Dziennik 10/08/2015 - Mieszczaństwo

Wczoraj trochę przesadziłem tutaj. Nie tylko wczoraj. Dostęp do internetu nie ułatwia selekcji myśli, wręcz przeciwnie, ściąga jak magnes wszystko to, co nie powinno zobaczyć światła dziennego. Pośrednio nawet: tworzy to. Nie, to jednak głupie usprawiedliwienie...

Po wizycie u znajomych, byliśmy dzisiaj z Rózsą przez chwilę na festiwalu nad Cisą. Każdy festiwal w Szeged (a są tu bardzo często) ma jakiś tytuł, jakiś pretekst. W rzeczywistości każdy jest tym samym: jest nagrodą dla mieszczan za codzienny trud, pracę, dyscyplinę, wypełnianie obowiązków, wiedzę. Tutaj zrozumiałem, że Miastu należy się Festiwal. Jeśli w jakimś mieście nie ma festiwali, to znaczy, że albo jego mieszkańcom się one jeszcze/już nie należą, albo władza ich okrada (z pieniędzy oraz - może bardziej - z godności). Możliwe jest też zachodzenie obu tych stanów rzeczy jednocześnie.

Odkrywam i podziwiam tę dyscyplinę moralną, w ramach której mieszczański nakaz perfekcji w pracy jest tak samo ważny i niepodwarzalny, jak każde z dziesięciu przykazań Dekalogu dla wierzących. Jest chyba nawet silniejszy, skoro nikt nie musiał go nigdy zapisywać ani rozgłaszać.

Gdy widzę, jak pracuje Rózsa, jest mi trochę wstyd, czuję się barbarzyńcą i zastanawiam się, jak właścwie udało mi się ją zdobyć. Później przypominam sobie, że bardzo podobał się jej mój występ z zespołem tańca, gdy pierwszy raz się widzieliśmy. Z tańcem rzeczywiście nie było najgorzej, spotykałem w życiu znakomitych mistrzów. A więc dobrze, jednak mogę z nią rozmawiać jak równy z równym, nie stworzymy mezaliansu.

Z rozpędu skasowałem zdjęcia z telefonu, więc stara fotografia z sieci.

Fragment z "Dziennika" Máraia:

"W powieści Prousta mieszczaństwo z Combray nie pojmuje, jak syn agenta giełdowego, Swann, może chadzać do salonów Fabourg Saint-Germain, czemu jada obiady w "Elysée", a kolację z księciem Walii - nie rozumieją, po co to robi, skoro jest "prawdziwym mieszczaninem", a więc należy do bardzo zamkniętej warstawy, której wrażliwy na wartość rangi obywatel nie chce opuścić, nie chce "pójść" ani w dół, ani w górę. W oczach mieszczaństwa młody człowiek, który jada kolacje z książętami, jest "zbłąkaną owcą", kimś w większym stopniu déclassé, niż gdyby spędzał wieczory pośród włóczęgów. Ale takie mieszczaństwo istniało tylko we Francji - i może u nas. Moi przodkowie, Sasi, którzy jako osadnicy przywędrowali na ziemię barwnego, ciekawego ludu i stworzyli tam miasta i kulturę miejską, żyli według surowych reguł mieszczańskich. Miasta ogradzali wysokimi murami i przywilejami i nie wpuszczali do nich ani szlachty, ani włościan. Zachowywali się dumnie nie tylko wobec ludu, lecz i wobec arystokracji, bo byli patrycjatem, nie otrzymali swej rangi "od Boga", lecz zdobyli ją własnymi rękami. W obrębie miasta stanowili własne prawa, wznieśli domy, które pełne były szlachetnych mebli i cennych przedmiotów użytkowych, mieli własne cechy, regulaminy, święta, muzykę i literaturę. I nigdy nie wchodzili w związki mieszane, ani z członkami wyższych, ani niższych klas. Na Węgrzech nie było ani jednego saskiego hrabiego. Pozostawali patrycjuszami nawet po otrzymaniu szlachectwa. Nuworysze, którzy później zajęli ich miejsce w węgierskim życiu publicznym i pilnie małpowali tryb życia "wyższej" klasy, a więc przyszli do znaczenia drogą déclassé, nigdy tego nie zrozumieją. Sasi stanowili specyficzny typ człowieka. Potrafili dać coś światu z siebie i wszędzie coś stworzyli: nie tylko węgierską kulturę miejską, lecz także świat anglos a s k i. Po tylu latach mielenia o "węgierskich korzeniach" i wymyślania od szwabów może kiedyś wreszcie będzie można o tym uczciwie porozmawiać."

(Jestem w tej chwili dumny z siebie, że wpis Nie jestem Sarmatą napisałem kilka miesięcy przed przeczytaniem tych "Dzienników" :), ten pisarz jest dla mnie takim idolem, jak dla dzieci piłkarze: Messi albo ten drugi [Marek Citko?])

Pierwsze - w chronologii mojego życia - skojarzenie z saskim profesjonalizmem wiąże się ze znajomą rodziną z Zamościa, która mieszka tam od założenia miasta, czyli już dobrze ponad 400 lat. Rodzina ta wydała na Świat zapewne wielu rzemieślników i kupców, a dzisiaj jeden z jej przedstawicieli prowadzi - od kilkudziesięciu już lat - zespół muzyki dawnej i zajmuje się lutnictwem. Jego córka jest znakomitym muzykiem, a ilekroć coś razem przygotowywaliśmy, zawsze świetnie się rozumieliśmy. Teraz kapitalizm powoli tworzy znowu takich ludzi, ale czasem potrzeba pokoleń, żeby przyjęło się, że perfekcjonizm jest życiową zasadą, a nie sztuczką, służącą osiąganiu sukcesu.

9/08/2015 - Lęk przed wolnością

Lęk jest najwyższym rodzajem pragnienia, tak silnym, że rodzącym obawę. Zderzają się w nim: pragnienie metafizyczne z instynktem samozachowawczym.

Odkąd pamiętam, marzyłem o tym, żeby wyjechać do Ameryki. Wyobrażałem ją sobie zawsze jako jedyne na Świecie pustkowie, w którym można stać się nikim. Oczywiście istnieją też wielkie przestrzenie na Kontynencie, ale one naznaczone są Historią, a więc nie można tu uciec, można tylko uciec stąd. To marzenie uświadomiło mi, jak bardzo człowiek uzależniony jest od poczucia przynależności - inaczej nie bałbym się tam wyjechać, tylko zrobiłbym to już dawno. Przez całe życie zanurzamy się jakby w różnych wiaderkach z farbą, nasiąkając kolorami kulturowymi, narodowymi, rodzinnymi, bo tylko one mogą nas przez chwilę utrzymać przy życiu. Jednocześnie marzymy (tylko nie wszyscy wiedzą, że tego pragną, a właściwie: mało kto chyba o tym wie, ale wielu może przeczuwa) o tym, żeby otrząsnąć się z tego, odetchnąć głęboko i zanurzyć się w nicości.

Przeszedłem już wszystko, jeśli chodzi o stawanie się człowiekiem w sensie społecznym, kulturowym. Mógłbym nauczyć się jeszcze znacznie więcej, ale wydaje mi się to trochę bezcelowe. Tymczasem: tego, co wiem i tego, kim (kulturowo) jestem mam już trochę dość. Jeszcze załatwię sprawy rodzinne, na co będę potrzebował około trzydziestu lat i potem będę gotowy. Co za bzdura, nie będę gotowy, wręcz przeciwnie: z każdym dniem będę gotowy mniej, wyobrażam sobie to teraz właśnie. To jest chyba straszne w starości, że z biegiem czasu próbuje się coraz bardziej uciekać przed tym, co wcześniej wydawało się oczywiste i co widzieliśmy jeszcze wtedy tak jasno. To instynkt mąci nam w głowie, proporcje przeważają już wtedy na korzyść zwierzęcego strachu. Tylko odważni starsi ludzie potrafią kąpać się jeszcze w oceanie, zanurzając głowę.

...

Czego nie wymyśli niedojrzały człowiek, który chciałby w nieskończoność uciekać przed zobowiązaniami...

Dziennik 7/08/2015 - Między panem, wójtem a bobanem

Czas na kilka dygresji światopoglądowych. Właśnie: niezobowiązujących dygresji, a nie: wyznań wiary. Nie mam teraz spójnego światopoglądu, bo nie jest mi taki potrzebny. Dopóki wszystko w życiu działa, dopóty człowiek nie musi wiązać się z żadną dogmatyczną doktryną. Jak będę potrzebował takiej, to sobie pójdę do kiosku i kupię, ale taką z niższej półki, żeby zostało mi na chleb. Dlaczego grecki kupiec, handlujący gdzieś nad Morzem Czarnym w V wieku przed naszą erą miałby rozstrzygać, jaki system polityczny byłby najlepszy dla Aten? Prawdopodobnie mam jakiś naturalny światopogląd, który jest mieszanką nacjonalistycznego realizmu ekonomiczno-militarnego, liberalnej obojętności, konserwatywnego dystansu do teraźniejszości i socjalistycznego lenistwa. Dopełnia go republikańska potrzeba spędzania wspólnie czasu przy piwie/winie na festynach i festiwalach.

Nie ma nic gorszego od ludzi, którzy chcą wymusić na Tobie zajęcie stanowiska w jakiejś sprawie. Zwłaszcza wtedy, gdy od dawna masz w tej kwestii sprecyzowany pogląd, ale nie masz ochoty akurat z nimi o tym rozmawiać. Dawniej sam to praktykowałem, na szczęście wyrosłem z tego i teraz męczę ludzi w inny sposób (nie wiem w jaki, ale w jakiś na pewno, ale też chyba nie wszystkich - myślę, że jednym ludziom odbieram energię czasem, a innym daję - ale nie będę tego tu rozkminiał, żeby Was nie męczyć :) ).

Ludzie powinni móc się bogacić i zakładać rodziny, a państwo powinno być na tyle silne, żeby móc obronić ich stan posiadania i w razie potrzeby pogonić inne państwo, służące innej grupie ludzi / ich kapitałowi (w zależności od tego co uznajemy za "ciało" w tej "fizyce politycznej": ludzi czy kapitał - obie koncepcje są ciekawe, ale nie chcę teraz wydawać pieniędzy na koncpecje, więc kiedy indziej rozstrzygnę, którą sobie kupić), ale na tyle słabe, żeby z młotka nie zamienić się w młotkowego. Albo chociaż powinno dobrze udawać.

...

Moje życie to teraz bajka, dzięki dwóm rzeczom: nie mam wielkich potrzeb materialnych, a moje potrzeby uczuciowe są zaspokojone.

Na koniec wrzucam zdjęcie, żeby wyświetliło się w linku na facebooku. Niech będzie przykładowy krajobraz na Słowacji:

Gdzieś między przejściem granicznym w Koniecznej (którego można w ogóle nie zauważyć, jest kawałek tablicy w lesie i nagle Słowacja) i Bardejowem.

A jeśli ktoś nie ma planów na najbliższy weekend, to polecam Festiwal Win Węgierskich w Krośnie. Pojechałbym tam, gdyby nie to, że jestem na Węgrzech.

Dziennik 6/08/2015 - Baśnie i klechdy domowe.

[Wracam do nadętej formy akapitów z tytułami, w dodatku pisanymi kursywą.]

Opowieści

Wszyscy lubią słuchać opowieści: bajek, legend, plotek. Dzieci oglądają kreskówki, starsi oglądają seriale, każdy chce chociaż zdalnie przeżyć jakąś przygodę. Niewielu chce i potrafi przeżyć przygodę naprawdę. Ci, którzy potrafią, zawsze płacą za to cenę. Na szczęście nie ma ich wielu - gdyby było inaczej, wysoką cenę musielibyśmy często płacić także my wszyscy. Tymczasem zapraszam do kilku niezbyt awanturniczch historii, godnych naszych czasów (nie ma przecież wojny w Polsce ani na Węgrzech, czym się tu podniecać?).

Historia pewnego Niemca

Pewien niemiecki aktor przyjechał na Sziget Festival, dużą imprezę muzyczną w Budapeszcie. Niemcy słyną z umiłowania do porządku, ten mężczyzna jednak rozbił na wyspie swój namiot poza wyznaczoną do tego strefą. W czasie wichury, na jego namiot spadła ciężka gałąź ze stojącego obok drzewa, zabijając człowieka na miejscu. Dlatego nie należy przeciwstawiać się swojej naturze. Nie dlatego, że grozi to śmiercią - równie dobrze facet mógł przecież zginąć w losowym wypadku drogowym - ale dlatego, że spowodowana taką postawą ewentualna śmierć jest zazwyczaj groteskowa. Nikt teraz nie będzie go wspominał, jako aktora, który dobrze zagrał jakąś rolę, a oprócz tego był ambasadorem Unesco i prowadził działalność społeczną. Będzie już zawsze człowiekiem, na którego namiot zawaliło się drzewo. Nawet gorzej: będzie Niemcem, na którego nielegalnie rozstawiony namiot zawaliło się drzewo.

Pałac w Gödöllő

Spacerując kiedyś po parku w Gödöllő, Márai spotkał węgierskiego króla, który miał wkrótce zakończyć swoje panowanie. Napisał wtedy, że nikt nie jest tak samotny, jak ustępujący król. Gdy byłem tam teraz, po parku przy pałacu spacerowało wielu japońskich turystów. Japończycy właśnie wydają mi się zawsze bardzo zdyscyplinowani i samotni. (Chociaż nigdy nie widziałem jednego Japończyka, oni chyba występują w przyrodzie tylko zbiorowo.) Być może jednak jest to tylko złudzenie, wynikające z tego, że z powodu odmiennej kultury w ogóle się nie rozumiemy. I to jest właśnie ta samotność.

Pałac w Gödöllő - szczerze mówiąc, nic ciekawego.

Historie miłosne

Przypuszczam, że bycie zakochanym zbyt długo może paraliżować wszelkie codzienne i konieczne czynności, takie jak praca, wychowywanie i utrzymywanie rodziny, zarządzanie majątkiem. Ten stan sprawia, że nie widzimy rzeczy jasno. Nie potrafimy też wtedy właściwie dostrzec osoby, w której jesteśmy zakochani. Dopiero gdy przestajemy być zakochani, zaczynamy rozumieć, dlaczego łączy nas z tą osobą miłość.

Wino!

(Mam przeczucie, że wykrzyknik jest w wielu kręgach uważany za coś niestosownego. Za wyraz naiwności i infantylności. Tak jakby już wszystko zostało dawno wykrzyczane i teraz już tylko możemy być 'ciszej nad tą trumną'. Ja nie zgadzam się na ten nihilizm. Mamy wciąż jeszcze wiele do przeżycia!)

Byłem w Egerze. Nic dziwnego, że ciągną tam istne konwoje i pielgrzymki turystów z Polski. Pić takie wina, płacąc tak niewiele - o czym więcej można marzyć? Wino ma tę przewagę nad zakochiwaniem się, że można je pić właściwie bezkarnie do końca życia. Nie, wino to w ogóle osobna kategoria, nie ma nic wspólnego z nałogami. Bez wina nie byłoby starożytnej Grecji, nie byłoby w ogóle Europy. Bloga też by nie było. Może jednak byłby, ale gdybym pił w tej chwili zieloną herbatę, to opowiadałbym chyba tylko o polityce. Byłbym nieszczęśliwy i bardzo rzeczowy.

Właściwa nazwa dla winiarni!

Przez parę lat udawałem, że lubię tylko czerwone wytrawne wino. Myślałem, że tak wypada, że to będzie takie ostre, jak pisanie bez wykrzykników. Później zauważyłem, że życie jednak jest piękne, że udawanie jest dobre dla głupców i że lubię też wszystkie inne rodzaje wina. Zwłaszcza białe słodkie. Ale to też zależy kiedy, do czego, przy jakiej okazji. Zazdroszczę ludziom, pracującym z winem, to wspaniały i bogaty świat.

Zapas niewielki, ale na ten tydzień musi nam wystarczyć.

Dziennik 5/08/2015 - Najnowsze osiągnięcia polskiej fantastyki politycznej

Dmowski przewraca się w grobie, gdy widzi współczesnych narodowców, mylących resentyment z interesem narodowym. Piłsudskiego szlag trafia w zaświatach, gdy widzi ludzi, marzących o Międzymorzu, a nie potrafiących budować kontaktów na Wschodzie.

(Jakimś cudem jednak Polska wciąż istnieje i to jest fenomen, ale z drugiej strony - jakim kosztem... Nie oszukujmy się, gdyby kolonialna eksploatacja ekonomiczna formalnie suwerennego kraju nie była możliwa, to Polski nie byłoby w ogóle na mapie już od dawna.)

Teraz powinienem rozwinąć i udowodnić tezy, zawarte w pierwszym akapicie, ale zrobię to raczej skrótowo, bo jest gorąco zarówno na polu, jak i na dworze i jestem przez to trochę rozleniwiony.

1) Podstawą politycznego nacjonalizmu jest tzw. realizm polityczny, który nakazuje określać tzw. interes narodowy, następnie: trzeźwo oceniać sytuację i na podstawie tej analizy dobierać środki do realizacji celu/interesu, kierując się w tym wyłącznie ROZUMEM, a nie: emocjami. Proszę to porównać z histerią, z jaką narodowcy (nie mówię o tych paru kumatych, którzy może są na szczycie ich formacji, ale o tych szeregowych entuzjastach, których spotykamy na co dzień) reagują od jakiegoś czasu na słowo "Ukraina", które stało się synonimem frazy "Rzeź wołyńska". Całkowite zafiksowane na jednym (nie twierdzę, że nieważnym) temacie historycznym i jednym aspekcie relacji między narodami/krajami, blokujące możliwość politycznego manewru, samo-wykluczenie się z gry, Dmowski na pewno byłby dumny... Chyba pije teraz w grobie na umór, gdy widzi swoje niedouczone bękarty.

2) Jak wie każde dziecko, kraje są dobre albo złe. Na Świecie myślą tak właśnie dzieci, na zasadzie podobnej do wiary w Św. Mikołaja, a potem dorośli myślą już normalnie. W Polsce dorośli nadal wierzą w politycznego Świętego Mikołaja. Dobra jest na przykład Ameryka, dobra jest już teraz Ukraina (wcześniej była zła)[przepraszam, dla narodowców Ukraina teraz jest zła, a wcześniej była dobra. Jak przystało na prawdziwych Polaków, muszą się czymś różnić od tych pozostałych, więc jeśli tamci mówią, że jakiś kraj jest dobry, to narodowcy powiedzą, że jest zły, i odwrotnie], ale Białoruś jest zła. Dlaczego? Bo tak. Z Białorusią więc nie będziemy rozmawiać. Ale z Ukrainą też nie będziemy rozmawiać, jeśli nagle stanie się zła. A w ogóle to Putin jest zły i jeśli zmieni się prezydent z Rosji, to nagle Rosja o 180 stopni zmieni swoją politykę i już będzie dobra. Albo nie, Rosja jednak zawsze będzie zła. Najdobrzejsza jest oczywiście Polska, a kraje regionu powinny to same zauważyć i podporządkować się nam, właśnie z przyczyn moralnych. Jeśli tego nie zrobią, to są głupie. Złe. Kolejna genialna taktyka, która na pewno wzmacnia Polskę i jej znaczenie w regionie...

To był tak zwany wpis zaangażowany, czyli jednak misja w życiu i na blogu musi być... A może po prostu potrzeba skrytykowania własnych ziomków? Krytykowanie ludzi (zwłaszcza celne - kto powie, że nie? - należało się im) jak wiadomo poprawia samopoczucie.

Dziennik 4/08/2015 - Pieniądze

[Dołączanie zdjęć do wpisów nie działa, niezależnie z jakiego źródła je wrzucam, blogger się wtedy u mnie zawiesza... A zresztą, co za różnica.]

W Europie Środokowo-Wschodniej pieniądze są jeszcze nadal czymś niezwykłym. Pokazujemy je sobie i podajemy z rąk do rąk, jakbyśmy byli małymi dziećmi w piaskownicy, do której kolega przynosi nową zabawkę: "Co to masz? Pokaż...". Później nauczymy się nimi gardzić, a dopiero jeszcze później: z nimi żyć. Biorąc pod uwagę to, że u nas teraz wszystkie procesy społeczne muszą przebiegać szybciej, potrzebujemy na to maksymalnie dwieście, może trzysta lat.

Chciałbym być już przy tym trzecim etapie, ale jestem ledwie gdzieś na przełomie pierwszego i drugiego, ale prawdopodobnie nie zdążę już za życia nawet na dobre wzgardzić pieniędzmi, bo co chwilę znowu będzie mi ich brakować (teraz od września zacznę utrzymywać rodzinę). Wyobrażając sobie małżeństwo, myślę, że jest jak spółka. Podobnie tutaj bowiem, o powodzeniu przedsięwzięcia decydują ostatecznie uczciwość i zaufanie. Jeszcze nigdy nie prowadziłem spółki.

Dziennik 3/08/2015

Obawiam się, że mojego bloga łatwiej się pisze, niż czyta.

Najpierw tylko jeszcze informacja techniczna, będąca krótkim uzupełnieniem ostatnich wpisów: jestem cały czas szczęśliwym człowiekiem i naprawdę niczego mi nie brak. Codziennego niepokoju też mam pod dostatkiem.

Spotkałem wczoraj kolegę, którego nie widziałem przez wiele lat. Pracuje w Kanadzie, jest kierowcą. Planuje wkrótce wrócić do Polski i otworzyć firmę przewozową, z siedzibą w Trójmieście. Polska jest krajem tranzytowym i polskie firmy transportowe stały się w ostatnich latach europejską potęgą, to świetny kierunek. Podziwiam ludzi, którzy, nie mając nic, ruszają za granicę, by potem jeszcze zacząć jakąś działalność od zera. Natomiast czuję się zawsze trochę zażenowany, gdy ludzie komplementują mnie i moje osiągnięcia. Słyszę pochwały bardzo często i jest to pewnym nieporozumieniem, bo ja nie potrzebowałem w ogóle odwagi, gdy zaczynałem. Nie potrzebowałem jej też później. Najpierw robiłem to, do czego była okazja, a później już tylko byłem uparty. Zawsze będę miał kompleks wobec tych, którzy zaczynali zupełnie od niczego, którzy mieli na początku tylko siebie i swoją decyzję.

Co nie znaczy, że utrzymywanie i pomnażanie posiadanego już kapitału (wiedzy, zespołu, kontaktów i na ostatnim miejscu najmniej cennych: środków produkcji) jest łatwe i nie zasługuje na uznanie. Gdyby tak było, musielibyśmy nazwać idiotami i leniami społeczność całego cywilizowanego Świata, która pierwotną akumulację kapitału ma już kilka wieków za sobą.

Praca i rodzina to dwie rzeczy, które liczą się w życiu. Żeby je mieć, trzeba być człowiekiem wolnym:

"Wolność, mówią. Bez wolności nie warto żyć. To prawda. Ale nie wspominają, że wolności nie można uzyskać z zewnątrz. Amerykanie nie mogą przysłać wolności w paczce w ramach pomocy charytatywnej. Wolność jest sumą dobrowolnie podjętych, uznanych za słuszne obowiązków. Wszystko inne nie jest wolnością, a jedynie egoizmem i pełną chciwości przesadą."

Tak pisał Sándor Márai, który stąpał twardo po Ziemi, obserwując rozsypane po niej okruchy gwiazd. Pewna część (akurat nie ta przytoczona wyżej) jego zapisków w "Dzienniku", ze względu na sporą ilość odniesień do literatury i szerzej sztuki i historii wymagałaby pewnej erudycji od czytelnika. Mówię "wymagałaby", bo, ku własnemu zaskoczeniu, nie mam problemu ze zrozumieniem znaczenia tych zdań, w których wspomina na przykład autorów i dzieła, o których nawet nie słyszałem. Oczywiście większa wiedza pozwoliłaby zobaczyć w tym więcej, ale mam dziwne przeczucie, że nie zrobiłoby to dużej różnicy. Błądząc po uliczkach Neapolu, pisał Márai, że prawdziwym przedsięwzięciem jest po prostu żyć. W innych chwilach stwierdzał, że zdaje sobie sprawę z tego, że warstwa ludzi, do których pisze, gdzieś w połowie XX wieku przestała ostatecznie istnieć, razem z resztkami starej Europy. Byłby z nas teraz, XXI-wiecznych dyletantów i jednocześnie praktyków życia podwójnie zadowolony.

