Po wizycie u znajomych, byliśmy dzisiaj z Rózsą przez chwilę na festiwalu nad Cisą. Każdy festiwal w Szeged (a są tu bardzo często) ma jakiś tytuł, jakiś pretekst. W rzeczywistości każdy jest tym samym: jest nagrodą dla mieszczan za codzienny trud, pracę, dyscyplinę, wypełnianie obowiązków, wiedzę. Tutaj zrozumiałem, że Miastu należy się Festiwal. Jeśli w jakimś mieście nie ma festiwali, to znaczy, że albo jego mieszkańcom się one jeszcze/już nie należą, albo władza ich okrada (z pieniędzy oraz - może bardziej - z godności). Możliwe jest też zachodzenie obu tych stanów rzeczy jednocześnie.
Odkrywam i podziwiam tę dyscyplinę moralną, w ramach której mieszczański nakaz perfekcji w pracy jest tak samo ważny i niepodwarzalny, jak każde z dziesięciu przykazań Dekalogu dla wierzących. Jest chyba nawet silniejszy, skoro nikt nie musiał go nigdy zapisywać ani rozgłaszać.
Gdy widzę, jak pracuje Rózsa, jest mi trochę wstyd, czuję się barbarzyńcą i zastanawiam się, jak właścwie udało mi się ją zdobyć. Później przypominam sobie, że bardzo podobał się jej mój występ z zespołem tańca, gdy pierwszy raz się widzieliśmy. Z tańcem rzeczywiście nie było najgorzej, spotykałem w życiu znakomitych mistrzów. A więc dobrze, jednak mogę z nią rozmawiać jak równy z równym, nie stworzymy mezaliansu.
Z rozpędu skasowałem zdjęcia z telefonu, więc stara fotografia z sieci.
Fragment z "Dziennika" Máraia:
"W powieści Prousta mieszczaństwo z Combray nie pojmuje, jak syn agenta giełdowego, Swann, może chadzać do salonów Fabourg Saint-Germain, czemu jada obiady w "Elysée", a kolację z księciem Walii - nie rozumieją, po co to robi, skoro jest "prawdziwym mieszczaninem", a więc należy do bardzo zamkniętej warstawy, której wrażliwy na wartość rangi obywatel nie chce opuścić, nie chce "pójść" ani w dół, ani w górę. W oczach mieszczaństwa młody człowiek, który jada kolacje z książętami, jest "zbłąkaną owcą", kimś w większym stopniu déclassé, niż gdyby spędzał wieczory pośród włóczęgów. Ale takie mieszczaństwo istniało tylko we Francji - i może u nas. Moi przodkowie, Sasi, którzy jako osadnicy przywędrowali na ziemię barwnego, ciekawego ludu i stworzyli tam miasta i kulturę miejską, żyli według surowych reguł mieszczańskich. Miasta ogradzali wysokimi murami i przywilejami i nie wpuszczali do nich ani szlachty, ani włościan. Zachowywali się dumnie nie tylko wobec ludu, lecz i wobec arystokracji, bo byli patrycjatem, nie otrzymali swej rangi "od Boga", lecz zdobyli ją własnymi rękami. W obrębie miasta stanowili własne prawa, wznieśli domy, które pełne były szlachetnych mebli i cennych przedmiotów użytkowych, mieli własne cechy, regulaminy, święta, muzykę i literaturę. I nigdy nie wchodzili w związki mieszane, ani z członkami wyższych, ani niższych klas. Na Węgrzech nie było ani jednego saskiego hrabiego. Pozostawali patrycjuszami nawet po otrzymaniu szlachectwa. Nuworysze, którzy później zajęli ich miejsce w węgierskim życiu publicznym i pilnie małpowali tryb życia "wyższej" klasy, a więc przyszli do znaczenia drogą déclassé, nigdy tego nie zrozumieją. Sasi stanowili specyficzny typ człowieka. Potrafili dać coś światu z siebie i wszędzie coś stworzyli: nie tylko węgierską kulturę miejską, lecz także świat anglos a s k i. Po tylu latach mielenia o "węgierskich korzeniach" i wymyślania od szwabów może kiedyś wreszcie będzie można o tym uczciwie porozmawiać."
(Jestem w tej chwili dumny z siebie, że wpis Nie jestem Sarmatą napisałem kilka miesięcy przed przeczytaniem tych "Dzienników" :), ten pisarz jest dla mnie takim idolem, jak dla dzieci piłkarze: Messi albo ten drugi [Marek Citko?])
Pierwsze - w chronologii mojego życia - skojarzenie z saskim profesjonalizmem wiąże się ze znajomą rodziną z Zamościa, która mieszka tam od założenia miasta, czyli już dobrze ponad 400 lat. Rodzina ta wydała na Świat zapewne wielu rzemieślników i kupców, a dzisiaj jeden z jej przedstawicieli prowadzi - od kilkudziesięciu już lat - zespół muzyki dawnej i zajmuje się lutnictwem. Jego córka jest znakomitym muzykiem, a ilekroć coś razem przygotowywaliśmy, zawsze świetnie się rozumieliśmy. Teraz kapitalizm powoli tworzy znowu takich ludzi, ale czasem potrzeba pokoleń, żeby przyjęło się, że perfekcjonizm jest życiową zasadą, a nie sztuczką, służącą osiąganiu sukcesu.
(Jestem w tej chwili dumny z siebie, że wpis Nie jestem Sarmatą napisałem kilka miesięcy przed przeczytaniem tych "Dzienników" :), ten pisarz jest dla mnie takim idolem, jak dla dzieci piłkarze: Messi albo ten drugi [Marek Citko?])
Pierwsze - w chronologii mojego życia - skojarzenie z saskim profesjonalizmem wiąże się ze znajomą rodziną z Zamościa, która mieszka tam od założenia miasta, czyli już dobrze ponad 400 lat. Rodzina ta wydała na Świat zapewne wielu rzemieślników i kupców, a dzisiaj jeden z jej przedstawicieli prowadzi - od kilkudziesięciu już lat - zespół muzyki dawnej i zajmuje się lutnictwem. Jego córka jest znakomitym muzykiem, a ilekroć coś razem przygotowywaliśmy, zawsze świetnie się rozumieliśmy. Teraz kapitalizm powoli tworzy znowu takich ludzi, ale czasem potrzeba pokoleń, żeby przyjęło się, że perfekcjonizm jest życiową zasadą, a nie sztuczką, służącą osiąganiu sukcesu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz