Człowiek praktyczny

Chciałem nazwać ten wpis "Bóg nie używa emotikon", ale uznałem, że byłoby to tanie efekciarstwo, w dodatku kosztem grzechu. Można wierzyć w grzech, nie wierząc w Boga? Wydaje się to nielogiczne, a więc: niemożliwe. To optymistyczne. Człowiek praktyczny podejrzewa, że warto wierzyć w Boga i zawsze z pewną nadzieją wita objawy wiary u siebie - jak coś, co niespodziewanie dostaje za darmo, a co do czego obawiał się, że będzie musiał na to ciężko pracować.

Jestem właśnie takim człowiekiem. Ludzie często tworzą jakiś typ człowieka, który następnie krytykują, przeciwstawiając go sobie samemu. Najogólniejszy, pierwszy z brzegu przykład, trochę historyczny, ale wiecznie żywy: typ "filistra", wyśmiewany przez "artystów". Ja teraz chciałem powiedzieć, że taka praktyka jest żenująca, tym samym sugerując, że ja właśnie tego nie robię, ale w ten sposób sam bym sobie zaprzeczył, bo właśnie w tym momencie stworzyłbym negatywny typ człowieka krytykującego, który sam bym następnie skrytykował! Nie wiem jak w logice albo w filozofii nazywa się taka sytuacja, więc powiedzmy kolokwialnie, że trochę bym się zapętlił.

Nie używam emotikon, uznając to od dawna za najlepszą metodę prowokacji. Zawsze, gdy piszę zdanie zawierające ocenę na czyjś temat i nie dodaję uśmieszku, wyobrażam sobie, że ta osoba się obraża / te osoby się obrażają. Jest to śmieszne i chyba dowodzi jakiejś mojej megalomani.

Mam kilka zaległych ofert do zrobienia, a jednocześnie fizyczne działania codziennie, czyli próby, spotkania, różne czynności ze sprzętem i papierami, telefony. Mógłbym to wszystko zrobić w 100%, gdybym był w stanie przez cały tydzień pracować od przebudzenia się, aż do samego położenia się do łóżka, ale codziennie wymiękam w pewnym momencie i przez ostatnie parę-kilka godzin rozmawiam na skype, gram na kompie i piszę coś tu na blogu. Zaległości się nawarstwiają... Muszę uruchomić asystentkę. Mózg ma większe ograniczenia, niż ciało. Przynajmniej mój.

P.S. Rozmawiałem dzisiaj z R. między innymi na temat daty mojego kolejnego przylotu na Węgry i gdy dowiedziała się, że nie mogę być tam 4 maja, czyli w dniu rocznicy naszego związku (kilka razy nawet pamiętaliśmy o tym czwartym dniu miesiąca, głównie ona), to przez sekundę była zawiedziona, a po chwili zasugerowała, że w takim razie możemy zmienić datę rocznicy, przesuwając ją o tydzień do przodu, "bo właściwie to wtedy zaczęliśmy tak naprawdę". Czasami nie mogę uwierzyć, że taka kobieta może istnieć naprawdę. A może wszystkie są tak mądre? Już nie pamiętam.

Niestety 10 maja w tym roku są wybory prezydenckie i Ojczyzna wzywa - muszę chodzić na wszystkie wybory, żebym później mógł stąd wyemigrować z czystym sumieniem.

W świecie mitów i fantazji - renesans polskiego romantyzmu politycznego

A, szkoda gadać...

Natomiast dzisiaj jest meczyk z Irlandią. Lubię oglądać piłkę nożną, bo prawie nic się tam nie dzieje i mózg może odpocząć. Nie trzeba nadążać za szybką akcją, jak w siatkówce, koszykówce albo piłce ręcznej. Można spokojnie sączyć piwo, wymieniając z kolegą lakoniczne uwagi na temat otaczającej nas rzeczywistości (na przykład na temat smaku piwa, stanu murawy czy sytuacji geopolitycznej w rejonie Zachodniego Pacyfiku).

Mam teraz coraz więcej pracy i okazji do wyjść 'na miasto' bardzo niewiele, ten weekend to był mój prawdopodobnie (i mam nadzieję) ostatni wolny weekend w tym roku i dlatego wykorzystałem go zacnie: poczynając od piątkowego piwa (polecam Komesa browaru Fortuna! producenta Miłosława) z kolegą w Centrum, przez wczorajsze kameralne spotkanie w siedzibie agencji, aż do dzisiejszego meczyku, na który może dołączyć jeszcze część rodziny, przemierzająca Kosmos akurat w okolicy Stolicy.

...

Straszny był ten mecz. Nie powiem nic więcej na ten temat, inni to zrobią lepiej.

...

Jeśli chodzi o narodowe marzenia polityczne, to jestem właśnie romantykiem, ale może jeszcze bardziej: realistą. Te dwie postawy należy łączyć w celu uzyskania zdolności do "kompleksowej obsługi imprez" na Świecie. Polska powinna prowadzić ekspansję (niekoniecznie terytorialną - ta bywa zbędna, a jeśli ma następować, to tylko wtedy, gdy cała sytuacja ekonomiczna i kulturowa na danym terenie jest opanowana) na Wschód, wykorzystując do tego różne środki i okoliczności.

...

Skończyłem pisać ofertę jednego spektaklu, dochodzi 4 w nocy, muszę pod koniec tego tygodnia przestawić się na czas dzienny, bo inaczej czeka mnie wkrótce katastrofa.

Krępujące sytuacje w windzie a życie w nowych dzielnicach dużych miast (Bemowo) i atomizacja polskiego społeczeństwa

Nie wiem co mam mówić do ludzi w windzie, więc na wszelki wypadek się nie odzywam.

Instynkt

Nic, ale to naprawdę nic nie jest w stanie zapewnić takiego egzystencjalnego spokoju, jaki daje pewność posiadania partnera życiowego. Każdy mężczyzna powinien się ożenić, nawet dla własnego zdrowia psychicznego, a więc i dla dobra ludzkości (żyjemy nie tylko dla siebie, nie udawajmy, że tak jest - jesteśmy tak skonstruowani, że żyjemy społecznie, jak wszystkie zwierzęta.). Przy okazji: nie wierzę ludziom, którzy mówią: "Myślę, że to jest bez różnicy. Jak się kocha, to się i tak będzie razem.". Jeśli ktoś może zignorować normy i rytuały społeczne - czyli zobowiązania wobec wszystkich wokół - to tym bardziej może w pewnym momencie zignorować zobowiązania wobec jednej tylko osoby.

Przeszedłem ewolucję od klasycznego liberała (wolność jednostki jako absolut, prawo do szczęścia, umowa społeczna i inne kacapoły) do konserwatysty (jakiś realizm naturalny), znamiennie: około trzydziestego roku życia. Tylko jeszcze nie czuję się na siłach, żeby w tym systemie umieścić Boga, ale może to też przyjdzie z czasem.

[O, takie krótkie wpisy na temat będą lepsze.]

Świat, który się przede mną otwiera, jest pełen uroków i dyskretnych wzruszeń: obserwacje pogody, dobra kuchnia, dym papierosowy na balkonie, cisza. Jak znajdę czas w tym roku, to pojedziemy na wycieczkę w jakieś ładne miejsce, dawno nie byłem na wycieczce.

Nieporozumienia z google translate. Węgierskie kawały.

Od czasu do czasu, na skutek pomyłek google translate, dochodzi do małych nieporozumień. Zastanawiam się wtedy, czy - zamiast o sobie - nie powinienem pisać np. na temat wędkarstwa albo rekonstrukcji historycznej - ale z drugiej strony może jednak lepiej wciąż pisać o czymś, na czym się znam.

Fajny przykład działania programu, przy czym tutaj pięknie przetłumaczył całe zdanie (co się rzadko zdarza), ale zmienił jego wartość logiczną! To jest bardzo częste, google translate po prostu ignoruje słowo "nie":

"Dziesięć lat temu myślałem, że to może być jakaś choroba psychiczna, ale nie pogłębiło się to od tamtej pory, więc dzisiaj jestem zmuszony uznać, że to chyba tylko mój charakter."

English: "Ten years ago, I thought it might be a mental illness, but it has deepened since then, so today I am forced to conclude that it's probably just my nature."

W tym przypadku muszę przyznać, że wersja google ma większą wartość literacką, to zdanie jest genialne. Ale ktoś może zacząć myśleć: "OMG (or: WTF), am I going to live my entire life with a mentally ill person?"

...

Moja Księżniczka przesłała mi kilka kawałów o Seklerach (Székely), czyli Węgrach zamieszkujących Transylwanię (Erdély). Szacunek dla nich, ale kawały są spoko:

"The székely and his son are collecting fruits in the garden, the son asks tha father: "Father, what will we make from these fruits? "If your mother will be well, we will make marmalede, if not, pálinka." "

"The székely, son and wife are transfering wood on a wóz when they have an accident and all of them get under the wood. After an hour the man comes out of the wood and starts to smoke, after an other hour the son comes out and he also starts to smoke with the father, after an other hour the son asks the father: "Father, don't we help the mother to come out from under the wood? Father asnwers: "Why? She doesn't smoke." "

"The székely young man marries a romanian woman and the father gaves him advices for the honey moon. "When you go home hold her in your arms to show that the székely is strong then throw her to the bed to show that the székely is proud and you know what to do later." The next day the man come to tell the father what was last night. "I held her in my arms to show the székely is strong, i thrown her to bed to show that the székely is proud" "And later" - asked the father. "I masturbated in front of her to show that the székely is independent and autonomous." "

Zrobiło się politycznie, więc na koniec coś uniwersalnego:

"Székely and wife are going on a wóz. There is a huge thunderstorm. A thunder goes 50 metres next to them. Székely says: "Na". They are going forward, and another thunder strucks 20 metres next to them. Székely says: "Na". They are moving forward, the next thunder kills his wife. The székely says: "Na, this is it." "

("Na" to takie jakby nasze "no" (tak zresztą mniej więcej się to czyta, jak już mówiłem, "a" jest bliższe naszego "o"), wiecie o co chodzi, ostatnie zdanie brzmi: "No, w końcu." - chyba słyszałem ten kawał w Polsce.)

Konformizm. Niespodziewana pewność siebie

Człowiek lubi wygodę. Lubi się dostosowywać: do innych, do jakiegoś środowiska, do jakiegoś stylu, który już potem traktuje jak swój. Co do mechaniki działania/myślenia, nie mogę się różnić od innych ludzi. Kiedyś wyobrażałem sobie, że jestem jedyny taki na Świecie pod każdym względem, chciałem też być klasycznym liberałem, pewnie jak ktoś w Anglii w XIX wieku, ale później ta fantazja upadła w zderzeniu z praktyką życia i obserwacją ludzi, w tym: siebie. Wszyscy jesteśmy mniej więcej tacy sami. Przepraszam. Nie wygłupiajmy się w tych frakach, pozując gdzieś na skałach do romantycznych obrazów w wykonaniu jakichś nieistniejących malarzy...

A może trzeba mieć bardzo dużo pieniędzy, żeby być kimś innym, niż większość wszystkich innych? Nie oszukujmy się: człowiek jedzący codziennie pasztet i wyobrażający sobie ptaszki i obłoki nie różni się niczym od człowieka jedzącego codziennie pasztet  i nie wyobrażającego sobie ptaszków i obłoków. W swojej pysze może myśleć, że jest kimś więcej, a tak naprawdę tylko śmierdzi pasztetem jak inni.

Jestem takim samym konformistą, jak pozostali ludzie. Ludzie w większości zagłosują na Bronka, ze strachu przed tym, że inaczej ktoś ich wywali z pracy, albo nie pomoże załatwić jakiegoś kontraktu, albo powie, że są niefajni. Szanuję ich za ten wybór, o ile nie udają, że głosują na niego z jakiegokolwiek innego powodu. Mój konformizm polityczny polega natomiast na tym, że już dawno temu przystosowałem się do jednego klimatu i na nowe nie jestem podatny, choćby stały za nimi złote góry, a za odmówienie współpracy z nimi groziły jakieś kary. Jestem stary, wygodny i mam wszystko w dupie.

"Kujawiak jest tańcem pochodzenia ludowego o metrum 3/4, rytmice typu mazurkowego i wolnym tempie. Jego nazwa pochodzi od Kujaw. Tańce o cechach muzycznych kujawiaka znane są w Łęczyckiem i w Wielkopolsce. Rangę tańca narodowego zyskał późno." - Kujawiak to nasz hit, ale właściwie nie wiem dlaczego przy okazji różnych występów mówimy, że kujawiak był tradycyjnym tańcem weselnym (słyszało to już pół Polski i 1/3 Węgier). Chyba nie był, a w każdym razie nie widziałem nigdzie takiej informacji, ale muszę też przyznać, że rzadko wykraczam poza wikipedię. Nie mam czasu na czytanie książek. Muszę chyba kogoś zatrudnić do czytania mądrych książek i robienia z nich streszczeń. [Uspokajam Państwa: kujawiak oczywiście był tańcem weselnym, a nawet jak nie był, to już teraz jest i będzie.] Tymczasem inny rodzaj kujawiaka, w wykonaniu mojego drugiego ulubionego kandydata na prezydenta:

(Piosenka zaczyna się około 1:20)

Lubię udawać chama w momentach, gdy ktoś oczekuje ode mnie czegoś innego. Podobnie lubię udawać kogoś szlachetnego i oczytanego, gdy ktoś oczekuje ode mnie bycia prostakiem (chociaż to drugie lubię mniej, bo muszę się znacznie bardziej wysilać, pierwsze przychodzi mi z podejrzaną łatwością).

To jest dobra zabawa, ale ostatnio robię to coraz rzadziej. Nie dlatego, że np. "doszedłem do wniosku, że to dziecinne i głupie", ale dlatego, że jestem ogólnie znacznie bardziej rozplątany psychicznie, niż byłem np. pięć lat temu. Zdecydowanie nigdy wcześniej w życiu nie byłem tak zadowolony z siebie, chociaż jednocześnie nigdy wcześniej w życiu nie zdawałem sobie tak bardzo sprawy z tego, jak bardzo jestem przeciętny. Czuję się taki jakiś normalny po prostu i może to chciałem tak naprawdę dzisiaj powiedzieć, chociaż oczywiście po drodze trochę momentami wszystko skomplikowałem.

(Tak, zdecydowanie czuję się pewniej, niż kiedyś. Odczuwają to kobiety, które spotykam, zauważam to po nich (ale raczej mimichodem)[czy aby na pewno?](tak.) - cholera, akurat teraz... Życie jest pełne paradoksów.)

Geopolityka i gołe baby - ciąg dalszy

Kapitał nie ma narodowości / kapitał ma narodowość - rozważania teoretyczne na ten temat bywają trochę głupie. To kapitał stwarza państwa. Powstanie państwa polskiego przecież nie wyglądało tak, że jakiś Mieszko sobie wymyślił, że teraz założy państwo, żeby zrobić większe wrażenie na swoich żonach. Do Mieszka przyszli koledzy, którzy mieli też po kilka krów i kilka koni i powiedzieli mu: "Ej, Mieszko, mamy trochę tego inwentarza już, a kończą nam się łąki pod wypas, może zbierzmy ekipę i przekonajmy paru naszych sąsiadów, że powinni nam udostępnić trochę ich ziemi pod nasze interesy.". Mieszko nie miał wyjścia, padło na niego. "Mówi się trudno.", zaklął w duchu, po czym rzekł do swoich rudych niewiast i do swoich ciemnookich szatynek: "Muszę się wziąć za interesy z kolegami i będę potrzebował do tego solidnej medialnej propagandy, więc być może w konsekwencji będę musiał się z wami pożegnać i ożenić się na stałe z jakąś jedną nudną blondynką. Przepraszam."

Wspomnienie o Mieszku w utworze słowno-muzycznym:

P.S. Kolory włosów dobrałem do opowieści przypadkowo. Równie dobrze to z blondynkami mógłby najpierw młody Mieszko szaleć pod futrami, a uosobieniem państwowotwórczej nudy mogłaby być jakaś brunetka.

Dygresje ogólne o życiu. Wybrane zagadnienia z geopolityki (Rosja, Polska, USA, Węgry, Chiny) i gołe baby.

[Ostrzegam, że wpis jest długi i poza tym raczej nudny.]

Miałem ostatnio takie ciśnienie w głowie w związku z nadchodzącymi eventami i występami, że w całym mózgu nie miałem wolnych dwóch neuronów na krzyż do myślenia o czymkolwiek innym. Teraz mam od 4 do 5 komórek, które mogę na chwilę zwolnić z pracy i przeznaczyć na potrzeby podtrzymania przy życiu bloga, o którym już wszyscy - włącznie ze mną - zapomnieli. 4-5 komórek mózgowych to za mało, żeby myśleć o czymś konkretnym, więc będzie pewnie kilka spontanicznych dygresji, powstających na bieżąco.

Sytuacja geopolityczna jest jak zawsze: 1) interesująca, 2) raczej niepojęta dla szarego człowieka, 3) paradoksalnie właśnie prosta wbrew pozorom, bo opierająca się na niezmiennych, "naturalnych" prawach geopolityki (które są tak obiektywne, jak prawa fizyki). Interesujące jest zwłaszcza to obecnie, jak gwałtownie się ona zmienia. Nie jestem jednak ekspertem i nie będę się za takiego podawał. Gdybym miał czas, to poszedłbym wczoraj na spotkanie z Jackiem Bartosiakiem, zorganizowane przez Fundację Republikańską. Nie poszedłem i nie jestem obecnie wiele mądrzejszy, niż byłem zaraz po tej lekcji:

Ciekawa wiedza, a właściwie: podstawowe narzędzia do jakiejkolwiek wiedzy zdobywania. Taki geopolityczny elementarz, wyłożony przy okazji omawiania konkretnych zagadnień.

Nie będę jednak rozwijał tematu, zwłaszcza nie będę streszczał dwugodzinnych filmów, tylko wymienię w punktach, bez większego porządku i raczej chaotycznie kilka moich (i zasłyszanych, zresztą kto może sądzić, że jego opinie są jego autorskimi opiniami? Nikt tego nie wie z całą pewnością, "moja opinia" to raczej bardzo umowne pojęcie, zwykle przedstawiamy jako swoje oceny jakiejś grupy osób, do której chcielibyśmy należeć i dlatego się pod nią podpinamy. Ludzki konformizm wydaje się czasem żałosny, ale to dzięki niemu istnieją w ogóle społeczeństwa. Jest to smutny paradoks, z którym musi zmierzyć się w końcu każdy ten tak zwany "buntownik"...) ocen:

- Polska jest od powstania państwa w kleszczach między Niemcami i Rosją, więc może być silna tylko wtedy, gdy jest silniejsza od Niemiec lub od Rosji. Po zjednoczeniu Niemiec, zakończonym w XIX wieku, jest raczej niemożliwie, żeby Polska była ponownie od nich silniejsza w dającej się przewidzieć perspektywie czasowej. Rosja natomiast zalicza cyklicznie wzloty i upadki, wynikające ze swojego trudnego położenia (jest zbyt obszerna geograficznie i jednocześnie zbyt zamknięta w heartlandzie, by być państwem bogatym i stabilnym), więc swoje 5 minut możemy mieć wtedy, gdy Rosja upada (ostatnio np. w 1917 i w 1989).

- W tej chwili Rosja próbuje renegocjować swoją pozycję międzynarodową, wiedząc o przeorientowaniu się USA z Europy na Pacyfik. Temu służy Rosji konflikt na Ukrainie. Jednocześnie jest to dla Rosji gra z czasem, odkąd m.in. technologia łupkowa umożliwiła zwiększenie wydobycia ropy naftowej m.in. w Stanach, zwiększając gwałtownie podaż ropy na Świecie. Pieniądze Rosji mogą skończyć się bardzo szybko, ciekawe, ile do tego czasu zdoła dla siebie ugrać i jak wiele siły militarnej do tego użyje. Po tej szarży czeka ją zdecydowanie dołek.

- Polska prawie na pewno nie wykorzysta słabszej wkrótce formy Rosji i dzięki temu otwartego pola manewru na Wschodzie z dwóch powodów: 

1) Upadek Rosji nie jest w interesie ani USA (ze względu na to, że Rosja w parterze będzie jeszcze łatwiejszym i tańszym dla Chin zapleczem surowcowym i polem ekonomicznej eksploatacji - już zresztą nim jest)[Rosja dla USA nie jest wrogiem, chociaż bardzo by chciała nim być - chciałaby być uznawana za równą USA potęgę, ale Stany oceniają Rosję bardzo nisko, kolokwialnie mówiąc: mają ją po prostu w dupie, za swojego poważnego rywala uznając słusznie Chiny], ani Niemiec (niemiecki kapitał ma odwieczne parcie na Wschód, a zbyt duża słabość Rosji to automatycznie siła Polski, to automatycznie niechciana konkurencja na Wschodzie lub zbędny pośrednik [patrz może też w tym kontekście: trwające właśnie wykańczanie polskich firm przewozowych przez nowe niemieckie regulacje prawne kosztów pracy firm przewozowych]).

2) Brak sterowności państwa, beznadziejne elity władzy w Polsce. Z tego co zauważyłem, nauka o geopolityce mówi, że kapitał jest czymś znacznie potężniejszym od pojedynczych polityków, że to masy kapitału determinują działania polityków. Tak oczywiście jest, łatwo to zauważyć, obserwując historię wszystkich państw od zarania dziejów. Niemiecki kapitał wymusza na Angeli Merkel odpowiednią dla niego, ergo: odpowiednią dla Niemiec politykę. Niestety polski kapitał nie wymusza żadnej polityki na polskich władzach, ponieważ polski kapitał nie istnieje, a polskie władze są cały czas niesterowną zbieraniną przedstawicieli różnych lokalnych i światowych grup interesu, działających nad Wisłą i w okolicy. Drobny, rozproszony kapitał rzadko jest w stanie stworzyć władzę, w starciu m.in. z zapleczem medialnym kapitału wielkiego. W Polsce to się nie udaje od lat, ale znane są z historii wyjątki, patrz: Węgry ostatnich kilku lat [chyba, że za Orbánem stoi jakiś kapitał, o którym nie wiemy, ale mi się wydaje, że on jest po prostu bardzo zręcznym graczem, lewarującym swoją pozycję przy pomocy różnych źródeł w różnych momentach, a ostatecznie grającym na siebie i swój kraj. Przy okazji, aktualnie postępuje na Węgrzech medialna rekonkwista przeciwko Fideszowi, spora część Węgrów to kupuje, Orbán traci poparcie. Nie orientuję się bardzo dobrze w scenie politycznej na Węgrzech, muszę zacząć więcej tam czytać i rozmawiać - ale raz się na tym trochę sparzyłem, gdy po kilku lufach pálinki rozpocząłem dyskusję z dwoma Węgrami o polityce, która zakończyła się tym, że po 30 minutach moja narzeczona zwróciła mi uwagę na to, że od pół godziny prowadzę monolog. Moi rozmówcy nie chcieli dyskutować o polityce, ale byli zbyt grzeczni, żeby mi o tym zakomunikować. Słuchali mnie przez cały ten czas. Na szczęście dla Węgrów zbyt wiele tam się stało dobrego w ostatnich latach, żeby łatwo można było im narzucić zewnętrzny i złodziejski rząd. Powtórka z polskiego PO im szybko nie grozi, wcześniej może przejdą przez koalicję Fidesz-Jobbik i dopiero potem media to tak rozjebią, że władzę przejmie tam jakiś rodzaj Tuska. Chyba, że Węgrzy stworzą sobie taką swoją lewicę/centrum, która nie będzie tylko lobbowała na rzecz swoich zagranicznych sponsorów, ale czy jest gdzieś taka lewica na Świecie?].

- Przy okazji tych wszystkich rozważań widać, jak ważne jest dla Niemiec sterowanie władzą w Polsce. Z kolei Stany chciałyby swoje przepychanki z Rosją (które są takim targowaniem się z Rosją raczej, niż walką na serio - bo Rosja nie przez USA uznawana za zagrożenie - z czego większość Polaków niestety nie zdaje sobie sprawy) załatwiać też przy pomocy prokurentów, "proxy war", stąd taki nacisk na politykę polską ostatnio, co również odbija się w mediach. Być może da się na tym coś taktycznie wygrać, ale trzeba do tego wielkiej zręczności i pewnej siły (żeby w ogóle negocjować z kimkolwiek cokolwiek), a tego właśnie nie mamy. Każdy, kto ma oczy, widzi, że nie istnieje coś takiego jak polski rząd, natomiast istnieje grupa słupów, podstawionych przez kilku poważnych światowych graczy. Oni już nawet nie wiedzą co mają mówić w telewizji (Tusk jeszcze czasem potrafił sprawiać wrażenie, że sam o czymś decyduje). Z niepojętych przyczyn Polacy jednak nadal ich popierają. Siła mediów, bazujących na instynktownym konformizmie.

Gołe baby zawsze gdzieś tam były obecne, symbolizując to, co w życiu przyjemne i raczej nieskomplikowane. Gołe baby tutaj to oczywiście skrót myślowy (w każdym razie od teraz, bo może nie zawsze nim był). Na pewno za kilka tygodni, po najtrudniejszym evencie (jeśli nie dostanę po drodze wylewu albo udaru), będę w stanie opisać coś lekkiego, np. picie wina i jedzenie czegoś dobrego. A propos, jeśli ktoś lubi pasztety firmy Profi, to polecam gotową zupę gulaszową tej firmy, smakuje dokładnie tak samo. Do tego mam wino czerwone wytrawne Simply (cabernet sauvignon), za 11,90 zł. Koszt produkcji i dystrybucji tego wina wynosi więc pewnie z 6-7 zł za butelkę (jest niby z Chile, co właśnie pokazuje, jak tani jest transport morski i dlaczego prawdziwa geopolityczna batalia rozgrywa się teraz na Pacyfiku), ale to i tak lepiej od tych najtańszych możliwych węgierskich win, które w marketach w Polsce kosztują kilkanaście złotych, a na Węgrzech kosztują 5 zł.

Zamykając klamrą temat geopolityki i gołych bab: moja narzeczona jest najpiękniejszą kobietą na Świecie - i to jest jedyna rzecz, co do której nie mam wątpliwości.

(przerwa techniczna)

Nie mam chwilowo czasu do pisania na blogu, wrócę za kilka dni.

Zaręczyny i kiełbasa

Siedzę sobie na lotnisku i nie mam co robić: mój lot jest opóźniony o prawie godzinę, nie wiadomo nawet, kiedy zostanie otwarta bramka. Jest piątek i za późno, żeby np. dzwonić jeszcze do potencjalnych klientów, więc kupiłem kiełbasę, siedzę i jem.

Na zdjęciu jest Gyulai Kolbász, czyli legendarna kiełbasa z miasta Gyula, z którego pochodzi moja wybranka. Ja akurat kupiłem na lotnisku wędlinę firmy Pick i też jest niezła, ma porównywalne parametry. Taką właśnie czerwoną, jak na zdjęciu, z papryką. (Babcia Rózsy powiedziałaby, że ta na zdjęciu jest mało czerwona, że dziadek Gábor powinien był dodać więcej papryki.)

Swobodne jedzenie kiełbasy na lotnisku nie byłoby możliwe, gdybym nie był zaręczony. Będąc wolnym człowiekiem, wyobrażałbym sobie cały czas, że w każdej chwili może przysiąść się do mnie jakaś atrakcyjna kobieta i być może dobrze byłoby mieć na tę okoliczność przygotowany świeży oddech i wygląd człowieka światowego. Nic z tego już dzisiaj nie jest mi bezwzględnie potrzebne, a jeśli to czasem mam, to raczej przy okazji i z rozpędu, niż w wyniku jakiejś zaplanowanej strategii.

Polecam ten stan wszystkim, ale ostrzegam: później trzeba się ożenić.

Upadek Kosowa

O ile może upaść coś, co nigdy nie stało.

[Wpis jest raczej dyletancki, jeśli chodzi o merytoryczną zawartość analityczną. To raczej luźne zapiski z podróży, nie mam czasu poczytać więcej na temat, o który zahaczam.]

Jutro podróż przez kilkanaście godzin łącznie, muszę się dostać z południowych Węgier na Podkarpacie przez Warszawę. Ostatnio, gdy stąd wracałem, w przedziale pociągu siedziało ze mną kilku Albańczyków - nie jestem pewien, może to byli Serbowie, ale rozmawiali w języku, z którego nie rozumiałem właściwie nic, chociaż brzmiał momentami trochę słowiańsko, ale może tak mi się tylko wydawało. Z serbskiego raczej zrozumiałbym więcej. Wyglądali i zachowywali się podejrzanie, więc załóżmy, że to Albańczycy. Węgrzy mają teraz spory problem z mieszkańcami Kosowa, którzy wynoszą się z tamtego upadłego (jeszcze zanim powstałego) pseudo-państewka w poszukiwaniu lepszego życia. W skrócie: żeby dostać się do Niemiec, muszą przedostać się przez Węgry. Przez granicę przebić się jest chyba łatwo, sądząc po liczbach uciekinierów, ale później tych ludzi wyławia się z pociągów jadących do Budapesztu i dalej oraz na stacjach i pakuje się ich w pociągi z powrotem na Południe. Ostatnio nawet rząd wyczarterował samolot, żeby jakąś ekipę Albańczyków (a może Serbów, z Kosowa spieprzają wszyscy równo, chociaż oczywiście Albańczyków jest tam teraz znacznie więcej, więc i proporcjonalnie więcej ich ucieka) zawrócić w szybkim tempie.

A propos samego konfliktu o Kosowo: mając standardowo zawsze Rosję za przeciwnika w regionie, Polak teoretycznie nie powinienem popierać w ostatnich dekadach Serbów, ale ten ich konflikt jest z perspektywy Polski tak egzotyczny, że wyjątkowo pozwalam sobie na ocenę na podstawie emocji, moralności i czysto kulturowych sympatii, bo tak naprawdę nie ma dla nas chyba znaczenia, kto tam bierze górę. Może zresztą klęski Serbów są paradoksalnie na rękę Rosji, uzależniając ten kraj bardziej od niej, więc tym bardziej lepiej, żeby Serbowie sobie sami dobrze radzili.

Kosowo - tak się kończy tworzenie pseudo-państw w oparciu o finansowaną przez chwilę z zewnątrz mafijną partyzantkę. Do Doniecka za jakiś czas wróci pewnie część uchodźców, którzy uciekli stamtąd (głównie do Rosji) na początku wojny, ale szybko się zorientują, że nie mają po co tam wracać.

(zdjęcie z jakiejś gazety, ludzie z Kosowa)

Wielu uchodźcom udaje się chyba dostać aż do Niemiec, skoro German police sent to Serbia-Hungary border to stem Kosovo exodus. Nie trzeba było wcześniej bombardować Serbów i finansować islamskiej mafii. [Ale rachuby polityczne oczywiście w konkretnym momencie dziejowym były inne.]

Ostatnio jeden pociąg spóźnił się 10 godzin, prawdopodobnie przez jakąś akcję. Normalnie jedzie z Budapesztu do Szeged 2 godziny, a wtedy jechał 12. Obym dojechał jutro na lotnisko, na szczęście mam dobre papiery :)

Powszechna służba wojskowa

Właściwie nie planuję prawie nic na ten temat pisać, poza tym, że wg mnie jest potrzebna. Głównie ze względu na to, że szkolenia wojskowe powinny budować więzi 'plemienne' między mężczyznami. Zdobywanie jakiejś pewnie bardzo podstawowej wiedzy na temat obsługi broni i techniki, taktyki, przetrwania odbywa się niejako przy okazji. Ważniejsze jest budowanie poczucia obowiązku obrony kolegów, obrony rodzin, obrony kraju (wielu ludziom źle się kojarzy służba, wspomnienia z PRLu i post-PRLu, a mądrze zaplanowane i doinwestowane szkolenia byłyby spoko). Poborowy uczy się strzelać i tak dopiero na wojnie (chyba, że strzela w cywilu sportowo na strzelnicach, ale to też nie jest to), jeśli przeżyje pierwszych kilka dni. W czasie przeszkolenia powinien nauczyć się czołgać w błocie i brać potem zbiorowy prysznic. Oglądając filmy z Ukrainy myślę, że ciężko byłoby przeżyć z drużyną dwa tygodnie w jednej ziemiance, nie potrafiąc na co dzień korzystać z prysznicu na basenie bez majtek. Głupia sprawa, ale pomyślcie, nie jest tak? Człowiek się szybko przyzwyczaja, ale przez pierwsze parę dni czułbym się nieswojo - zamiast koncentrować się na wykonywaniu zadań.

Poza tym każdy leming powinien dla własnego zdrowia psychicznego poczołgać się raz na jakiś czas w piasku i przeżyć parę dni bez układania grzywki.

Postrzelałbym, ale to już za kilka dni. Tymczasem spróbuję uruchomić w ND sekcję łucznictwa historycznego.

P.S. Właśnie zostało wydane ważne rozporządzenie, które chyba przeszło trochę bez echa (ale nie jestem pewien, nie oglądam telewizji). Właściwie jest to przyznanie się do błędu, a może raczej: próba nie przyznawania się do niego, przeprowadzana po cichu.

...

Kobiety dojrzewają jednak o wiele szybciej (być może są wyjątki, ale nie kojarzę). Pamiętacie siebie w wieku 21 lat? Ja np. staram się zapomnieć. R. zachwyca mnie swoją mądrością, daje wiele cennych rad i wspiera we wszystkim (oczywiście działa to też w drugą stronę, mniej więcej), od zdobywania świata począwszy, na technice mycia zębów kończąc. (Szczotkuję za mocno. Wiele osób mi to już mówiło, ale teraz dopiero zacząłem słuchać kogoś na serio. Jestem chyba typowym przedstawicielem swojej epoki, jeśli chodzi o czas i styl dojrzewania. W dojrzewaniu jest coś nieestetycznego.)

Każdy chce być spoko

W pierwszym akapicie poprzedniego wpisu powinny być ze dwa uśmieszki " ;) ", albo co najmniej " :) ", ale postanowiłem w ogóle nie używać emotikon, żeby było bardziej srogo.

Blog ma może trochę dziwny tytuł, ale za to podtytuł raczej trafny. Nigdy nie czytałem regularnie blogów, a przez ostatnie kilka lat nie czytałem blogów właściwie w ogóle, dzisiaj za to wybrałem się na mały rekonesans po sieci. Blogi, na które natrafiłem w bardzo różnych 'blogosferach', są zasadniczo albo użytkowe (są o tym, jak zmienić pieluchy dziecku, jakie buty albo jaką pralkę kupić, są nawet blogi o tym, jak pisać bloga), albo są publicystyką polityczną. Na tym tle mój blog wydał mi się właśnie "nieużytkowy". Nie mam na razie pomysłu na sprzedawanie jakiejkolwiek przydatnej wiedzy, piszę chyba tylko po to, żeby ktoś mi powiedział, że jestem fajny.

Właśnie konformizm jest potężnym motorem działań ludzi, z wyjątkiem może paru procent jednostek bardzo wybitnych [ale trudno powiedzieć, czy należy im zazdrościć, czy nie - chyba każdy przypadek należałoby rozpatrywać indywidualnie, ja np. nie chciałbym zazdrościć jakiemuś geniuszowi, który zupełnie nie ma pieniędzy i pomysłu na życie (ale za to istnienie takiej osoby dodawałoby mi otuchy)]. W tym kontekście polecam bardzo ciekawy artykuł o świeżych odkryciach naukowców, którzy zbadali mechanikę ludzkiego mózgu właśnie w kontekście zachowań konformistycznych. Nowa Konfederacja to w ogóle wartościowe pismo.

Każdy chce być spoko. Gdy zdałem sobie z tego sprawę, zrezygnowałem z wiary w klasyczny liberalny sposób pojmowania społeczeństwa, jako zbioru wolnych jednostek. Miło było sobie przez lata wyobrażać, że jest się tak mądrym, że aż wolnym, ale to przecież nieprawda. (Chyba) nikt z nas nie ma nad sobą samym takiej kontroli, która uprawniałaby go do nazwania siebie absolutnie wolnym człowiekiem. (Ale w jakąś tam umiarkowaną wolną wolę wierzę i w związku z tym moralności nie neguję.) W ogóle z wiekiem nabieram nieufności wobec różnych pojęć i doktryn, wiele rzeczy wydaje mi się być produktami lub narzędziami wygrywania gier politycznych lub opakowaniem dla ruchu mas kapitału na świecie. Jednocześnie z czasem staję się coraz bardziej obojętny i nie mam potrzeby demaskowania czegokolwiek, a już tym bardziej nie mam zapału do nazywania czegoś inaczej.

Teraz będzie przerwa od wpisów, a w następnym wpisie będzie mało tekstu, dużo obrazków, może nawet jakieś gołe baby. Podziwiam, jeśli ktokolwiek doczytał do tego miejsca :) - właśnie z tej okazji święto, uśmieszek.

Segedyn

Używam tej pięknej, polskiej nazwy z czasów, gdy handlowo i politycznie polskie królestwo sięgało daleko, po to, by wszyscy zapamiętali, jak się czyta węgierskie "sz". Zasada jest prosta i nie rozumiem dlaczego wielu moich znajomych, których brałem dotąd za inteligentnych ludzi, nie potrafi przez dziesięć miesięcy rozmów ze mną zapamiętać, że "sz" czyta się jak "s", a "s" czyta się jak "sz". Naprawdę to takie trudne? Może teraz się uda. [Jeśli ktoś jeszcze raz powie przy mnie "Szeged" przez "sz", to uznam, że przez prawie rok nie słuchał mnie i naszą znajomość będę zmuszony uznać za zakończoną.]

Byłem na spacerze i zrobiłem kilka zdjęć, o niskiej wartości estetycznej i szpiegowskiej. Natomiast sama rzeczywistość przedstawiona na tych ujęciach wydaje mi się miła i cenna. Dobór miejsc jest dość przypadkowy, jeśli ktoś chciałby zobaczyć więcej, proszę wpisać odpowiednie hasło w google grafika.

< tu było zdjęcie niepozornej uliczki z niską zabudową, typowej dla węgierskich miasteczek i miast, może trochę brzydszej niż standardowo, ale usunąłem je >

Typowa uliczka w węgierskim miasteczku i mieście, jest ich wiele także właśnie w większych miastach. To pierwsze zdjęcie i pewnie wyświetli się jako miniatura w linku na facebook'u i wielu Węgrów obrazi się z tego powodu, bo będą myśleli, że mam jakiś ukryty cel w budowaniu wizerunku ich miasta poprzez pokazywanie takiego pospolitego miejsca, zamiast np. jakiegoś secesyjnego pałacu. Węgrzy są wspaniali, niestety dość wrażliwi na swoim punkcie i bardzo łatwo ich czymś dotknąć. Trzeba brać na to odpowiednią poprawkę w kontaktach z nimi, niestety ja chyba nie potrafię, bywam więc czasem trochę jak słoń w składzie porcelany. Popełniłem już setki (dosłownie) różnych faux pas tutaj w czasie kilkumiesięcznej historii kontaktów, czasem się dziwię, że jeszcze chcą ze mną rozmawiać. (Jestem teraz tu dość długo i akurat założyłem bloga i siłą rzeczy jakoś piszę o tym, co robię tu codziennie i ta z pozoru monotonna węgierska tematyka też już zdążyła być przyczyną kilku podejrzliwych pytań. Prawdopodobnie niektórzy myślą, że się uwziąłem na Węgrów, a ja darzę wszystkich ludzi na świecie mniej więcej równą i dość obojętną miłością bliźniego, a spotkanych bezpośrednio ludzi - automatyczną dużą sympatią).

Szeged to ważny na Węgrzech ośrodek uniwersytecki. Nie wiem dlaczego mówię to akurat przy tym zdjęciu, ale pomyślałem, że to istotna informacja.

Ten budynek wokół placu przed katedrą kojarzy mi się z jakimś niemieckim romantyzmem, ze wszystkimi jego konsekwencjami. Ale to może głupie skojarzenie i nie będę go rozwijał.

Katedra w Segedynie. Taka nawet duża, chociaż pewnie są większe. Wrzucam jej zdjęcie, żeby zadowolić czynniki kościelne.

Cisa (Tisza, czyt.: Tisa), widziana z mostu. Sándor Márai napisał miniaturę "Szeged", stojąc pod jakimś mostem i myśląc o jakiejś kobiecie chyba. Możliwe też, że wcale nie stał wtedy pod mostem, albo nawet, że w ogóle nie było go w Szeged, gdy pisał tamten fragment. Ja natomiast nawet gdybym wlazł pod ten most i stał pod nim godzinę, to nie napisałbym nic szczególnego.

Żeby nie było, że w Szeged nie ma ładnych budynków w pospolitym tego słowa znaczeniu. Jest na bogato.

Budynki tu wyglądają jak kremówki i robię się głodny, gdy na nie patrzę. W tym budynku jest szkoła, w której popołudniami odbywają się próby zespołu Pavane, w którym R. tańczy i macha flagami. Bardzo przyjemne miejsce.

...

A może ta nadwrażliwość to duma, której nam brakuje? Nawet jeśli wzmocniona kompleksem niewielkiego teraz narodu, który kiedyś znaczył więcej. Nie chcę porywać się tu na ocenę.

Między niebem i ziemią, miniatury Sándora Máraia

[A może "Sándora Máraiego"? Cholera wie, jak to odmieniać...]

"Wróbel, pijany popołudniowym blaskiem domów w mieście słońca*, nie tylko pomylił samochód z drzewem, ale też wziął siebie za dzięcioła. Ten rodzaj pijackiej delirii przydarza się nam, gdy w całkowitej trzeźwości stajemy nadzy wobec świata.", Paulo Coelho

Zacząłem czytać zbiór miniatur Máraia "Niebo i ziemia". Nie wiem co mogę o nim powiedzieć, każda miniatura jest przecież inna, dlaczego miałbym szukać dla nich wspólnego mianownika, być może autor wcale by sobie tego nie życzył. Może przepiszę wstęp i jakąś jedną miniaturę na zachętę. Ta forma jest dobra dla człowieka współczesnego, który nie ma na nic czasu. W tym zbiorze jest jakby kilkadziesiąt, czy może nawet kilkaset małych książek. Niektóre z nich można przeczytać między wyjściem z domu, a wejściem do tramwaju.

Wstęp:

"Żyję między niebem a ziemią; jest we mnie coś nieśmiertelnego i boskiego, ale zwykłem też dłubać w nosie, gdy znajduję się sam w pokoju; cała mądrość Indii mieści się w mojej duszy, lecz kiedyś w kawiarni wdałem się w bijatykę z pewnym pijanym hochsztaplerem; godzinami mogę patrzeć na wodę i ptaki w locie, ale snułem już także plany samobójcze, ponieważ w jednym z tygodników impertynenckim tonem pisano o mojej książce; jestem bratem Konfucjusza w rozumieniu spraw ludzkich i w mądrej obojętności, ale irytuje mnie, gdy gazety nie wymieniają mojego nazwiska wśród osób w czymś tam uczestniczących, przystaję na skraju lasu i mrużąc oczy patrzę na mieniące się barwami jesienne liście, ale nie umiem inaczej odczuwać przyrody, jak z pewną wyniosłością i nieufnością; wierzę w nadrzędną siłę rozumu, a najwięcej wieczorów w moim życiu spędziłem na czczej gadaninie w bezdennie głupim towarzystwie; wierzę w miłość, ale najczęściej zadaję się z płatnymi kobietami; wierzę w niebo i ziemię, ponieważ jestem człowiekiem, między niebem i ziemią, amen."

Jednak dalszych fragmentów książki nie będę cytował, bo to bez sensu. Jest ich wiele, a gdy jedna wybrana akurat przeze mnie nie przypadnie komuś do gustu, to może go zniechęcić do przeczytania innych. Książkę można łatwo zdobyć, np. ja za nią zapłaciłem 13 zł w taniej książce przy Nowym Świecie. Wydawnictwo Czytelnik.

 * Szeged nazywane jest Miastem Słońca.

P.S. Nie ma to jak cytaty z tych lepszych lektur, tych znanych aktorów.

Węgierskie wesele, cz.2

[I'm keeping my fingers crossed for google translate.]

Wstałem dzisiaj przed 8:00, więc szybko dokończę relację.

Jak jedzono? Jak zwykle na Węgrzech: bardzo dobrze. Na początku był rosół z dużą ilością kawałków mięsa. Później drugie danie, na misach podane różne rodzaje mięsa, przysmażane ziemniaki, cukinia, ryż. Obok mis: wazy z pörkölt, czyli tym, co my nazywamy gulaszem (natomiast gulyás to u nas zupa gulaszowa), do tego oczywiście ziemniaczki gotowane (takie zgrabne, że wypadałoby je nazwać burgonya, a takie domowe to krumpli - znaczenie to samo, różnica w stylu podobna do naszego "kartofle"/"ziemniaki"). Jeszcze jakieś tam surówki. Wszystko przepyszne. Nad mięsem nie będę się rozwodził, bo w ogóle nie jestem specjalistą od kuchni. Są dla mnie dwa rodzaje mięs: bardzo dobre i zajebiste. Tutaj były te drugie.

Później różne ciepłe i zimne potrawy były dostępne w bufecie, na szwedzkim stole. Nie podawano więcej ciepłych potraw do stołu, co był mądre i zdrowe. Ja bym tylko wrzucił do menu jakąś treściwą zupę koło 1:00 w nocy, tego może u nich brakuje.

Jak pito? Z umiarem. Wynika to wprost z innej techniki dystrybucji alkoholu. Butelki (żadne) nie stoją na stołach, goście obsługiwani są przez kelnerów, można też podejść do baru. Spytałem R., czy tak jest na każdym węgierskim weselu i odpowiedziała twierdząco. Nie wiem, czy mogę w kwestii alkoholu zaufać kompetencjom osoby, która przez cały wieczór wypiła jedną szklaneczkę Baileys'a, ale nie mam wyjścia. Teoretycznie można by wołać kelnerów co trzy minuty, ale po co. Dla mnie to jest duży plus, że pije się wtedy, gdy ma się na to ochotę, a nie wtedy, gdy chcą sąsiedzi przy stole, czyli właściwie bez przerwy. [Widzę przerażenie na twarzach kolegów teraz! Zaraz się tu wszyscy obrażą. Spokojnie, aż takiej rewolucji nie będzie. Chociaż...] Pije się rozmaicie: kobiety głównie likiery i wino, mężczyźni głównie pálinkę, wino, piwo. Ja na przykład wypiłem dwa duże kieliszki wina i trzy kieliszki pálinki. Miejscowi pili podobnie lub więcej. (Miałem później ochotę na piwo, ale musieliśmy dość wcześnie wyjść z imprezy (przed 2:00) ze względu na transport i dopiero w domu utrwaliłem wieczór cytrynowym radlerem.) Pálinka na weselu musi być prawdziwa (smaczna i znacznie >40%), nie ze sklepu (niedobra i <40%). Wino tutaj miażdży...

Jak się bawiono? Chcielibyśmy mieć w Polsce taki taniec, jak czardasz (csárdás). Niestety nie mamy i potrzebę korzennych rytmów zaspokajamy pseudo-bałkańskimi umcy-umcy, które tanecznie sprowadzają się do tego, że laski tańczą kankana, a kolesie idą w pogo. Czardasz to połowa węgierskiego wesela i nie może być monotonnie, bo jego - bardzo prosta w gruncie rzeczy - rytmika pozwala na robienie wielu rzeczy. Tańczy się głównie w parach i tutaj możliwych kroków i figur jest już nieskończenie wiele, ale też robi się popisowe solówki, mężczyźni tańczą razem, tworzy się też wszelkie możliwe kółeczka i pociągi. Czardasz jest genialny, na imprezie jest taką lepszą wersją "dwa na jeden", każdy umie podstawowe kroki, a kto chce, ten popisuje się bardziej, jak w każdym tańcu.

Patrząc z perspektywy "weselnej", mamy trochę pecha, że do kanonu polskich tańców weszły trudne kawałki. Sto lat temu prawdopodobnie wszyscy umieli się bawić przy obłędnym oberku, ale jego rytm chyba za bardzo kłócił się ze światowym mainstreamem, który jest ewidentnie na dwa, na cztery, a nie na trzy. Ostatecznie ta trójka z oberka, mazura, kujawiaka, poloneza musiała zostać wyparta z naszych głów. Byliśmy zbyt szczególni, żeby przetrwać. Czardasz, co do metrum, nie gryzie się z całą resztą muzyki, granej na wszystkich imprezach w kosmosie, dlatego może miał łatwiej. W jeszcze większym stopniu może pomogło mu zachowanie ciągłości kultury i tradycji, które w Polsce nie miało niestety miejsca (przy okazji: występując w narodowym stroju na różnych imprezach w kraju, mam zawsze wrażenie, jakby ludzie odbierali mnie jak jakiegoś kosmitę, zamiast jak żywe uosobienie ich wspólnej tożsamości).

Skład orkiestry to bas, perkusja, klawisze, wokal i skrzypce. Zespół, który grał na tym weselu, był bardzo dobry. Był chwilami nawet zbyt dobry, ale taka była konwencja tej uroczystości.

Wodzirej zabawiał ludzi żartami, których ja oczywiście nie mogłem jeszcze zrozumieć. Gier i zabaw było niewiele, właściwie nie było oczepin, ale zwykle podobno są w jakiejś postaci, bo R., będąc na weselu w Polsce, znała większość zabaw, które tam były. Wodzirej grał też na dudach (u nas ten instrument to "koza", "kozioł", "dudy", na Węgrzech to "kecskeduda", czyli "kozie dudy") i chodził na szczudłach (za to moi znajomi wodzirejowie walczą na szable i kręcą ogniem, więc nie mamy się czego wstydzić).

Ogólnie było pięknie i bardzo ciekawie i mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będę miał okazję pojawić się na jakimś węgierskim weselu.

...

Nie wiedziałem, że można tyle napisać o weselu...

P.S. Jeśli ktoś szuka atrakcji weselnych, to polecam Amatum (a tu wizytówka na portalu atrakcji ślubnych).

P.S.2. Sprzedam Opla.

Znacie ten kawał, dość prymitywny, ale i tak lepszy, niż większość kawałów o Żydach:

"Żydowi zmarła żona. Poszedł do biura ogłoszeń aby zamieścić nekrolog w gazecie. Pyta ile kosztuje ogłoszenie, dostaje odpowiedz:
- do pięciu wyrazów jest za darmo, powyżej pięciu trzeba płacić.
Pani pyta jaki ma być tekst.
Żyd odpowiada:
- zmarła Izylda Goldman
Pani mówi:
- ma pan jeszcze dwa wyrazy
Żyd myśli ciężko i po chwili dodaje:
- sprzedam Opla."

P.S.3. Biedni Węgrzy, którzy usiłują tłumaczyć i czytać mojego bloga, na pewno wszystko zrozumieją na opak i sto razy się obrażą. Ale to nie moja wina, to te głupie programy tłumaczące. Mam nadzieję, że google translate działa lepiej niż bing translate z facebook'a, który kiedyś moje zdanie po polsku na jakiś ogólny, normalny temat (pewnie o polityce) przetłumaczył na język węgierski tak, że wyszło (po węgiersku): "chuj, pies i mój kot". Dokładnie tak napisał, cytuję słowo w słowo, a w moim polskim zdaniu nie było wzmianki ani o kocie, ani o psie, żaden chuj też tam nie występował.

P.S.4. Mój blog ma trochę patetyczny tytuł. Może dam mu podtytuł: "blog patetyczny".

P.S.5. Zamieszczam ładną wersję znanej piosenki, przesłaną mi przez Kolegę:

Węgierskie wesele, cz.1

Właściwie nie wiem jak wygląda, bo byłem na bardzo nietypowym. Państwo Młodzi [z wielkich liter, przyzwyczajenie z ofert weselnych] kochają XIX wiek, węgierską i europejską kulturę tego okresu, stąd wiele akcentów w tym stylu, zamiast niektórych bardziej typowych, tradycyjnych, wiejsko-współczesnych węgierskich klimatów.

Po kolei: ślub był akurat cywilny, więc religijnej ceremonii opisać nie mogę. W trakcie ceremonii została zagrana i zaśpiewana piosenka ze słowami „Sunrise, sunset...” w refrenie, ale cała po węgiersku. Słyszałem to już gdzieś, tylko po angielsku, czy to nie jest numer z jakiegoś musicalu? Tak mi coś zaświtało w głowie - oczywiście, że tak, ale prawdopodobnie przetłumaczono piosenkę z musicalu na węgierski, Węgrzy w ogóle chętnie 'hungaryzują' różne światowe przeboje, w dobrym stylu przeważnie. Nieważne jednak. Po ślubie są takie mini-życzenia w budynku (życzenia z wręczaniem prezentów będą już na weselu), potem oficjalne zdjęcie młodej pary, a wtedy goście czekają już na zewnątrz, przed budynkiem, zabawiani przez wodzireja w tradycyjnym stroju. Wodzirej m.in. częstuje chętnych winem z bukłaka. Prawie nikt nie chciał, może nie wypada, ale ja nie mogłem odmówić, bo w ogóle postanowiłem na tej imprezie spróbować wszystkiego. Po zdjęciach młodzi wychodzą z budynku i pani rzuca za siebie bukiet kwiatów, łapią panienki. R. nie złapała, ale i tak już wiadomo, że się pobierzemy, więc niech się inna trochę pocieszy.

Wesele było w Fekete Sas Rendezvényház w mieście Hódmezővásárhely*. Podobno przez pewien czas w XIX i na początku XX wieku była to największa sala balowa na Węgrzech, jeśli dobrze zrozumiałem kolegę, który mi o tym mówił. Miejsce jest piękne. Szkoda, że nie ma takiej sali w Polsce (chyba, że coś przegapiłem), można by urządzać na niej kosmiczne bale. Wrócimy tam jeszcze kiedyś w jakiejś formie.

Na początku były życzenia i wręczanie prezentów. Właśnie: prezentów. Nie: kopert. Żadnych kopert, same prezenty, dramat. [To mnie przeraża, bo już wiem, że nie stać mnie na moje wesele.] Później długie oczekiwanie na kolację: od wejścia wszystkich na salę, do początku kolacji mija łącznie około półtorej godziny (u nas jak wiadomo odbywa się to z marszu), z czego może 30 minut zajmują życzenia i prezenty. W tym czasie przygrywa zespół, a gości zabawia wodzirej. Zamiast wołać "gorzko! gorzko!", Węgrzy stukają łyżkami w talerze. Nie ma tego stukania zbyt wiele na weselu, może dwa-trzy razy, ale to raczej o niczym nie świadczy.

Jeszcze przed kolacją zespół Pavane zatańczył jeden taniec narodowy. Państwo młodzi wzięli udział w tym pokazie, tak jak w każdym następnym pokazie Pavane tego wieczoru. Taniec o łagodnym charakterze (nie pamiętam nazwy, mógłbym zapytać R., ale to nie jest na razie blog o tańcu - jak zacznę sypać nazwami, to ludzie zaczną oczekiwać, że zawsze będą tu 'naukowe' wpisy):

Po kolacji był czardasz, muzykę wszyscy znamy:

Program imprezy wyglądał mniej więcej tak:

Mieliśmy dobry flow w kujawiaku, było dużo love. Był aplauz, były gratulacje. Żałuję tylko, że gdy wodzirej zapowiadał nasz występ i zacinał się w polskiej wersji powiedzenia, nie krzyknąłem za niego "Lengyel, magyar két jó barát, együtt harcol, s issza borát", ale zjadała mnie wtedy trema. Jestem lekkim paranoikiem i wyobrażałem sobie w tamtej chwili, że nikt nie ma ochoty w tym momencie dziejowym i po różnych niedawnych smutnych politycznych incydentach z udziałem naszej pani premier oglądać pokazu polskiego tańca. Prawdopodobnie trochę na wyrost. Jednak pewne rzeczy trudno spieprzyć.

Muszę chwilowo przerwać transmisję, druga część wpisu później.

*"hód" to "bóbr", "mező" to "pole", "vásár" to "targ", a "hely" to "miejsce" - miejscowy targ na bobrowym polu?

Sándor Márai "Pierwsza miłość". Węgierskie samogłoski.

Jestem prostym człowiekiem. Tak mi się w tej chwili wydaje i mam nadzieję, że tak właśnie jest. Nie zdecydowałem o tym, bo nie można o tym zdecydować, zależy to chyba ["chyba" to moje ulubione słowo - ale wciąż jestem prostym człowiekiem] wyłącznie od rodzaju osobowości i ilości wchłoniętej kultury. Moja osobowość nie dawałaby może jeszcze pewnej odpowiedzi, ale przeczytałem zdecydowanie za mało książek, żeby mój umysł mógł sobie pozwalać na jakieś większe komplikacje. Krótko mówiąc: można być erudytą albo prostym człowiekiem. Tak rozumiem znaczenie tego słowa. Pewnie można jeszcze być erudytą, ale niespecjalnie przejąć się treścią przeczytanych książek i pozostać prostym człowiekiem, ale to musi być trudne, chyba trzeba by jednocześnie być idiotą ["czytanie książek" to taki skrót myślowy, chodzi o przyswajanie trudniejszej kultury]. Prawie wszyscy jesteśmy prostakami, ale to dobrze dla nas.

Márai należał do tej drugiej kategorii ludzi, jak wszyscy dobrzy pisarze. Nie wyobrażam sobie, aby było inaczej. Może mam kompleks człowieka urodzonego nie dość, że we współczesnej demokracji, to jeszcze gdzieś głęboko na prowincji Świata; wyedukowanym przez system, nastawiony na produkcję miernot. Pisarze sprzed stu lat wydają mi się istotami z innej planety - ale może to urojona wielkość? Raczej nie.

Mniejsza o to jednak. Książka nie jest napisana jeszcze tak lekkim stylem, jak późniejsze dzieła tego autora. 28-letni Márai spisał dziennik 54-letniego prowincjonalnego nauczyciela łaciny, którego całe życie to realizowany w samotności ten sam codziennie rozkład dnia (a ten niegotowy jeszcze w stu procentach styl pisania 28-letniego Máraia dobrze się sprawdza w narracji, prowadzonej ustami 54-letniego nauczyciela). To pierwsze 250 stron, pozostałe 50 to opis jego szaleństwa. To oczywiście z mojej strony duży skrót i nieprawda, a w tekście jest już trochę tych krótkich zdań, kończących wiele akapitów błyskotliwą myślą. Książka podobała mi się, w przeciwieństwie do innych książek tego pisarza, które podobały mi się bardzo. Polecam, bo w skali bezwzględnej jest niezła, ale jeśli ktoś jeszcze nie czytał nic Máraia, to polecam coś późniejszego na początek.

Rozumiem przebieg akcji i mechanizmy psychologiczne, kierujące jej bohaterami, ale nie rozumiem ostatecznej wymowy tej książki albo może po prostu się z nią nie zgadzam. Właśnie dlatego, że jestem prostym człowiekiem, to nie wydaje mi się, aby jedynym, co może łączyć ludzi było cierpienie, a próba spotkania z drugim człowiekiem musiała kończyć się tragicznie. To dosyć mroczna książka - kto wie, może jestem na nią za głupi.

[Ostatnie zdanie mogłoby być przykładem stylu Máraia, który uwielbiam. On właśnie tak mógłby zakończyć akapit: "To dosyć mroczna książka. Kto wie, może jestem na nią za głupi."]

...

Ciekawostka: "á" to takie wysokie "a" z akcentem, tzn. wymawiane dłużej. Węgierskie "a" natomiast czyta się jako coś pomiędzy naszym "o" i "a", jest dużo niższe, niż nasze "a". Ich "o" natomiast jest minimalnie niższe od naszego "o", w kierunku "ó", ale to jednak wciąż "o", natomiast ich "ó" czyta się trochę jak coś między naszym "u" i zbitką "oł" - trudno to wytłumaczyć, musicie kiedyś posłuchać, jak wymawiam imię "Rózsa" (a "zs" to po prostu "ż"). "Sándor Márai" powinniśmy wymawiać mniej więcej jak "Saandor Maaroi", ale oczywiście nie aż tak! To "a" jest w ogóle zabawne, przypomina wiejskie "a" w niektórych regionach Polski, np. "strożoki przyjechoły". Zresztą, gdybyście posłuchali gwary np. lasowiackiej na Podkarpaciu, to oprócz tego "o/a" odkrylibyście jeszcze bardzo wysokie "á". Być może bliskość geograficzna ma tu coś do rzeczy, ale może też wcale nie.

Kobieta

[Przeczytałem właśnie pierwszy akapit, do którego być może za moment dojdziecie i wydaje mi się, że ktoś mógłby zrozumieć go tak, że właśnie powiększyłem rodzinę. Niczego takiego nie chciałem sugerować, to miał być ogólny tekst o życiu człowieka, może coś poszło nie tak.]

"You don't have to post everyday, just when you feel you have something to say." - dzięki kobietom nie musimy być najmądrzejsi. Nie potrafię robić niczego pod presją, np. nie potrafię być mądry, zwłaszcza wtedy, gdy ktoś akurat tego ode mnie oczekuje, dlatego cieszę się, że moja narzeczona, dzięki swojej mądrości, zwalnia mnie z tego obowiązku. Czuję się tak, jakby moja lewa ręka była zwolniona z jakiejś pracy, bo prawa ręka, lepsza, może wykonać ją pewniej. Dobre jest to poczucie bycia jednym organizmem, jedną firmą. Uspokaja. Wciąż jeszcze ten stan mnie zaskakuje, trudno się przyzwyczaić do szczęścia. Głównym, instynktownym zadaniem człowieka jest chyba zapewnienie sobie potomstwa - ktoś wie może, co się dzieje później? Ja już teraz czuję się aż zbyt spokojnie, jakbym już zorganizował najtrudniejszą część eventu i zostało tylko wysłanie faktury i czekanie na przelew. Może za chwilę pojawi się potrzeba zapewnienia bytu przyszłym dzieciom, a do tego potrzebne jest finansowe imperium, to będzie motywujące. Dzisiaj jednak, w Szeged, pod kocem i z laptopem na kolanach jestem jeszcze na wakacjach, powiedzmy, że świętuję pierwszy etap (jedząc pizzę z salami, kiełbasą, papryką, cebulą i ostrym sosem paprykowym i popijając białym winem na zmianę z wodą gazowaną). Od niedzieli wracam do pracy.

Przy okazji tematu związków: przestałem już całkiem uczestniczyć w tzw. imprezach. Dla mnie impreza równa się poszukiwaniu partnerki. Jest partnerka, nie ma imprezy. Nie ma sensu spotykanie się ze znajomymi w miejscach, gdzie przez głośną muzykę nie da się normalnie rozmawiać. Tańczyć też już nie lubię, zresztą nigdy nie lubiłem tańczyć na trzeźwo, a teraz nie lubię też pić (wspominałem już o metabolizmie człowieka trzydziestoletniego). Nie potrzebuję zagłuszania swoich myśli, bo nie mam problemów z samym sobą. Chyba nastał dla mnie czas grillowania. Lubię jedzenie, alkohol funkcjonuje jako dodatek do niego, jak w najlepszych dla białego człowieka czasach. Chcecie jeszcze dowiedzieć się czegoś o życiu po skończeniu trzydziestu lat? Chętnie odpowiem na wszystkie Państwa pytania.

Informacja techniczna

Jeśli ktoś nie czytał nigdy żadnego mojego bloga, to nie wie, że często pod opublikowanymi już wpisami dopisuję kilka akapitów, zamiast tworzyć za każdym razem nowy wpis (taka blogowa brzytwa Ockhama). Na przykład teraz dopisałem coś pod postem z nocy.

Poza tym czas na małą przerwę. Odezwę się, gdy będę miał w głowie lżejszy nastrój i brak ciśnienia.

