jest ta jej zielona część podobno), pokroję i rzucę na wierzch. Aha, w międzyczasie jeszcze czosnek i cebula.

Zupę dzisiaj gotuję długo, już chyba ze dwie godziny. Niestety z rozpędu wykorzystałem garnek, do którego nie mam pokrywki. Mam tylko albo za duże - kapie z nich na całą kuchenkę, słabo - albo za małe - te wpadają całe do środka, jeszcze gorzej. Położyłem więc talerz, który pasuje idealnie, wygląda przy tym dość intrygująco, w sam raz na miniaturę w linku na fejsie:

[Dodałem teraz wątek z kopertą do Bogdana i nie wiem, które zdjęcie wklei się jako pierwsze, chyba jednak to z kopertą. Znowu nie wyszło tak, jak chciałem...].

To tyle, będę kończył, zupa już prawie gotowa, dam znać po zjedzeniu, jak wyszła. Dzisiaj nie będzie nic o polityce na szczęście, chociaż muszę się przyznać, że zazdroszczę PiSowi tego, że ktoś ich nazywa "mordercami kobiet" (chociaż w tej całej ustawie nie ma nic o zabijaniu kobiet, a zresztą to nie ich ustawa - tym bardziej szacun za stworzenie sobie niezasłużonej legendy, tak jest przecież trudniej). Ja kiedyś byłem mordercą kobiet, ale ostatnio trochę wyszedłem z wprawy. Szukam teraz dla siebie jakiejś nowej narracji, a że jestem zbyt leniwy, żeby być wizerunkowo konsekwentnie (czy chociaż trochę) "profesjonalnym przedsiębiorcą", to wpadłem na pomysł pisania bloga. Zawsze to jakieś alibi dla mojego zarysowanego samochodu, źle dobranych butów do spodni, źle dobranej koszuli do twarzy, nie odbierania telefonów rano, i tak dalej. Jak ktoś będzie mi zwracał uwagę na to, że w ten sposób nie robi się poważnego biznesu, to będę mógł mu powiedzieć: "Sorry, jestem głównie artystą, mogę być więc trochę nierozgarnięty, a nawet: wypada mi takim być." - nie uwierzycie, ale to działa.

Dziennik 2/10/2016 - Nie gotuj z Bobanem: placki ziemniaczane od babci

[Ten wpis ma numer 2/10/2016, bo był tutaj już post o numerze 1/10/2016, ale był napisany pod wpływem silnych substancji odurzających (nowodębskiego powietrza, tłustych bitów w klubie Mpgk (pozdro dla Wojtiego, Oskara Tornado i Księżniczki Getta) i ostatnich ciepłych dni w tym roku), dlatego musiałem dokonać jego aborcji. Śpij słodko, maleńki, na zawsze będziesz w naszych sercach - ale sorry, mój blog jest jak moje ciało, mogę z niego usunąć to, co chcę, chociaż wiem, że mam fanki, które chciałyby czytać nawet takie wpisy - ale dość dyktatury kobiet!

]

Dzisiaj będzie o tym, jak nie gotować, a się najeść, jak nie mieć kredytu, a mieć mieszkanie, jak nie pracować, a zarabiać [taka prowokacja dla podniesienia ciśnienia pracownikom - ale oni chyba już mnie znają i nie dadzą się nabrać na to, że się obijam]. Ogólnie o tym: jak z fasonem odbierać niezasłużone nagrody od losu (bo można też odbierać je w złym stylu, ale tak to może każdy ..uj). Na pierwszy ogień pójdą placki ziemniaczane na słodko, które przyniosła mi dzisiaj moja babcia:

Właściwie przepis jest niepotrzebny (przynajmniej ja nie potrzebuję), bo są już gotowe. Ale to nie jest tak, że mam je całkiem za darmo: kupiłem do nich śmietanę, za własne pieniądze. Mam firmę, jestem prawie niezależny finansowo i bez problemu mogę mojej rodzinie zapewnić śmietanę, w dowolnej ilości. A propos śmietany, mógłbym ją jeść ze wszystkim, podobnie jak twaróg i zresztą robię to notorycznie. Dobrze jest jeszcze posypać te placki cukrem i nie martwcie się: i tak umrzecie kiedyś na raka albo na zawał, niezależnie od tego, czy użyjecie dzisiaj cukru białego, czy brązowego.

Wracając do sposobu na życie, jak do tego dojść, jak to osiągnąć? Nie wiem, ja się tak urodziłem. Od początku żyłem w rodzinie, która zapewniała mi wszystko. Nigdy niczego mi nie brakowało, zwłaszcza miłości i wyrozumiałości (skutki tego drugiego obserwujecie czasem, zanim skasuję wpis z imprezy). Przez to wszystko chyba nie kręcą mnie pieniądze, niczego szczególnie nie pragnę i mam pewien bezinteresowny dystans do rzeczywistości. To jest też pewna pułapka, bo czyni mnie to mało agresywnym biznesowo, ale na szczęście mam głęboko zakorzeniony imperatyw pracy po prostu, dzięki któremu ostatecznie stać mnie na śmietanę.

Ogólnie: nie ma co rozkminiać, trzeba się z tym wszystkim pogodzić. Jestem wyznawcą skrajnego determinizmu: ludzie mają wolną wolę i mogą decydować o wszystkim, ale to nie ma znaczenia, bo i tak żyją tak, jak zostali wcześniej zaprogramowani. Chociaż nie muszą - ale o tym akurat przeważnie nie wiedzą. Dlatego trochę przeraża mnie perspektywa wychowywania dzieci i związanej z tym odpowiedzialności. Na szczęście tutaj z pomocą podobno przychodzi instykt, a poza tym zawsze się trochę improwizuje. A jak coś nie wyjdzie, to będę mógł przecież powiedzieć: "Jest wolnym człowiekiem, niech bierze sam odpowiedzialność za swoje czyny." i przybrać pozę światowego człowieka, który pozwala dziecku zostać jakimś palantem i jeszcze jest z tego dumny. Ale teraz to już popłynąłem w dygresję... Nie czuję się urodzonym wychowawcą, ale może nie będzie źle. Ale my tu gadu-gadu, a najpierw w ogóle trzeba się ożenić i zrobić dzieci, a to jest jeszcze kawał roboty...

...

Jutro zostawiam Nową Dębę, spędziłem tu kilka intensywnych dni, chociaż na pewno nie pobiłem w tym Oskara Tornado:

Na zdjęciu po prawej stronie. Wystąpił tu też słynny Łoli, klasyczny Pirat oraz Hubert, którego głowę akurat na tym zdjęciu uciąłem, ale za to załapał się na dobrej fotografii na facebooku z koncertu KSU. A propos koncertu:

Szczęśliwy Pirat, a w tle latająca dziewczyna pankowców. Była całkiem ładna, co mnie bardzo zdziwiło, bo za moich czasów pankówami zostawały zwykle najbrzydsze dziewczyny w klasie. Cóż, świat idzie do przodu. Fruwała tak przez pół koncertu dzięki uprzejmości wielu mężczyzn, którzy bezinteresownie podtrzymywali ją głównie za pośladki (cholera, ja musiałem robić wtedy zdjęcia). Od czasu do czasu spadała na ziemię, gdy ktoś zapomniał, żeby dla przyzwoitości podtrzymać też głowę. Najlepszy był moment koncertu, w którym Pirat oddał mi swój telefon, portfel i okulary i poszedł w pogo pod samą scenę. Panks Nod Ded! Ja byłem trzeźwy (kierowałem) i bardzo zmęczony, stałem trochę z boku i lekko się bujałem. Co jakiś czas odpowiadałem grzecznie na zaczepki pogowników (jacyś pijani ludzie wymachiwali przede mną rękoma, krzycząc i pytając, dlaczego z nimi nie pląsam): "Sory, zawsze byłem leszczem. Nawet jakbym się na.ebał, to i tak bym nie poszedł w pogo, z obawy przed tym, że ktoś mi złamie nos albo nadepnie mi na kostkę." (mówiłem to moimi oczami). Dostałem kiedyś z łokcia w nos na koncercie Lombardu na stadionie w Nowej Dębie w roku chyba 1864, od tego czasu jestem rockowym pacyfistą, tańczę tylko przy muzyce dawnej, rnb i hip-hopie. Poza tym zawsze byłem leszczem, po prostu. Nie mieszkałem w bloku, wracałem do domu ze szkoły w inną stronę, niż wszyscy, a pierwszą dziewczynę... - albo nieważne.

Na koniec tego sielankowego fotostory zdjęcie z ul. Broniewskiego, gdzie mieszka moja babcia i gdzie za młodu skakałem po kałużach z Cyganami:

Wiem, że świetne. A żeby było jeszcze bardziej multimedialnie, dodam też dwa filmiki. Na pierwszym z nich Klawisz cieszy się z nowego roweru, który przyjechał do niego aż z Białegostoku, przez Stalową Wolę (nieważne, ale tak informuję dla ścisłości):

A tutaj droga ciężarówką przez las. Nestety na tym filmie akurat nie widać nowodębskich driad, elfów, zielarzy i grzybiarzy, ale uwierzcie mi, że w tych lasach można spotkać wszystko:

Od jutra na Bemowie jakby co, a od 10.10 do 17.10 dzielnica niżej, czyli Włochy. Do usłyszenia!

Dziennik 1/09/2016 - Gotuj z Bobanem: Zupa z warzywami i mięsem

(Wklejam najpierw zdjęcie tego pora, bo jak opublikowałem wpis za pierwszym razem, to na miniaturze na fejsie pojawiła się moja podejrzana facjata, a tego byłoby już za dużo.)

Zacznę może jednak od tego, co u mnie ogólnie słychać. Właśnie kończy się sezon imprez plenerowych, jeszcze bardziej pracowity, niż poprzedni. Z dość spokojnym finiszem jednak, nie będę potrzebował długiej rekonwalescencji, już w zasadzie zabieram się za przygotowywanie ofensywy zimowej (a w międzyczasie jeszcze małe wakacje w Lublinie i we Włoszech. Lublin jest spoko, nic tam nie ma, a w każdym razie nic nazbyt nachalnie nie rzuca się tam w oczy, dlatego można odpocząć. Planuję odwiedzić starego kumpla, mam nadzieję, że nie będzie miał nic przeciwko temu. We Włoszech natomiast będę w Neapolu i w Amalfi i tam też nic ciekawego nie powinno się wydarzyć. W Neapolu znalazłem kwaterę na uliczce w archetypowej części tego miasta, z widokiem na drugą odrapaną kamienicę. Będę palił fajki na balkonie i podglądał stare baby, robiące zakupy. W Amalfi są podobno jakieś ładne okolice i przyjeżdżają tam turyści z całego świata oraz pierdolnięte laski, wrzucające na youtube filmiki, w których łażą bez sensu po różnych miejscach w dziwnych ciuchach, których nazwy producentów od czasu do czasu się wyświetlają. Na szczęście znalazłem nocleg z widokiem tylko na morze. Nie wiem czy wiecie - ja nie wiedziałem - Amalfi było podobno pierwszą włoską republiką kupiecką, a Amalfianie stanowili trzon jednego (nie pamiętam tylko którego, ale co za różnica) z zakonów, podbijających Ziemię Świętą. Ciekawa historia, nie zawadzi sprawdzić). Myślę, że w zimie też będę miał trochę pracy, a w przyszłym roku co najmniej równie epicki sezon. Chcę zacząć znowu plenery od samego kwietnia, dlatego przygotowałem specjalną kreację dla siebie:

Będę faryzeuszem na przedstawieniach pasyjnych. Zawsze jest ten problem, że nikt nie chce robić za tych złych, albo na przykład przegrywać w rekonstrukcjach bitew - a ja to pierdolę. Mogę umierać zawsze, chętnie też zagram perfidnego Semitę, nawet za cenę kilku kopów od miejscowych Sebixów, ale dla dobra sztuki, dla widowiska. W każdym razie: możecie na mnie zawsze liczyć, jeśli jest coś trudnego do zrobienia na jakimś evencie, prywatnym czy państwowym.

