...Niezależnie od tego, jakich przygód i podróży by one nie opisywały. Tym razem jednak zdjęć nie zamieszczam ze zwykłej
uczciwości, albowiem nie mam chyba nic szczególnie ciekawego do
(o)powiedzenia. To znaczy zrobiłem wczoraj wieczorem jedno zdjęcie,
które planowałem tu w wolnej chwili umieścić, ale nie zdążyłem
go skopiować na komputer, nie mam w bagażu podręcznym kabla, a z
bluetoothem to już za duża kombinacja. Na lotnisku zawsze jestem
trochę spięty i pod presją czasu, nawet wtedy, gdy mam jeszcze
ponad godzinę do odlotu i całą ochronę za sobą. Zresztą zdjęcie
nie było wybitne, przedstawiało gubanicę, czyli kawałek
serbskiego ciasta, nadziewanego twarogiem. W tle widać było jedną
z ulic Segedynu późnym wieczorem. Musicie przyznać, że nic
szczególnego.
Próbuję przełamać dzisiaj swój zwyczajowy,
komunikacyjno-lotniczy stres i zamówiłem piwo w lotniskowym barze.
Oczywiście nie poszło wcale łatwo: za barem, przy tzw. kiju stał
koleś, podszedłem i poprosiłem piwo. Spojrzał na mnie z
politowaniem - właśnie tak, może dlatego, że jestem w trampkach,
takich najtańszych, jakie kiedyś zakładało się na lekcje WF (nie
pamiętam, gdzie udało mi się je kupić, chyba w ND). On może
nawet nie widział tych trampków, ale ja cały czas czuję, że mam
je na sobie, co przekłada się na moją samoocenę i relacje
interpersonalne, w tym przypadku: między mną i personelem lotniska
Franciszka Liszta [czyt: Lista] w Budapeszcie. Spojrzał na mnie z
politowaniem i zaprosił do zajęcia miejsca przy stoliku. Przecież
wiem, że są tu kelnerki, ale dlaczego w takim razie ten pajac stoi
przy tym kranie? No nieważne. Nie mam przy sobie gotówki, tylko
kartę, nie będę mógł dać napiwku, dlatego liczyłem na to, że
jedno piwo można kupić poza całym tym serwisowym systemem.
Z zasady nie opowiadam o swojej pracy, dlatego tylko w skrócie
powiem, że zaintrygowało mnie przedsięwzięcie pewnego człowieka,
który szuka niecodziennych atrakcji do sprzedaży na portalu
randkowym. Zaskoczyło mnie to, że ktoś chce wydawać pieniądze na to, żeby na jego randce pojawił się nagle jakiś tancerz ognia, rycerz albo iluzjonista.
Pomyślałem, że to rozrzutność [to w ogóle śmieszne, że gotów
byłbym wręcz pouczać swoich klientów o tym, żeby nie wydawali na
mnie pieniędzy], ale potem przypomniałem sobie, że na swoją
pierwszą randkę też wydałem sporo pieniędzy, niejeden student
utrzymałby się za to przez miesiąc albo dwa (zależy, czy jadłby tylko ryż z sosami Łowicz, czy jeszcze dodawałby do tego parówki).
Tymczasem kończę piwo i uciekam. Do usłyszenia!
P.S. Okazało się, że do ceny piwa doliczony został serwis, odetchnąłem z ulgą - wiem, że "lol", w ogóle o perypetiach człowieka z prowincji, trafiającego nagle do dużego [bo wielki to jest może w Los Angeles albo w Singapurze, a nie gdzieś w Budapeszcie czy w Warszawie] Świata można by napisać powieść, ale na ten pomysł wpadło kilka osób jeszcze w XIX wieku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz