Na początek jednak dzisiaj jeszcze szafka na buty z taką dechą z tyłu, na której są wieszaki na ubrania. Trzeba to przykręcić do ściany: mam wiertarkę, kołki, wkręty, będzie epicko. Kupiłem też haczyk (i to podwójny) na ręcznik do rąk do łazienki. Nie wiem, czy komuś przeszkadzało to, że tego typu ręcznik wisiał zawsze wepchany gdzieś pomiędzy nasze ręczniki kąpielowe, ale ja zawsze miałem z tego tytułu wyrzuty sumienia.
Przepraszam jeszcze za jedną rzecz:
Nie mogę sobie przypomnieć, czy ten plafon dostałem na urodziny trzy, czy dwa lata temu - a od tego zależy, przed kim mam się teraz tłumaczyć. Najgorsze jednak jest to, że teraz naprawdę już chciałem powiesić ten cholerny plafon, właśnie w tym tygodniu - i akurat teraz go rozbiłem. Zachował się trochę jak XIX-wieczna romantyczka, która wytrzymywała upokorzenie do końca, by w momencie potencjalnego przełomu pokazać jak bardzo cierpi i popełnić samobójstwo. To jednak niedojrzała postawa, ok, już mi jej (tzn. tej lampy) nie szkoda.
Tak w ogóle to miałem wiertarkę i prawdopodobnie dalej ją mam, ale jeśli nie było jej tu, to znaczy, że jest w drugim domu (albo: pierwszym. Nie mogę się ciągle zdecydować co do kolejności w nazewnictwie moich dwóch podstawowych domów. Ludzie mną trochę gardzą z tego powodu, bo nigdy nie jestem wystarczająco nowodębski wśród nowodębian, ani też odpowiednio warszawski wśród nawet warszawian, o warszawiakach nie wspominając - ale kij im wszystkim w oko.). Po latach doświadczeń życia w dwóch miejscach na raz, wypracowałem system, w którym część rzeczy jest tylko w jednym miejscu, część przewożę za każdym albo prawie każdym razem, a część mam zdublowaną, tu i tu. Mam zawsze dwie szczoteczki do zębów i dwie pasty, dwa szampony, dwie pary kapci, dwie myszki do laptopa, ale sam laptop jednak wciąż wożę jeden. Miałem dwie ładowarki do telefonu, ale jedna się zepsuła. Za to mam jeszcze dwie drukarki, dwa zestawy różnych biurowych rzeczy do umów, listów, faktur. Od jakiegoś czasu zacząłem z kolei wozić do obu miejsc jedną dziewczynę, ale z kobietą jest przynajmniej o tyle łatwiej, że trudno ją przeoczyć przy pakowaniu auta.
Słucham sobie muzyki, pierwszy raz od bardzo dawna, nie licząc słuchania radia w aucie. Jakieś inne niż przez ostatnie kilka miesięcy reakcje między cząsteczkami w moich komórkach zachodzą i nie mogę się podnieść z fotela, chociaż wypiłem dopiero jeden kieliszek wina. Mózg przestał wysyłać do ciała sygnał "Achtung!" i zdezorientowany organizm wpadł na chwilę w pierwotny, embrionalny tryb "gdzie ja jestem? w każdym razie nie ruszamy się stąd.". Nie wiem ile tych mebli uda mi się dzisiaj przykręcić, ale w razie czego zawsze możemy uznać, że już kupienie wiertarki i wkrętów było na dzisiaj osiągnięciem.
Do usłyszenia wkrótce!
(Tytuł tego bloga to jest jednak nieporozumienie.)