Tymczasem mam trochę czasu nawet na gotowanie. Ostatni raz robiłem to pół roku temu (pomijam indyka curry, którego robiłem parę dni temu, bo o tym później, chyba), więc mogłem trochę wyjść z wprawy... Dlatego najpierw zadzwoniłem z kilkoma pytaniami do Mamy, a gdy zrozumiałem, że prawdopodobnie jest jej niezręcznie opowiadać mi przez telefon o warzywach i rodzajach mięsa z kością, prowadząc jednocześnie rozmowy z pracownikami jako dyrektor szkoły w czasie jakiejś konferencji chyba, otworzyłem wątek na facebook'u. Ile tam było radości... Uświadomiło mi to, że ludzie są chyba bardzo znudzeni polityką albo swoim życiem, skoro cieszy ich tak temat gotowania zupy. Ale do rzeczy, od początku:

1. Zakupy. Trzeba pójść do sklepu, z czym ja mam zawsze problem, bo muszę zostawić komputer i założyć buty - dwie męczące czynności. Ale gdy już je przezwyciężę, dalej jest z górki. W sklepie mięsnym (pamiętajcie o tym, aby bojkotować zagraniczne wielkopowierzchniowe centra handlowe - chyba, że akurat macie do nich bliżej albo jest w nich taniej) należy kupić jakieś mięso z kością. Ja chciałem kupić schab z kością - nie było, zapytałem o szponder - był za duży, kupiłem więc w końcu podejrzanie wyglądające żeberka. Nieważne, po gotowaniu przez półtorej godziny każde mięso i tak smakuje tak samo.

Przy okazji trzeba gdzieś kupić warzywa, tak zwaną włoszczyznę. Przyprawy na pewno macie już w domu, więc ten punkt zakupów sobie odpuśćmy. Nie kupujcie papryki, ona nie nadaje się do zupy, jest bardzo słodka, ja tak dzisiaj zniszczyłem moją zupę - ale nie wyprzedzajmy faktów. Gdy już zrobimy zakupy, wracamy do domu, rzucamy siatę na blat i myjemy to wszystko, mięso też. Wstawiamy od razu wodę, wymyte mięso wrzucamy do niej, niechaj się gotuje. Co jakiś czas będzie się pojawiać taka pianka na powierzchni wody, należą ją zebrać łyżką i wyrzucić, albo nakarmić nią kota. Na tym etapie wygląda to tak:

Niezbyt apetycznie, początki przeważnie są słabe. Nie należy się jednak zniechęcać, ale walczyć dalej.

2. Warzywa, właśnie w tej kolejności. Nie wiedziałem, jak je pokroić: czy w takie długie kawałki, czy w małe plasterki. Widziałem w swoim dość już długim życiu różne wersje i żeby nikogo nie urazić, postanowiłem pokroić wszystkie warzywa na wszystkie sposoby jednocześnie. Na przykład: dwie marchewki wzdłuż, a dwie w poprzek, i tak dalej. Zadowolony z takiej ekumenicznej mieszanki warzywnej, umieściłem ją w garze i przystąpiłem do rozważań nad naturą przypraw. W tym momencie wyglądało to tak:

Odrobinę lepiej, ale bez przesady.

3. Przyprawy - to jest kosmos! Nie mam pojęcia jakich przypraw dodawać do zup! Oczywiste jest tylko ziele angielskie, liść laurowy, pieprz i sól (ja użyłem też vegety, co było błędem, nie róbcie tego nigdy, podobno to trucizna, po której człowiek zaczyna się jąkać i staje się pretensjonalnym, nudnym blogerem w średnim wieku). Niestety, inaczej niż przy klasycznych bałkańskich daniach mięsnych (takich bez wody) kuchni Cygańskiego Księcia, tutaj nie da się załatwić sprawy przyprawą do kebaba:

Nic z tego. Musicie dokonać trudnych wyborów:

(Kolendrę mam jeszcze po współlokatorce chyba sprzed 4 lat...) Ja wsypałem wszystkiego po trochę. Nie przejmujcie się, to się później będzie gotowało jeszcze z półtora (lub półtorej) godziny. Nie dodawajcie tylko świeżej papryki...

Podsunął mi ją dzisiaj mój psychodeliczny Elvis, mówiąc "Wrzuć jeszcze paprykę. Dodajesz ją do wszystkiego, do tego też na pewno będzie pasować, przecież to papryka.", powiedziałem: "Okej." i później żałowałem. Natomiast do każdej potrawy z Bałkańskiej Kuchni Bobana dodajemy cebulę i czosnek. Przy okazji: jeśli jecie coś i czujecie, że czegoś w tym czymś brakuje, to zapewniam Was: jest to czosnek. Albo twaróg - ale o tym zaraz.

Jak już to wszystko dobrze się zagotuje (co najmniej godzinę, a nalepiej z pięć), dodajemy pół szklanki śmietany (wcześniej mieszając ją z gorącą zupą w oddzielnym kubeczku, żeby się nie ścięła tak całkiem przy wlewaniu [i tak się zetnie, ale trzymajmy się rytuałów]). Wtedy zaczyna to wyglądać mniej więcej tak:

Obiecująco, czyż nie? W zasadzie zupa jest już gotowa. Po nałożeniu na talerz, polecam dodać do niej jeszcze twarogu. Dodaję twaróg (w postaci stałej, odcinam kawałki z kostki) do każdej zupy, uwielbiam to! Jeśli nie dodajesz twarogu do zupy, nigdy nie zrozumiesz bałkańskiej kuchni Mistrza Bobana. Spróbuj przynajmniej, najwyżej wyrzucisz, albo dasz kotu.

Kiedyś jadłem jeszcze z bułeczką z masłem, ale odstawiłem pieczywo, trudno.

Zupa wyszła całkiem niezła, tylko ta papryka ją zepsuła całkiem. Zupa powinna być trochę kwaśna i trochę ostra, a moja zupa jest po prostu słodka. Jeśli natomiast nie dacie się zwieść Waszemu psychodelicznemu Elvisowi i odpuścicie sobie paprykę, a zamiast niej dodacie np. ziemniaka, to może być epicko. A jak nie, to wyrzucicie albo dacie kotu.

P.S. Zapomniałem obrać ze skóry pietruszkę i marchewkę. Wydawały mi się takie dość czyste po wymyciu, ale R. zwróciła mi na nie uwagę. Spokojnie, po półtorej godziny w gotującej się wodzie wszystko jest ok.

P.S.2. Miałem wspomnieć jeszcze o indyku curry, w którego przyrządzaniu akurat jestem autentycznym mistrzem, chociaż robię go w podobnie chaotyczny sposób. To będzie temat na następny wpis kulinarny.

Dziennik 7/8/2016 - Cień miasta [Nowa Dęba]

Jedyna rzecz, której naprawdę boję się w życiu, to chwila, w której przyjadę do Nowej Dęby i nie będzie tam już nikogo. Będę stał na środku wielkiego, betonowego placu, oświetlonego z każdej strony lampami, dającymi mocne, zimne światło. Wokół placu będą budynki o równych ścianach i pustych oknach, za którymi nie będzie już widać sylwetek ludzi, ani migających odbłysków ekranów telewizorów. Lampy uliczne prześwietlą wszystko i unicestwią te zakamarki, w których mogłyby jeszcze czaić się jakieś wspomnienia. Wszystko wyblaknie i nic już nawet nie rzuci cienia.

Dziennik 6/08/2016 - Instynktowne sprzeczności

Każdy człowiek musi w coś wierzyć, jesteśmy religijni. Ja wierzę głównie w instynkt, w prostą logikę mechanizmów przyrody, którym podporządkowane są też nasze umysły (rozbudowane wewnętrznie trochę na wyrost, wystarczyłyby nam spokojnie pięć razy mniejsze mózgi). Sprawy jednak komplikują się od kilku tysięcy lat...

Dobra, nieważne, nie mam siły na takie rozkminy. Chciałem ostatecznie napisać tylko to, że mam pewien problem ze zrozumieniem tego, dlaczego w ogóle natura pozwoliła na istnienie jakichś sprzeczności w nas. Przecież wszystko powinno być logiczne i działać jak maszynka. A tymczasem: największym marzeniem każdego [mówię za siebie jak zwykle, ale generalizuję, żeby znaleźć sobie wymówkę] mężczyzny jest zawsze życie w całkowitej abstrakcji, bez żadnych zobowiązań, jakiegokolwiek rodzaju - podczas gdy jego życie w zgodzie z normami społecznymi (które stają się jego sumieniem) sprowadza się właśnie do codziennej, permanentnej, wszech-odpowiedzialności za wszystko, na co ma wpływ, a nawet za rzeczy, na które nie ma żadnego wpływu.