Słowianie to urodzeni mordercy. Metabolizm. Węgrzy.

To nie jest efekciarski wpis, to sama prawda. Proponuję każdemu mały eksperyment: proszę wejść do dowolnego polskiego klubu/dyskoteki, a później polecieć do jakiegoś nie-słowiańskiego kraju - mogą być Niemcy, Portugalia, Węgry, Anglia, cokolwiek - i porównajcie wrażenia. Nie mówię o wrażeniach wizualnych, porównajcie to, co czujecie - ja w Polsce czy na Ukrainie (jeśli dobrze pamiętam) czuję lekki strach, albo lekkie napięcie, ciśnienie. Każdy gość przy barze, a już na pewno bramkarz, każdy facet w klubie wydaje się być potencjalnym przeciwnikiem, który może cię zabić - śmieszne, ale tak podpowiada instynkt. Nieważne jak bardzo to ignorujesz, twoje mięśnie napinają się, gdy mijasz takiego chama. Tego przeczucia nie mam już na Węgrzech. Siedząc przy stoliku w klubie czuję się całkowicie zrelaksowany i wyobrażam sobie, że mógłbym jedną ręką wymordować wszystkich ludzi w tym lokalu. [Wyobrażałem sobie tak tylko na potrzeby tego wpisu i to raczej bez detali.]

Oni urodzili się w cichym zakątku, w przytulnym miejscu, otoczonym górami. My natomiast jesteśmy z najważniejszej w Europie i okolicy niziny, którą analitycy nazywają "crash-zone" lub "wrotami do heartland'u". Każda wojna w Europie musi dziać się u nas, nie ma innego wyjścia, bo żyjemy na styku dwóch części Kontynentu. Każdy z nas może z łatwością zabić człowieka i myślę, że nie potrzebowalibyśmy do tego takich śmiesznych szkoleń, jakie Arabowie z Państwa Islamskiego robią swoim francuskim czy belgijskim rekrutom. Ale też nie podniecajmy się za bardzo, ta nasza zdolność nie wynika z tego, że jesteśmy jakimś cudownym gatunkiem stworzeń z Kosmosu, po prostu od stuleci zamieszkujemy najbardziej chujowe [geopolitycznie] miejsce na Ziemi.

Naprawdę, wejdźcie do dużego klubu w Polsce, a później wejdźcie do dużego klubu (na przykład) na Węgrzech. Ja jednak byłem dzisiaj łaskawy i nikogo nie zabiłem :) (Tylko jedną dziewczynę biorę i spadam :) ).

...

Oczywiście takie wpisy należy traktować z odpowiednią rezerwą. A w zasadzie lepiej byłoby, gdybym je kasował. Ale obiecałem koleżance, że nie będę niczego kasować, trudno.

Nie ma to jak impreza z ludźmi, którzy mają o dziesięć lat lepszy metabolizm. Wstają rano jak gdyby nigdy nic i idą sobie na zajęcia. Teraz kolej na wesele w sobotę, ale nietypowe, bo trochę w stylu XIX-wiecznym. Przez pół imprezy będziemy w strojach, będą pokazy tańca. Moje wesele będzie trochę prostsze, a już na pewno ja ubiorę coś wygodnego.

Ta zmiana metabolizmu z wiekiem ma swój duży plus, przynajmniej u mnie: człowiek przestaje lubić pić alkohol w większych ilościach. Zauważyłem to też u wielu moich kolegów, chociaż nie u wszystkich. Jeśli ktoś w tym wieku jeszcze dużo pije, to jest z nim źle (a może odwrotnie: jeśli z kimś jest źle, to dużo pije). Muszę się nauczyć tańczyć na trzeźwo.

Za kilka wpisów opowiem o uroczej łagodności węgierskiej kultury i o tym jak paradoksalnie jest ona źródłem popularności skrajnej prawicy - Węgrzy czują podświadomie, że są delikatni w porównaniu z otaczającymi ich barbarzyńcami i serwują sobie taką jakby terapię. Trochę mi ich żal wtedy, bo nigdy nie jest fajnie być niezadowolonym z tego, kim się jest (a to jest w ogóle paradoks wszystkich narodowców na Świecie: są narodowcami, bo nie są z siebie zadowoleni). Węgrzy powinni mieszkać na jakiejś wyspie, gdzie nikt by ich nie skrzywdził. Przypominają mi Elfy z powieści Tolkiena. Bardziej chyba nadawałbym się na Węgra, niż na Polaka.

Południowe krajobrazy

W czasie stwarzania Świata podzielono materię między różne ludy i tak Polki otrzymały duże biusty, a Węgierki - znaczące pośladki [co za śmieszne słowo]. (Obserwuję te tendencje od dawna, a badania porównawcze prowadzę prawie od roku, więc nie ma mowy o pomyłce.) Solidne podwozie gwarancją przedłużenia rodu.

To tak w ramach odskoczni od frywolnych wpisów o geopolityce, która ostatecznie zawsze dotyka nas mniej - ewentualnie na nią umieramy, ale nikt jeszcze dzięki niej się nie urodził.

...

Właśnie mamy imprezę z dwiema koleżankami, które wróciły teraz z Erasmusa we Włoszech. Ale mają ciąg, nie wyglądam przy nich na Polaka. Właśnie dlatego R. tam nie pojechała, i jeszcze z tego drugiego powodu.

Zauważyłem, że im bardziej egzotyczna butelka, tym lepsza palinka. Najlepsze są plastykowe butelki po jakimś soku albo oranżadzie, to gwarancja, że palinkę zrobił wujek albo dziadek. Smak pierwszorzędny, ja nienawidzę czystej wódki, a w palince nie czuć spirytusu, czuć za to bajkowy nastrój, zawarty w dojrzewających w południowym słońcu owocach.

Przykładowy wpis kulinarny

Uwielbiam zapiekanki. Na zdjęciu: zapiekanka z makaronu, z dużą ilością cebuli. Na wierzchu: pyszna, domowa, węgierska kiełbasa. Dodałem trochę śmietany i sosu Piros Arany. Jeśli dwa składniki są dobre, to znaczy, że można je połączyć - ludzie często dziwią mi się, że łączę składniki, które, owszem, same są smaczne, ale razem wg nich się "gryzą". Nie zauważam tego, widocznie moje skłonności do syntezy zaczynają się od żołądka i podniebienia.

Wino Bodri Cuvée jest przepyszne. Nie jestem smakoszem, po prostacku uwielbiam wino. Cuvée to jak wiadomo mieszanka różnych szczepów, wynik jest więc oczywisty. Bodri rządzi. Kosztuje tu 1500 huf, czyli coś około 20 zł. W Polsce tej jakości wino musiałoby kosztować znacznie więcej, szkoda. Nie wiem dlaczego nie importujemy do Polski masowo znakomitych i tanich węgierskich win... Być może Karpaty są przeszkodą? Tak mówią analitycy, specjaliści od geopolityki, transport lądowy jest kilkadziesiąt razy droższy od morskiego, a transport przez góry to już całkowita porażka.

Kiełbasa na moim talerzu jest efektem bardzo żywej na Węgrzech tradycji świniobicia. Nie ma tutaj takiego niezdrowego napięcia kulturowego między miastem i wsią, jak u nas. W ogóle granica między tymi dwoma ośrodkami jest tutaj trudniej dostrzegalna, właściwie rozmywa się całkowicie (wyjątkiem jest może Budapeszt, ale to inna historia). Narodowa spoistość Węgrów jest znacznie wyższa niż Polaków. Ciekawy temat naprawdę, ale wymaga większej koncentracji, na którą chwilowo nie mam czasu, bo akurat muszę iść z R. na próbę tańca.

Wyznania obywatela

Blog powstał z potrzeby opisywania przemyśleń i przeżyć osobistych i publicznych.

[Stwierdzam po czasie, że tekst, który jest pod spodem, jest trochę głupi, a na pewno patetyczny, stąd od teraz nowy podtytuł bloga: "blog patetyczny"]

Chciałbym zmienić niektóre nawyki (na początek: swoje), zwłaszcza: zgubny nawyk tworzenia konfliktów wewnętrznych tam, gdzie nie są one niezbędne. Zamiast tego chciałbym sumować doświadczenia kulturowe, tworzyć syntezę, której spójność i siła powinny przywrócić podmiotowość i pozwolić przetrwać - Polsce, a przy okazji też mi samemu. Zgodnie z tą filozofią będzie tu więc mało "hejtu" - jeśli będzie nudno, to przepraszam.

Tytuł bloga jest oczywiście nawiązaniem do tytułu powieści mojego ulubionego pisarza. Oryginał brzmi "Egy polgár vallomásai", co zostało przetłumaczone jako "Wyznania patrycjusza", z pewną dozą chyba już naszej megalomanii, bo "polgár" to raczej po prostu "obywatel". Tylko i aż. Tytuł na bloga mi się podoba, pierwszy wyraz sugeruje jego pewną osobistość, a drugi: jego publiczność. Mam nadzieję, że jest jakiś potencjał także w tej syntezie. W każdym razie i tak nie potrafiłbym inaczej.

Tyle tytułem wstępu, wpisy konkretne już wkrótce, zapraszam!

P.S. Jestem teraz na Węgrzech i adres bloga też chyba automatycznie jest węgierski.