Lech Poznań trafił w Lidze Europy na Videoton Székesfehérvár, mistrza Węgier. Z właściwą sobie butą skomentuję ten temat, kreując się jak zwykle na znawcę szeroko pojętej tematyki węgierskiej, nie mając w rzeczywistości żadnej głębszej wiedzy na jakiekolwiek potencjalne zagadnienie, a w zakresie piłki nożnej - w szczególności. (Może tylko o węgierskiej domowej kuchni wiem cokolwiek naprawdę.)[O kurde, właśnie sobie wyobraziłem, jak jesienią wracam do domu z jakiegoś hipotetycznego zadania, a tam czeka na mnie moja kochana narzeczona z obiadem, ale ona jest wspaniała...] Węgierska ekstraklasa jest słabsza od polskiej, ale Videoton dałby sobie u nas radę, może nawet uplasowałby się przy odrobinie szczęścia gdzieś w środku tabeli. Co nie znaczy, że Lech jest tu murowanym faworytem - tak jak każdy klub z polskiej ligi mógłby wygrać teraz z Lechem, tak i Videoton może to zrobić.

Székesfehérvár był przez kilkaset lat miejscem koronacji węgierskich królów, aż do czasu zdobycia go przez Turków, z czym wiąże się ciekawa historia:

"The Ottomans occupied the city after a long siege in 1543 and only after a sally ended in most of the defenders including the commander, György Varkoch, being locked out by wealthy citizens fearing they might incur the wrath of the Ottomans by a lengthy siege. They discovered after surrendering, however, that the Ottomans were not without a sense for chivalry and those responsible for shutting the defenders out were put to death."

Nie jestem pewien, czy to turecka rycerskość, czy raczej specyficzne poczucie humoru... W każdym razie dla zdrajców, którzy w rezultacie położyli głowy, to znikoma różnica.

Miałem teraz dwa dni wakacji, które właśnie kończę, czego efektem jest pierwszy w ten weekend post napisany na trzeźwo. Nie mam pojęcia, czy było w nim cokolwiek wartego uwagi, ale i tak zalinkuję go na facebook'u i może nawet nie usunę po kilku godzinach. Tak na zachętę (dla siebie). Jak dostanę trzy lajki pod linkiem, to będę pisał dalej. Jak dostanę dwa lajki, to też będę pisał dalej. Jak dostanę jednego lajka, to nadal będę, ale już w gorszym humorze, a jak nikt nie polubi, to będę pisał dalej za karę.

Dziennik 1/08/2015

Bóg i Natura są jednością. Jeśli ktoś szuka między tymi pojęciami sprzeczności, traci czas. W szczególności mylą się ci, którzy myślą, że w naturze człowieka leży nadmierna pogoń za przyjemnościami, wbrew prawom boskim. Jest odwrotnie: nasza natura nie szuka nadmiaru. Genetycznie nie różnimy się od zwierząt, które w zaspokajaniu swoich potrzeb są przecież tak bardzo minimalistyczne. Żylibyśmy tak w pełnej harmonii - bo do tego jesteśmy stworzeni - gdyby nie pycha i próżność, które wywołują w nas stan ciągłego nienasycenia, poczucia niespełnienia i jakiejś trudnej do określenia rządzy przeżywania czegoś, o czym jednocześnie wiemy, że nie jest nam - w sensie praktycznym - do niczego potrzebne. (Mówię o tym w liczbie mnogiej, bo zakładam jednak, że nie jestem jedyny.) Nie znajduję żadnych przyrodniczo-społecznych przyczyn tego stanu rzeczy i jedyne racjonalne (sic!) wyjaśnienie, jakie przychodzi mi do głowy, to istnienie jakiejś przeciwnej do Boga-Natury siły, która: najpierw, bazując na naszej wrodzonej ciekawości, rozbudza w nas zbyteczne pragnienia, a następnie łamie naszą wolę i samozachowawczy instynkt, skłaniając nas do pogoni za czymś, co jest dla nas zgubne.

Tak właśnie, zgoła niespodziewanie, w drodze codziennej auto-psycho-analizy, odkryłem i dowiodłem istnienia przedwiecznego Zła :D. Czuję się z tym odkryciem trochę nieswojo, bo planowałem kiedyś nawet przestać wierzyć w Boga, a tu okazuję się, że przeciwnie: muszę jeszcze w dodatku zacząć wierzyć w Szatana (a skoro Szatan istnieje, to automatycznie Bóg też musi istnieć).

Miało być o imprezach, a wyszedł wpis religijny... Następny temat będzie lajtowy.