To jest jakieś nieporozumienie.

Może ewolucja nie nadąża za implikowanymi przez rozwój technologii komplikacjami stosunków społecznych [o kurde, ale trudne zdanie] i zapomniała wykasować z naszych głów tamtą pierwotną beztroskę? Mnie w każdym razie trochę to wszystko boli - ale może po prostu jestem subiektywnie zmęczony ogólnie, a poza mną żadnego takiego problemu ludzkość nie ma?

Jeszcze wracając do pragnienia oderwania się, to wydaje mi się, że najdoskonalszą formą życia mężczyzny [kobiety są osobną kategorią stworzenia i współczuję każdemu kto tego nie rozumie, bo dużo traci] jest bycie pisarzem. To jest czysta abstrakcja! Żyć czymś, co nie istnieje... Przebywać w nicości, od czasu do czasu wysyłać sterowane impulsy w kierunku rzeczywistości i zbierać ich profity. Niech to szlag, chcę być pisarzem. Jest tylko jeden problem: nie mam nic do powiedzenia, a co dopiero: do napisania...

To może muzyka:

Myślałem, że wszystkie fajne jego kawałki znałem (z Morphine), a tu takie solowe nagranie.

Była muzyka, to jeszcze obrazek, żeby jakaś miniaturka się wyświetliła na fejsie. Może znajdę obraz z kosmiczną pustką w tle...

Lepszego nie było.

Idę spać. Chciałbym spać 20 godzin, ale muszę wstać za 6, chociaż powinienem za 5, więc wstanę za 7. Dobranoc [przepraszam za te bezpośrednie zwroty, "dobranoc", "do usłyszenia!", ale ja naprawdę wyobrażam sobie, że ktoś to czyta, czyli tak jakby słucha w czasie rzeczywistym tego, co do niego mówię, więc jak już na końcu wpisu kończymy rozmawiać, to chyba wypada mi się pożegnać.]

...

Na fejsie w miniaturce wpisu wyświetlił się obraz z youtube z facjatą Sandmana w mroku, zapomniałem, że tak to działa. A więc niepotrzebnie angażowałem samego Witkacego do tego marketingowego celu, sory, stary! Przy okazji: mężczyźni, dzięki swojej specjalnej zdolności abstrakcyjnego nie-istnienia w czasie rzeczywistym, potrafią być atrakcyjni jeszcze po śmierci (patrz: Sandman, Witkacy, wielu innych), a kobiety są piękne tylko przez pierwsze kilkadziesiąt lat ich życia. Uwielbiam kobiety.

Dziennik 5/08/2016 - Šaban Bajramovic i nurty życia rzeki

Cholera, nie chce mi się zdobywać Świata... Właściwie to nigdy mi się nie chciało - chyba że brać go w ręce na chwilę, jakąś jego dowolną część, to tak! Ale niekoniecznie wszystko na raz i na własność. Nie mogę się zmusić do zdobywania czegoś, co i tak za kilkadziesiąt, a może za kilka lat i tak bym stracił razem z życiem - to przecież byłoby komiczne. Wolałbym wybrać drogę Šabana Bajramovića, o którym jego znajomy z jednego zespołu napisał kiedyś tak:

Over the years, his music has been constantly stolen, copied, and imitated by both famous and unknown musicians. Promises and contracts have proven worthless. Actually, he's never been interested in protecting his work. Where others would have earned millions, he's lived as he's always lived: from day to day, making music, going wherever he wants, and not recognising any limits at all.

(Nie znam serbskiego ani żadnego z cygańskich języków, nie mam pojęcia o czym jest ta piosenka. Umiem tylko liczyć po cygańsku do dziesięciu, co od czasu do czasu pozwala mi lepiej wcielić się w rolę cygańskiego księcia na jakiejś imprezie - ale dopiero wtedy, gdy wszyscy są już i tak pijani.)

[W każdym wpisie na blogu musi być przynajmniej jedno zdjęcie, bo inaczej miniaturka w linku na fejsie będzie bez obrazka i nikt normalny tutaj nie zajrzy.]

