[Wracam do nadętej formy akapitów z tytułami, w dodatku pisanymi kursywą.]
Opowieści
Wszyscy lubią słuchać opowieści: bajek, legend, plotek. Dzieci oglądają kreskówki, starsi oglądają seriale, każdy chce chociaż zdalnie przeżyć jakąś przygodę. Niewielu chce i potrafi przeżyć przygodę naprawdę. Ci, którzy potrafią, zawsze płacą za to cenę. Na szczęście nie ma ich wielu - gdyby było inaczej, wysoką cenę musielibyśmy często płacić także my wszyscy. Tymczasem zapraszam do kilku niezbyt awanturniczch historii, godnych naszych czasów (nie ma przecież wojny w Polsce ani na Węgrzech, czym się tu podniecać?).
Historia pewnego Niemca
Pewien niemiecki aktor przyjechał na Sziget Festival, dużą imprezę muzyczną w Budapeszcie. Niemcy słyną z umiłowania do porządku, ten mężczyzna jednak rozbił na wyspie swój namiot poza wyznaczoną do tego strefą. W czasie wichury, na jego namiot spadła ciężka gałąź ze stojącego obok drzewa, zabijając człowieka na miejscu. Dlatego nie należy przeciwstawiać się swojej naturze. Nie dlatego, że grozi to śmiercią - równie dobrze facet mógł przecież zginąć w losowym wypadku drogowym - ale dlatego, że spowodowana taką postawą ewentualna śmierć jest zazwyczaj groteskowa. Nikt teraz nie będzie go wspominał, jako aktora, który dobrze zagrał jakąś rolę, a oprócz tego był ambasadorem Unesco i prowadził działalność społeczną. Będzie już zawsze człowiekiem, na którego namiot zawaliło się drzewo. Nawet gorzej: będzie Niemcem, na którego nielegalnie rozstawiony namiot zawaliło się drzewo.
Pałac w Gödöllő
Spacerując kiedyś po parku w Gödöllő, Márai spotkał węgierskiego króla, który miał wkrótce zakończyć swoje panowanie. Napisał wtedy, że nikt nie jest tak samotny, jak ustępujący król. Gdy byłem tam teraz, po parku przy pałacu spacerowało wielu japońskich turystów. Japończycy właśnie wydają mi się zawsze bardzo zdyscyplinowani i samotni. (Chociaż nigdy nie widziałem jednego Japończyka, oni chyba występują w przyrodzie tylko zbiorowo.) Być może jednak jest to tylko złudzenie, wynikające z tego, że z powodu odmiennej kultury w ogóle się nie rozumiemy. I to jest właśnie ta samotność.
Pałac w Gödöllő - szczerze mówiąc, nic ciekawego.
Historie miłosne
Przypuszczam, że bycie zakochanym zbyt długo może paraliżować wszelkie codzienne i konieczne czynności, takie jak praca, wychowywanie i utrzymywanie rodziny, zarządzanie majątkiem. Ten stan sprawia, że nie widzimy rzeczy jasno. Nie potrafimy też wtedy właściwie dostrzec osoby, w której jesteśmy zakochani. Dopiero gdy przestajemy być zakochani, zaczynamy rozumieć, dlaczego łączy nas z tą osobą miłość.
Wino!
(Mam przeczucie, że wykrzyknik jest w wielu kręgach uważany za coś niestosownego. Za wyraz naiwności i infantylności. Tak jakby już wszystko zostało dawno wykrzyczane i teraz już tylko możemy być 'ciszej nad tą trumną'. Ja nie zgadzam się na ten nihilizm. Mamy wciąż jeszcze wiele do przeżycia!)
Byłem w Egerze. Nic dziwnego, że ciągną tam istne konwoje i pielgrzymki turystów z Polski. Pić takie wina, płacąc tak niewiele - o czym więcej można marzyć? Wino ma tę przewagę nad zakochiwaniem się, że można je pić właściwie bezkarnie do końca życia. Nie, wino to w ogóle osobna kategoria, nie ma nic wspólnego z nałogami. Bez wina nie byłoby starożytnej Grecji, nie byłoby w ogóle Europy. Bloga też by nie było. Może jednak byłby, ale gdybym pił w tej chwili zieloną herbatę, to opowiadałbym chyba tylko o polityce. Byłbym nieszczęśliwy i bardzo rzeczowy.
Właściwa nazwa dla winiarni!
Przez parę lat udawałem, że lubię tylko czerwone wytrawne wino. Myślałem, że tak wypada, że to będzie takie ostre, jak pisanie bez wykrzykników. Później zauważyłem, że życie jednak jest piękne, że udawanie jest dobre dla głupców i że lubię też wszystkie inne rodzaje wina. Zwłaszcza białe słodkie. Ale to też zależy kiedy, do czego, przy jakiej okazji. Zazdroszczę ludziom, pracującym z winem, to wspaniały i bogaty świat.
Zapas niewielki, ale na ten tydzień musi nam wystarczyć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz