Przywódcy wojsk napoleońskich patrzą

To nie jest przynęta, mająca ściągnąć tu miłośników pana Napoleona. Oni naprawdę na mnie patrzą...

Patrzą na mnie dzień i noc.

To będzie bardzo osobisty wpis, nietypowo! Mam bowiem pewien problem od kilku lat, dość wstydliwy, ale nie mogę już dłużej o nim milczeć... Otóż wydaje mi się - proszę mi wybaczyć, ale naprawdę wydaje mi się - że cały czas patrzą na mnie przywódcy wojsk napoleońskich. Nie tych prawdziwych, tylko takich dzisiejszych, zrekonstruowanych (ale też mają konie, armaty, itd.). Patrzą i oceniają. Poddają pod sąd wszystkie moje słowa i czyny. Widzą, jak rano palę papierosa, potem słyszą, jakiej muzyki słucham w aucie i kiedy przeklinam, znają moje myśli i czytają wszystko to, czego nawet jeszcze nie napisałem. Raz w tygodniu zbierają się na naradę i na wielkim stole, pokrytym mapami, rozstawiają naprzeciw swojej uporządkowanej armii pionki moich pomyłek, faux pas i niestosowności. Wynik symulacji jest zawsze ten sam... Kręcąc głowami, komentują go paroma słowami: "- Znowu się nie spisał. - To człowiek niskiej rangi. - Jednak nic z niego nie będzie. - Nigdy się dobrze nie zapowiadał."

To bardzo specyficzna i w sumie zabawna - chociaż nie dla mnie - paranoja, która towarzyszy mojemu ogólnemu przewrażliwieniu na opinie innych ludzi. Samo to przewrażliwienie to długa historia, którą w dużej mierze już rozszyfrowałem (planuję zaoszczędzić dzięki temu na kilku wizytach u specjalisty i zamiast kupować pakiet dziesięciu spotkań, kupić pięć i już na pierwszym powiedzieć: "Panie, te formalności to możemy sobie odpuścić, ja wiem co mi jest, mów pan teraz, co dalej z tym robić.") i nie musimy o tym rozmawiać [chyba, że za chwilę].

Dlaczego jednak padło na przywódców wojsk napoleońskich? Dlaczego nie templariusze? Dlaczego nie hoplici, Juliusz Cezar, husaria?!

Kurwa, też trochę patrzą.

Chyba dlatego, że ludzie z napoleońskich środowisk rekonstrukcyjnych są często dość rygorystyczni estetycznie. Nie wiem jak to inaczej określić. Po prostu nie wypada podchodzić do nich z petem na ustach i mówić: "Cześć stary, widzę, że opór ludzi od was przyjechało, będziem jebać ruskich, hehehe!" No dobra, tak nie wypada podchodzić chyba do nikogo, z wyjątkiem tych paru osób, z którymi raz na jakiś czas pije się wódkę i rozmawia o kobietach... W każdym razie: w mojej głowie powstało nierozłączne skojarzenie jakiegoś recenzującego mój ponury żywot, estetyczno-moralnego rygoryzmu ze świtą pana Napoleona. 

Ten dopiero patrzy...

A teraz kącik małego psychologa, już tylko dla chętnych. Zobaczmy, co nauka mówi o moim przypadku. Za Wikipedią:

"Można wyróżnić dwa typy narcyzów. Oba posiadają mimowolną tendencję do koncentrowania się na własnym wizerunku, na tym, jak są spostrzegane przez innych. Pierwszy z nich to osoba niepewna. Spojrzenia innych po prostu ją paraliżują, czuje się ciągle obserwowana co staje się dla niej niekomfortowe. Każda krytyka jest dla niej klęską. Drugą grupę osób narcystycznych stanowią ludzie, którzy są pewni siebie i nie przejmują się zupełnie opiniami innych. Prezentują się jako wyraźnie wyższościowi, mają skłonność do mimowolnego poniżania innych ludzi i dawania innym do zrozumienia, że są gorsi.

Obie te grupy są dysfunkcyjnie zainteresowane własną autoprezentacją, jednak pierwsi stale boją się, że coś się im nie uda, dlatego zwykle milcząco obserwują innych i porównują się nieustannie. Są przerażeni, że ktoś zobaczy coś nieodpowiedniego (co nie pasuje do kreowanego przez nich obrazu). Drudzy tak silnie wierzą w wizerunek, który kreują, że nie zauważają w ogóle opinii innych lub się z nimi nie liczą."

A wcześniej (cytuję, bo bardzo jest to wszystko ciekawe, przynajmniej dla mnie):

"Narcyzm ma kilka specyficznych dla siebie elementów. Chociaż możemy go niekiedy utożsamiać z egoizmem, to jednak to drugie pojęcie nie wyczerpuje znaczenia narcyzmu. Osoby narcystyczne są skoncentrowane na sobie, ale niekiedy jest to powodem ich znacznego cierpienia, gdyż po prostu nie są zdolne do "wyjścia poza siebie", "zapomnienia o sobie", pełniejszego skoncentrowania się na drugim człowieku. Osoby te cierpią też znacznie z powodu swojego stanu i niemożności jego zmiany. Jest to związane z tym, że własna osoba staje się obiektem, na który jest skierowane nie tylko libido (czyli zainteresowanie, ciekawość, miłość, pragnienie nieustannego kontaktu z własną osobą) ale także destrudo - agresja, sadyzm itp. Stąd silne wahania samopoczucia - od miłości i samouwielbienia, do samoponiżenia, myśli samobójczych, depresji narcystycznej, poczucia niższości itp.

Osoby silnie narcystyczne mogą niekiedy przeżywać stany, w których czują się jakby były za murem lub szybą oddzielającą ich od innych ludzi, bądź mieć wrażenie, że inni są jak postacie z wyświetlanego filmu. Nie są to jednak przeżycia psychotyczne, lecz metaforyczny opis wrażeń, jakich doświadczają w kontakcie z innymi ludźmi. Te wrażenia dobrze ukazują, że gdy libido nie jest skierowane do obiektów zewnętrznych, to te obiekty tracą dla podmiotu wrażenie realności, np. pacjentowi wydaje się, że wszystko jest grą komputerową lub filmem. Tym samym ludzie i relacje z nimi tracą dla narcyza na znaczeniu, dlatego zachowania osób narcystycznych możemy określać jako egoistyczne, nie biorące pod uwagę innych ludzi i często idące w parze z niezrozumieniem innych, brakiem empatii.

Należy dodać, że narcyzm często współwystępuje z niedookreślonym i rozmazanym poczuciem tożsamości."

I ja miałbym teraz jeszcze płacić za 10 spotkań?

Smaki słodkie i wytrawne

Dzisiaj będzie o tym:

Czy panie pozwolą, że zdejmę marynarkę?

Stolik, szklanka whiskey. Na zewnątrz chłodno, mrok zapada wcześniej i okrywa świat melancholią. Niektórzy lubią przy niej wypoczywać, innych ona drażni i na tym tle też rozpadło się już wiele związków (czasami zresztą każdy powód jest dobry).

Zauważyłem taką prawidłowość, że z wiekiem zaczyna się cenić smaki bardziej wytrawne. Na przykład: destylaty z zacieru zbożowego smakują lepiej, niż piwo z sokiem. Nie wiem kiedy to się zmienia, ale chyba chwilę po tym, jak dupa staje się ważniejsza od cycków. Ja lubię whiskey, whisky i bourbony od kilku lat - wcześniej też ich nie lubiłem, ale jeszcze nie umiałem udawać. Żartuję, już naprawdę mi smakują, o dziwo. Właśnie: bourbony! Zapamiętajcie tę nazwę, jeśli nie chcecie narazić się kiedyś na szyderstwa rozjuszonego tłumu wstępnie przeszkolonych pół-inteligentów, gdy wrzucicie na fejsa zdjęcie Jim Beam'a i podpiszecie je np. "whiskey jest spoko". Byłem świadkiem takiej sytuacji, żal mi było mojego kolegi, pod którego wpisem 10 kolejnych osób napisało identyczny komentarz o treści "Jim Beam to nie whisky, tylko bourbon". Uwierzcie mi, nie chcielibyście mieć pod swoim wpisem dziesięciu identycznych komentarzy... Chyba, że byłyby to komentarze waszych byłych dziewczyn o treści: "Masz dużego penisa, większego niż mój mąż." [Penis większy od całego człowieka - to byłoby coś!]

Czas na kolejny przerywnik muzyczny. Ale sukienka!

Dziękuję stałym słuchaczkom za przesyłanie płyt z muzyką. Jak już będę miał ich kolekcję, to będę zapraszał do domu i będziemy ją oglądać.

Ponieważ wpisy muszą być krótkie, przejdę teraz szybko do rzeczy. Nie znam się na łyskaczach, piję jedną butelkę przez trzy tygodnie (czasem zazębia się to z piciem innych butelek, też przez trzy tygodnie, ale np. rozpoczętych dzień po dniu - rozumiecie? Powinienem chyba rozrysować to na osi czasu, ale nie chcę się kompromitować obrazkami z Painta...). Teraz wciąż jeszcze piję Connemara:

Elegancko. Smakuje jak olej do konserwacji podkładów kolejowych. Jest tak obrzydliwie uwędzona w jakimś dziwnym dymie, jakby ktoś wlał ją do silnika w starym dieslu, przejechał na niej z Glasgow do Glastonbury (nieważne, że to nie Irlandia - do Irlandii nie da się przejechać, bo jest na wyspie)[Szkocja niby też, razem z resztą Wielkiej Brytanii - ale nie łapmy się za słówka], rozładował skrzynki, zawrócił, po drodze dolał oleju mineralnego 15W40 i wymienił sprzęgło, a na koniec zlał ją z resztą oleju do doniczki, którą wcześniej babcia przesadzała kwiatki w ogródku. I to jest właśnie ten wytrawny smak, który jest jak dupa [lol, taki mi się stosunek ułożył w tym wpisie: wytrawne do słodkiego jest jak dupa do cycków, przepraszam, jednak jestem prymitywem o ograniczonym zakresie percepcji - ale miała to być bardzo odległa metafora, mam nadzieję, że nie wyszło dosłownie]. W lecie można popić piwem z sokiem.

Manifest Pokolenia, Które Nie Ma Nic Ciekawego Do Powiedzenia

Od jakiegoś czasu, mniej więcej od początku XIX wieku, modne są pokoleniowe manifesty, w których różni ludzie piszą o tym, że są podobni do różnych innych - ale właśnie trochę podobnych do siebie - ludzi. Nie wiem skąd taka potrzeba, ale chyba zawsze miło jest być częścią jakiejś grupy, np. zbioru osób, które w jakimś określonym miejscu regularnie piją prosecco, albo jedzą prosciutto, albo jeżdżą tramwajem nr 10 i noszą słuchawki, jak pięć milionów innych osób. W klasycznych manifestach wiele było komplementów pod adresem własnej grupy i krytyki pokoleń bezpośrednio daną generację wiekowo poprzedzających. Dzisiaj częściej spotykamy podsumowania, których autorzy piszą o tym, że oni i ich znajomi w zasadzie do niczego się nie nadają, robią różne dziwne rzeczy bez sensu i ogólnie: nie wiedzą po co żyją.

Nie chciałbym zostawać w tyle i postanowiłem również wcielić się w rolę trybuna mojej generacji. Chciałbym wygłosić oficjalny manifest Pokolenia, Które Nie Ma Nic Ciekawego Do Powiedzenia. W skrócie: pokolenia KNMNCDP. ("Pokolenie X", "pokolenie Y" - to dobre dla analfabetów, każdy głupek umie zapamiętać jedną literkę z alfabetu, spróbujcie zapamiętać ich siedem.) Stałem dzisiaj pod domem, paliłem fajkę i długo myślałem o tym, co łączy mnie i osoby w moim wieku, zamieszkujące większe i mniejsze miasta w Polsce, np. Warszawę.

Na zdjęciu: wielka pustka z żarem papierosa w środku - symbol Pokolenia, Które Nie Ma Nic Ciekawego Do Powiedzenia.

Doszedłem do wniosku, że nie łączy nas nic. Dlatego manifest będzie krótki:

Stoimy, palimy i nic nie widzimy. [Brutalna wersja dla dorosłych: "Stoimy, palimy i chuja widzimy."]

.

Informacja ogólna: 

U mnie jeszcze wciąż dużo pracy. Jestem nią już skrajnie zmęczony, czuję się chwilami trochę wypalony i dziwię się, że jeszcze coś mi się w niej udaje - chociaż prawdopodobnie na backstage'u widać po mojej skwaszonej facjacie, że wolałbym być już gdzieś indziej i to obojętnie gdzie. Obawiam się, że ten obecny stan rzutuje na wszystkie sfery mojego życia, uff, np. duchowość i filozofia upadły już całkiem, patrz: poprzedni akapit... To jednak przejściowe, muszę kiedyś oderwać się na chwilę od tych zajęć, chociaż na tydzień. Może uda mi się złapać trochę wolnego za kilka tygodni, a może już nigdy.

Krótki raport sytuacyjny

Dziwię się, że przeżyłem ostatni tydzień, ale raz tylko zjechałem na lewy pas przez sen, nikt nawet nie zauważył, bo pasażerowie też wtedy spali. W ogóle moja praca jest czasem jakimś szaleństwem. Mam o to pretensje wyłącznie do siebie, bo sam ją sobie organizuję, ewentualnie sam zgadzam się na to, jak ktoś mi ją organizuje. Nie wiem dlaczego myślałem, że w tym tygodniu będzie lżej, mam przecież jeszcze cztery zlecenia i kolejne później, a teraz jeszcze olbrzymie zaległości w pracy biurowej... Ale nieważne.

Właściwie to nie mam nic ciekawego do powiedzenia, a nawet jakbym miał, to nie miałbym na to czasu. Wklejam utwór, którego (dość krótki jednak) fragment wykorzystałem w pokazie teatru ognia na imprezie w stylu antycznym. Stary, dobry Ross Daly, zawsze chciałem go zapodać w jakimś show:

Chciałem właśnie, żeby było trochę hermetycznie. Ciekawe jak wyszło. Wszyscy mówią, że było spoko, ale może tylko tak ściemniają: klient, bo to kumpel i nie chce mimo wszystko sprawić mi przykrości, a dziewczyny, bo chcą dostać piniądze. Oficjalnie robiłem ten pokaz w Świnoujściu, ale dzięki sztuce bilokacji byłem jednocześnie w Lwówku Śląskim i w Niemczy. Hasło "Ishtar" kojarzy mi się zawsze z gołymi babami, ale staram się nie mieć tak wielu tego typu skojarzeń, bo w ogóle pracuję nad sobą, na razie samodzielnie. Zamierzam wyleczyć się z narcystycznych zaburzeń osobowości, które przez wieki kazały mi szukać potwierdzenia własnej wartości w oczach innych ludzi i kobiet [sorry, nigdy nie mogę się powstrzymać przed tym semantycznym żartem, nawet teraz, gdy piszę o czymś śmiertelnie poważnym]. Może nawet głównie kobiet. 

Kończę wpis - sory, że taki kijowy, ale za to krótki, bo staram się teraz nie rozpisywać bez sensu - i wracam do pracy i innych spraw.