Dlatego jestem raczej słabym biznesmenem. Ale jakoś trzeba zarabiać na życie, a ta cała moja firma przynajmniej jest czasem zabawna i można z nią trochę pojeździć po różnych dziwnych miejscach. Ale to też się może znudzić z czasem... Gdybym miał wybór, to siedziałbym w jednym miejscu przez większą część roku i tylko przez parę miesiący jeździłbym gdzieś, ale wcale niekoniecznie daleko. Może chciałbym jeszcze pojechać do Siedmiogrodu (miałem tam blisko wiele razy, ale nigdy nie było czasu), do Chorwacji, do Serbii (byłem raz tylko przez jeden dzień) oraz do Neapolu - co akurat zrealizuję już za dwa miesiące. Prawdopodobnie na Północy jest lepiej, tak ludzie zawsze mówią, ale co z tego, przecież nie będę pił rakiji w jakichś pojebanych fiordach. A może po prostu potrzebuję ludzi, dlatego zawsze ciągnie mnie na Południe.

Šaban jest dobry nawet z badziewnym akompaniamentem klawisza, a może zwłaszcza wtedy, a do tego to zdjęcie (ostrzegam: kolejny przymulający kawałek):

Tu będzie natomiast konkretny ogień! To pierwszy jego utwór, który usłyszałem, kilkanaście lat temu (o kurde...). Można go słuchać w chwilach wielkiego nieszczęścia lub niespodziewanej, niezasłużonej radości - bo jest w ogóle inna? Od dawna nie uważam, że coś mi się może należeć od życia, a jak coś się trafi, to przyglądam się temu z pewnym niedowierzaniem, ale i z łagodną wdzięcznością. Posłuchajmy:

Ta muzyka przedostaje się bezpośrednio do ośrodków nerwowych w naszym ciele, nie zważając na to, czy jesteśmy na jej odbiór teoretycznie przygotowani. Jako muzyczny analfabeta, siłą rzeczy muszę cenić ją najwyżej.

Zmieniając trochę klimat muzyczny, w tytule wpisu wykorzystałem frazę z tytułu piosenki Roberta Gawlińskiego:

[Sprawdźcie, kto gra w niej na gitarze ;) ] Tekst jest fajny na pierwszy rzut oka, trochę słaby przy drugim (wydaje się czymś bardzo ogranym), by znowu zyskać przy trzecim spojrzeniu, bo rzeczywiście później już "rozum rządzi tam". Jednak ten etap życia, w którym podejmując decyzje, używa się już w jakimś stopniu rozumu (którego sporą częścią jest wciąż intuicja, ale to już za duża dygresja), nie jest taki zły. Przynajmniej mnie to jakoś nie boli. Inaczej też definiuję szczęście, generalnie spuściłem mocno z tonu i jestem zadowolony już wtedy, gdy nic mnie przesadnie nie boli ani nie wkurza przynajmniej przez część dnia. Takie chwile zdarzają się rzadko i tym bardziej doceniam te momenty.

Chciałbym odpocząć tak całekim przez jakiś tydzień-dwa, ale to się pewnie już nigdy nie uda, dlatego mam chociaż bloga.

P.S. Piłka ręczna to jest obłędny sport, piłka nożna wydaje się być przy niej prosta i trochę śmieszna. Nie lubię piłki ręcznej, bo [oglądanie jej] za bardzo podnosi ciśnienie... Tymczasem ciekawostka z wikipedii o trenerze polskiej reprezentacji, Tałancie Muszanbietowiczu Dujszebajewie: "Jest poliglotą, biegle mówi w języku kirgiskim, rosyjskim, hiszpańskim, niemieckim, angielskim oraz polskim". [Tak się właśnie stawia kropki w zdaniach, które kończą się cytatem całego zdania. Przeczytałem o tym w internecie.] Szacun.

Dziennik 4/08/2016 - Nowa Dęba

Mało kto zdaje sobie sprawę z grozy pojęcia "miasto w lesie". To nie jest jeszcze "miasto", odcięte od natury tonami betonu. To nie jest już "wieś", mogąca bronić się przed przyrodą surowym systemem obyczajowym, przesądami i tabu. "Miasto w lesie" to już świadomi siebie ludzie, ale wrzuceni na powrót do świata pierwotnej natury. Dorastający w dzikości leśnych ścieżek, szukający drogi wśród cieni, rzucanych przez sylwetki drzew, oświetlanych niepewnym światłem dalekiej latarni. Jesteśmy bezbronni, gdy tu dorastamy, ta przyroda wrasta w nas, z całą swoją absolutną bezwzględnością. Inni nie rozumieją nas, gdy wracamy tu później, by pokłonić się jej i poczuć chociaż przez chwilę jej duszącą moc.

Dziennik 3/08/2016 - Metale ciężkie, metale szlachetne

Większość rzeczy widziałem i słyszałem już wcześniej, ale zostało mi jeszcze kilka zjawisk do sprawdzenia, także w dziedzinie muzyki. Pomijając takie hardkorowe, niszowe tematy, jak rodzina i ojcostwo, mam do zbadania jeszcze m.in. heavy metal. Kolega (T. - jest w zasadzie tylko jeden T., więc zwyczajowe nazywanie osób tajemniczą pierwszą literą w Jego przypadku będzie bardzo indywidualne) namówił mnie na pójście na koncert zespołu Soulfly, który gra metal. Długo mnie nie namawiał, nie byłem jeszcze na koncercie z taką muzą (pomijając jakieś juwenaliowe popłuczyny i gościnne występy Motórhead - ale to był przecież hard-rock).

Soulfly to takie połączenie metalu z Shakirą. Grają rytmicznie i - podobnie jak przy Rage Against The Machine - nieważne o czym tam śpiewają, człowiek po prostu chce iść w pogo, chce pląsać. Są latyno-amerykańscy. Lubię taki metal. Lepszy niż posępne, rytmicznie płaskie jak Mazowsze, turbo-słowiańskie jęki niektórych polskich drewnianych szatanistów :D. Żartuję, a tymczasem cieszmy się chwilą:

Impreza się rozkręca...

Ale od początku, najpierw był słowiański winkiel:

Real Slavs wear Adidas!

Domowa wiśnia z jury częstochowskiej, szybki winkiel pod szpitalem przy Banacha. Świat jest tak mały, że zupełnie nieplanowo odwiedzam okolice miejsca, w którym nieco ponad 7 lat temu musiałem szybko dorosnąć, z marnym w sumie skutkiem (ale jednak!). A wracając do tematu: T. zna historię grającego dzisiaj zespołu lepiej, niż pewnie sami jego członkowie. Podobnie jak historię wielu innych zespołów, a także różnych historycznych wojen, dziejów Rzeczypospolitej, a nawet prehistorię europejskich krain. Ale nawet jakby nie znał, to i tak mielibyśmy o czym gadać.

Tymczasem na scenie oglądamy takie rzeczy:

Max Cavalera - i powiedzcie mi, że nazwisko czy ksywa nie mają znaczenia! Koncert się rozwija, ludzie przed sceną idą w pogo, my rozkręcamy imprezę na tyłach, w okolicy strategicznego stanowiska akustyka. Koło mnie buja się jakaś metalowa laska, przede mną stoi nieruchomo koleś w koszulce "New York Hardcore", a po prawej T. co chwilę krzyczy "Favela!!" - nikt nie wie o co chodzi, ale jest wesoło.

Nie poszedłem dzisiaj w pogo, ale kiedyś jeszcze pójdę. Albo nie, ale w każdym razie jeszcze sobie popatrzę i nakameruję. Na koniec zagrali kawałek poprzedniego zespołu Maxa:

"Roots!! Bloody roots!!!!"

Kiedyś znało to każde dziecko. Chłopaki śpiewali to w podstawówce, a ja słuchałem wtedy The Prodigy i w pogo szedłem dopiero przy Nirvanie albo Offspring. Nie każdy musi być od razu spoko.

Nie będzie puenty. Do usłyszenia!

P.S. Moje nagrania z komórki są do bani, ale koncert był naprawdę przyjemny.

P.S.2. Wracam do domu, a tu kobiety, pizza, miód, słowem: rozkosze żywota doczesnego. Nie wiem jak udało mi się napisać ten wpis w międzyczasie, doceńcie to.