Dziennik 4/4/2017 - 10 rzeczy

Uwielbiam Instagrama: dużo jedzenia, gołe baby, zdjęcia kotków, krajobrazy. Nie ma nawet zwykłych lajków, tylko od razu serduszka. To jest jakiś raj... Wszystkie kobiety są tam piękne, a kolesie: bogaci. Chciałbym wejść do Instagrama, ale tak fizycznie - jak to zrobić?

Dobry wieczór! Witam ponownie na moim blogu, dzisiaj będę tu opisywał rzeczywistość. Jest taka tendencja, widoczna na świecie, żeby opisywać różne rzeczy. Ulegam jej, poniekąd. Nie chciałbym popadać znowu w abstrakcję (chociaż znajoma powiedziała mi dzisiaj: "zawsze lubiłam w Tobie, że jesteś zawieszony gdzieś w abstrakcji" - ale nie jestem pewien, czy chodziło jej o pisanie), dlatego będę bardzo konkretny: opiszę dokładnie 10 rzeczy [miało być 50 pierwotnie, ale chyba trochę mnie poniosło, a tymczasem zaciąłem się gdzieś między 8. i 9.].

Za chwilę zobaczymy, z jakiej dziedziny będą to zjawiska, tymczasem na rozgrzewkę proponuję mojego ulubionego rapera, który na szczęście nie jest rozpoznawalny w Polsce i dzięki temu mogę się nim popisywać. Ten numer jest mało znany nawet jak na niego i w tej chwili zostanie odtworzony prawdopodobnie po raz pierwszy w Europie Środkowo-Wschodniej:

Hardkorowo. Mam wrażenie, że znajdując kiedyś Jacka Parowa, dokonałem milenijnego odkrycia, na miarę piłowania Ziemi. Oni grają na koncertach z całą kapelą na żywo: gitara, bas, perkusja, ziomek od elektroniki (zwany też chyba didżejem). Można to zobaczyć np. w tym dłuższym filmie. Są potężni live. Mój kolega twierdzi nawet, że daliby radę jako gwiazda na Kozienaliach, czyli lubelskich juwenaliach. Być może. A tak wygląda ich perkusistka:

Zawsze gra w bikini na koncertach, może jej gorąco. W Lublinie by zmarzła - chyba, że zarzuciłaby jeszcze jakiś miły kożuszek na ten skąpy ciuszek. A tutaj kadr [zrobiłem printscreeny z filmów, wkleiłem do Painta i tutaj wrzucam, to poważny blog] z teledysku do dobrej piosenki:

Wspaniałą stylistykę przyjęli w tym klipie, zostanie on zapamiętany na długo, tak jak rok 96.

Ok, do rzeczy. Pierwszy akapit to był nr 1, perkusistka Jacka Parowa - nr 2, czas na kolejne zagadnienia:

3. W każdej restauracji w Nowej Dębie jedzenie jest dobre, w ogóle w restauracjach w Polsce jedzenie jest dobre, w ogóle w restauracjach jedzenie jest dobre, w ogóle jedzenie jest dobre.

4. To samo w zasadzie dotyczy picia.

5. Innych rzeczy nie dotyczy to już tak bardzo, nie tak kompletnie i nie tak bezwarunkowo. Wśród innych zjawisk trzeba wybierać.

6. Jedyną przewagą dużych miast nad małymi - nie rozmawiamy tu o pracy - jest to, że przebywanie w nich daje wrażenie możliwości zaspokojenia jakiegoś metafizycznego nienasycenia, bycia w wielu miejscach w krótkim odstępie czasu, a najlepiej: naraz. Dopiero zrozumienie daremności takich starań, niemożliwości nasycenia tego pragnienia, pozwala osiąść w spokoju duszy gdzieś na prowincji ("Find yourself a girl and settle down / Live a simple life in a quiet town" - ale nie upraszczajmy aż tak). Nie powiem, na jakim etapie ja sam jestem, nie powiem panu.

7. A potem, jeśli nie czujesz potrzeby chodzenia do teatru, możesz mieszkać nawet w Kolbuszowej - jeśli się nie wstydzisz.

8. London Grammar wydał niedawno nową płytę. Nie potrafię jeszcze i nie chcę jej oceniać, zresztą mogliby grać cokolwiek, głos ich wokalistki ostatecznie się liczy:

Mogłaby śpiewać piosenki Zenka Martyniuka i wciąż byłoby dobrze.

9. [Nie wiem co tu napisać, może za chwilę coś mi przyjdzie do głowy, przepraszam.]

10. Dorośli zawsze mówią dzieciom, żeby pewnych rzeczy nie robili. Dzieci ich nie słuchają, a później przekonują się o tym, że dorośli mieli rację. Ja zawsze wiedziałem, że starsi mają rację, dlatego swój bunt prowadziłem w milczeniu, z determinacją i z pełną świadomością nieuchronnej klęski. (Oczywiście to dotyczy jakiejś przeszłości, teraz przecież sam jestem dorosły.)

Dziennik 3/4/2017 - Blogi koleżanek i władcy chaosu

Przegrzał mi się system od pracy dzisiaj i postanowiłem dla odpoczynku poczytać blogi moich koleżanek. Kobiety piszą zawsze w taki pogodny sposób... Nawet wtedy, gdy w kolejnych zdaniach zaprzeczają czasem temu, co napisały w poprzednich, to całość ich wypowiedzi przenika jakaś nieuchronna logika kosmicznej kontynuacji. Dlatego, czytając, mam wrażenie, jakbym kładł na chwilę głowę na poduszce z puchu gwiazd... Nie boję się śmierci i odpoczywam. [Dwa wielokropki w jednym krótkim akapicie... {A nawet trzy! I wykrzyknik - to już przesada.} Zapachniało patosem.](Zabrakło mi nawiasów tymczasem i musiałem właśnie użyć tego zwykłego.)

Chciałem nawiązać do wpisu na blogu jednej koleżanki, ale pomyślałem, że jeśli napiszę o jej blogu, to druga koleżanka, prowadząca innego bloga, zdenerwuje się, że to nie o niej. Tak minimalnie się zasmuci tylko - pewnie nawet sama tego nie zauważy - ale jednak. Dlatego nie będzie żadnych nawiązań. Niestety, straciłem przez to wątek i już nie wiem, o czym chciałem napisać minutę temu - bo dziesięć minut temu nie chciałem napisać o niczym. Nigdy raczej nie planuję radosnej blogowej twórczości z wyprzedzeniem większym, niż kilkadziesiąt sekund, potrzebnych do uruchomienia komputera. Podziwiam pisarzy, bo książki trzeba prawdopodobnie pisać według jakiegoś pomysłu i planu. Ja natomiast, jako właściciel agencji artystycznej, jestem etatowym Władcą Chaosu [nie mylić z szatanistami, wyznawcami satana]. Większość mojej pracy to gaszenie pożarów, często: w czyichś głowach - a więc tak samo, jak na blogu. Tyle że tutaj zajmuję się głównie sobą, jak każdy poważny bloger. I blogerka.

Przykładowi szataniści:

A nie, to jednak zespół Sedes. Przepraszam, ale na zdjęciach z Jarocina wszyscy wyglądają tak samo. Prawdopodobnie esbecy też wyglądali tak samo, dlatego nikt ich tam nie rozpoznał. Ani tam, ani nigdzie indziej - ani wtedy, ani nigdy później. Fajnie byłoby być takim esbekiem: dobre pieniądze, samochód, mieszkanie, kobiety, a praca przyjemna, czasami nawet na jakiś koncercik służbowo się pojechało. Nie możnaby tylko mieć sumienia, bo sumienie w takich sytuacjach wszystko psuje. Są pod tym względem cztery rodzaje ludzi, biorąc pod uwagę jeszcze to, jakie decyzje podejmują w życiu: 1) ludzie z sumieniem, żyjący zasadniczo dobrze - ci mogą być szczęśliwi, 2) ludzie z sumieniem, żyjący przeważnie źle - ci męczą się okrutnie, 3) ludzie bez sumienia, żyjący dobrze - co statystycznie przecież może się zdarzyć i 4) ludzie bez sumienia, żyjący źle - szczęśliwsi prawdopodobnie od większości 1). Najgorzej ma typ 2), ale, dzięki odpowiedniej pracy nad swoim charakterem, można z niego po pewnym czasie ewoluować do typu 4).

Znowu nic ciekawego nie napisałem, trudno, może następnym razem, a teraz idę spać, bo czeka mnie jeszcze 8 ciężkich dni w cyklu kilkunastu takich. Jak na razie jednak nieźle mi idzie, mam na koncie między innymi dni, w które robiłem pokazy, a później przejeżdżałem za kółkiem 800 kilometrów. W taki przedłużony weekend przejechałem ponad 2000 km i wszystko się udało, jeśli chodzi o sprawy firmowe.

Wrzucam na koniec tradycyjnie już piosenkę depeszowców. Nie mam pojęcia o czym jest, bo nigdy nie słucham tekstów piosenek, ale leciała akurat w radiu, gdy dojeżdżałem w sobotę w nocy na Bałkany, dobry kawałek:

Dziennik 2/4/2017 - Zaklęci w formach

Byłem jeszcze jeden dzień w ND i wieczorem wyszedłem zobaczyć się z kumplami. Posiedzieliśmy najpierw w jed(y)nej restauracji, potem w drugiej knajpie. Wypiliśmy kilka szklanek, zjedliśmy smażony camembert (który trochę za bardzo się rozlewał po przecięciu panierki... Może trzeba było chwilę poczekać, żeby ostygł? Nie, trochę za bardzo się rozlewał.), a jeden kolega nawet zamówił jeszcze frytki. "Chwała mieszczańskiemu dostatkowi." [właśnie z kropką, a nie z wykrzyknikiem, stateczni mieszczanie nie używają bowiem wykrzykników zbyt często], chciałoby się rzec z dumą i świadomością przypisanego sobie miejsca w Kosmosie.

["Stateczny mieszczanin" to moja ulubiona poza. Mało kto jej dzisiaj używa, leży tak trochę zaniedbana, a że nie przechodzi się obojętnie obok "leżących, tak trochę zaniedbanych", to wziąłem ją sobie i używam. Chyba nikomu więcej się ona nie podoba, co dodatkowo przydaje jej pewnej elitarności, która zawsze jest w cenie, w każdym systemie politycznym i estetycznym, niestety.]

Tło muzyczne:

...No i siedzimy tak w jednej knajpie, potem w drugiej i prawie nic się wokół nas nie dzieje! [Czasem nawet mnie ponosi!] Fakt: jest czwartek, a ludzi, przesiadujących we wszystkich lokalach łącznie, policzyć moglibyśmy na palcach dwóch rąk i jednej stopy [takiej zadbanej, z pomalowanymi paznokciami, ale już nieobowiązkowo z łańcuszkiem przewieszonym pod kostką - ale jak trzeba, to trudno]. Nie dlatego jednak nic się nie działo. W tych dwóch miejscach, w których byliśmy, nie ma przewidzianych odpowiednich form relacji między ludźmi. Zwłaszcza w restauracji: tam można rozmawiać tylko z osobami, siedzącymi przy tym samym stoliku, ewentualnie obrócić się do tyłu na chwilę  i - pod warunkiem, że przy stoliku obok siedzą akurat dobrzy znajomi - rzucić sąsiadom jakiegoś okolicznościowego suchara. Można jeszcze zerknąć niby mimochodem na ludzi, siedzących przy dalszych stolikach, ale to już wyczerpuje możliwości kontaktu z nimi. Chyba, że przez przypadek zderzysz się z kimś, wychodząc z toalety: wtedy masz szansę na szybkie "przepraszam" i wymianę namiętnych spojrzeń z osobą - niekoniecznie płci przeciwnej - której właśnie przywaliłeś drzwiami w twarz. Można jeszcze gapić się bezczelnie na kelnerki, ale tego mieszczanie nie praktykują. Ja czasem się gapię, ale robię to autoironicznie.

Mam kolegę, który większość swojego wolnego czasu spędza w tym miejscu. Jemu nie można już pomóc. Ale poza tym to miły lokal, mają tam jedzenie o dobrej relacji jakość-cena i Jamesona za 9 zł.

W knajpie natomiast niby może wydarzyć się wszystko, ale w tej konkretnej jeszcze nigdy nie zdarzyło się nic dobrego. Przynajmniej nie mi. To nie dotyczy wszystkich klubów, tylko tego jednego właśnie. Jestem z nim wyjątkowo niekompatybilny... Jest w nim chyba jakaś zła energia, coś jest nie tak z tą piwnicą, nie działa feng-shui i w ogóle żaden inny ..uj, a powietrze tam jest jednocześnie lepkie i zimne. Brr...

Brakuje MPGKu ["W małych miastach nie opłaca się prowadzić oddzielnie przedsiębiorstwa gospodarki komunalnej i dyskoteki."], w którym nawet jak człowiek nie chciał, to i tak musiał przeżyć jakąś przygodę, sensu largo czy sensu stricto.

Jedynym ratunkiem było nastawić się mocno na coś i wtedy czasem to coś się nie udawało, ale nawet i takie nastawienie nie zawsze pomagało...

Wszystkie formy zachowań były tam w menu, dostępne od ręki. "Pięć czystych z plasterkami cytryny" - "15 złotych", "Chciałbym się zakochać" - "12,50 zł", "Wodę niegazowaną prosz..." - "3", itd. Nieprzebrane bogactwo przeżyć, w bardzo przystępnych cenach. Właściwie każdego było na coś stać, a ostatecznie palenie papierosów w ogródku było za darmo. Ja nigdy precyzyjnie tego wszystkiego nie liczyłem, bo jako człowiek wychowany na Wschodzie - nieważne, że "mieszczanin" - jestem jednak trochę fatalistą i podejrzewam, że wszystko jest mi już i tak z góry policzone. (To jest w ogóle ciekawe podejście do życia, mam wrażenie, że Rosjanie od wieków tak usprawiedliwiają swój zbrodniczy tryb życia i wszelkie polityczne oraz pospolite gwałty i morderstwa.)

Splajtowali jednak, gdy przestałem tam częściej chodzić - nie mogę mieć więc o to do nich pretensji. Co prawda działali później jeszcze przez kilka lat, ale już nie dla zysku, a tylko z poczucia obowiązku wobec miasta.

Tymczasem za kilka godzin zaczyna się dla mnie długi weekend, w czasie którego przejadę parę tysięcy kilometrów. Właśnie kończy się robić pranie, idealnie zsynchronizowałem je z blogiem: rozwieszam i idę spać.

Dziennik 1/3/2017 - (Nie)wielkie porządki

[Ale dramat: próbowałem wkleić link do piosenki z dziwnej strony i skasował mi się cały tekst, który pisałem przez dwie godziny. Więcej napisałem, niż na maturze z polskiego, a teraz wszystko od nowa...]

Ludzie mówią, że robienie porządków w mieszkaniu ułatwia dokonywanie zmian w życiu. Nie sądzę, żeby tak było, ale miałem już taki bajzel w pokoju, że postanowiłem go w końcu ogarnąć. Jeśli przy okazji załatwi to coś jeszcze w moim życiu, to nie będę składał reklamacji, ale też nie będę zawiedziony, jeśli nic się nie zmieni.

Sprzątam tu pierwszy raz od bardzo dawna, a właściwie: chyba pierwszy raz w historii. Przez kilkanaście lat nazbierało się w tym pokoju mnóstwo niepotrzebnych przedmiotów. Płyty, kasety, książki, w większości już zużyte. Przyjeżdżając tu mieszkać na dzień albo na rok, byłem raczej obojętny wobec rozkwitu form materii na półkach mebli. Tak jakby to wszystko nie było w ogóle moje. Nie sądzę jednak, żeby wynikało to ze szlachetnej pogardy dla rzeczy materialnych, po prostu nie umiałem wziąć za nie odpowiedzialności [nawet za nie]. Teraz wyrzucam wiele z nich, a ponieważ umiejętność rezygnacji i odrzucenia też jest pewną sztuką, to jestem z siebie już trochę dumny - chociaż posprzątałem dopiero połowę jednej półki. Zrzucam na razie na podłogę przysłowiowe szpargały, segreguję papiery, identyfikuję podejrzane rekwizyty, zabezpieczam nieliczne artefakty. Wszystkie te przedmioty są jakoś ze mną związane, ale - jak się za chwilę okaże - równie dobrze mogłyby nie istnieć.

[Będzie jeszcze jedna emo-rozkmina, jakby co można ominąć akapit, ale następne bez niego będą mniej zrozumiałe, chociaż będą w nich pewnie głównie linki do piosenek.] Podobne poczucie obcości odczuwam też zawsze, widząc swoje odbicie w lustrze. Nie czuję, że ta postać to ja, że to ciało należy do mnie, ale nie chodzi nawet o samo ciało. (Mam nadzieję, że wszyscy ludzie mają podobnie, bo nie chciałbym być wyjątkowy.)[Nie brzmi to wiarygodnie, ale wypadało tak napisać.] W każdym razie: to raczej nie jestem ja. Co więcej, ten gość z lustra wydaje mi się fajniejszy od mnie, atrakcyjniejszy i po prostu lepszy. Mam na jego punkcie kompleksy. On prawdopodobnie jest pewny siebie, a gdy pojawia się w towarzystwie, kobiety z jego powodu zaczynają wyrządzać sobie nawzajem drobne złośliwości. Nie chciałbym być z nim na jednej imprezie, ale co chwilę gdzieś go widzę, on ciągle za mną chodzi:

I jeszcze ten irytujący, pseudo-tajemniczy pół-uśmieszek... Do tego fryzura na depeszowca - powinien dostać z glana!

Koniec rozważań o naturze człowieka i Kosmosu, zapraszam do części muzycznej. Ostatnio słuchamy - obaj lubimy! - Depeche Mode. Dobry zespół, ja cenię za walory formalne ich muzyki, a Boban pewnie wyrywa przy nim laski. Zastanawiamy się teraz, co najpierw Wam włączyć... On mówi, żeby zacząć od klasyki, ale w przypadku tej kapeli to nie zawęża pola wyboru. Może to:

Słuchałbym tego głośno przy zgaszonym świetle na domówce, pijąc wódkę, siedząc w głębi stołu i marząc o dziewczynie, którą w tym czasie Boban podrywałby na parkiecie.

Przy tym kawałku nie wytrzymałbym i skoczyłbym z balkonu - ale wylądowałbym akurat na idącej chodnikiem grubej babie z zakupami, która zamortyzowałaby mój upadek z drugiego [przykładowo] piętra i przeżyłbym. Wróciłbym na imprezę i piłbym dalej, a Boban w tym czasie pewnie już ruchałby w łazience, bo nie ma to jak:

Wyszedłbym znowu na balkon, tym razem jednak już tylko po to, by kontemplować industrialny i odczłowieczony klimat wielkiego miasta, bo jak to ktoś napisał: "Podobnie charakterystyczna jest "miejskość", a właściwie "industrialność" depeszów. Trudno wyobrazić sobie fana DM w wiejskim anturażu, na tle szumiących łanów i nierogacizny. Depesz najlepiej czuje się w centrach miast, na tle zasprejowanych ścian i postindustrialnych znamion rozkładu (graffiti depeszów jest raczej ubogie, ogranicza się do malowania dużych liter DM). Cała ta ideologia zgodna jest z tekstowym przekazem grupy, która wyrosła z kultury masowej Wielkiej Brytanii, aspirującej do wielkomiejskiej klasy średniej. Z powodu owej "kastowości" próżno w szeregach polskich depeszów szukać elektoratu na przykład PSL." - aczkolwiek nie wyciągałbym aż tak daleko idących politycznych wniosków, możecie być bowiem zaskoczeni tym, jak szerokie pole rażenia ma kult tego zespołu, nawet wśród gwiazd disco-polo. Skoro nawet Boban go słucha...

P.S. Jak stwierdził mój kumpel: "Każdy depeszowiec jest jednocześnie sobą i członkiem Zespołu."