Mam fajny (historyczny) materiał na dłuższy wpis, ale musi poczekać do końca tygodnia na wolną chwilę. Tymczasem tylko opowiem w skrócie (mam na to 5 minut) o tym, jak sprawy stoją.
Prowadzenie agencji artystycznej (w sumie oldskulowa nazwa, bo dzisiaj już dzieli się to na dwie różne działki, są agencje eventowe i impresariaty, które dla nich pracują - tylko, że moja firma nie tylko jest czymś pomiędzy jednym i drugim, ale dodatkowo jest jeszcze czymś zupełnie innym, bo opiera się na moich własnych produktach, których w dodatku ciągle sam jestem składnikiem, występując w moich zespołach) tym się przede wszystkim różni od sklepu z pieczywem, że do piekarni ludzie przychodzą kupić chleb i mniej więcej wiedzą, ile ten chleb kosztuje i wiedzą, ile mają za niego zapłacić. W agencji ceny są czymś płynnym, co wynika przede wszystkim z tego, że są bardzo różni klienci, a agencja nie może wybrzydzać, bo nie ma tej pewności, że codziennie rano 100 osób przyjdzie kupić bułki. Na szczęście część kosztów też jest płynna, gdy wykonawcy są elastyczni, a muszą być, bo sami doskonale rozumieją, jak działa ten rynek. Wracając do klientów: są takie zabawne sytuacje, gdy jeden klient bierze coś bez mrugnięcia okiem, a drugi mówi, że to bardzo drogo, gdy przygotowałem mu ofertę dwa razy tańszą, bo przeczułem, że tak będzie, a jednocześnie zależy mi na zdobyciu jakiegoś rynku albo ruszeniu z produktem nawet ze stratą na początku. Wyobraźmy sobie sytuację w piekarni, w której ktoś chce kupić chleb jak najtaniej, sprzedawca oferuje mu bochenek za 0,80 zł brutto, a on mówi, że to strasznie drogo. To jest jedna z sytuacji, które nie pozwalają mi się nudzić w pracy. W ogóle cała moja praca jest poruszaniem się w chaosie rynku, w tłumie szalonych artystów oraz fanatycznych hobbystów, z kosmiczną logistyką, która łączy te dwa obłędne światy w jeden eventowy wszechświat. Bardzo to lubię, domagam się szacunku i uznania i denerwuje mnie, gdy starsze kobiety w mojej rodzinie twierdzą, że nie jest to poważne zajęcie i płaczą nad moimi porzuconymi studiami prawniczymi.
R. ma w piątek rozmowę o pracę. Jestem przekonany o tym, że w ciągu roku zacznie zarabiać więcej ode mnie, a w każdym razie regularnie. Bardzo na to liczę, bo musi mi kiedyś pomóc uzbierać kasę na dużo młodsze auto. Przecież też będzie nim jeździć, nie?
Ogólnie w firmie dużo się dzieje, choć poza sezonem letnim wciąż robię kameralne zlecenia, które cechują się tym, że przy tym samym nakładzie czasu i pracy uzyskuje się trzy razy mniejszy zysk, ale to się powoli będzie zmieniać (mówię tak sobie od kilku lat, ale teraz przedsięwziąłem w tym kierunku trochę poważniejsze kroki i mam zajebiste produkty - ale już nie będę tu wchodził w szczegóły, bo to nie jest blog firmowy, i tak mnie dzisiaj poniosła fantazja z tym wpisem (jednak to wszystko wydaje mi się po prostu ciekawe i ja, gdybym był Wami, chętnie bym o tym poczytał)).
Tak jeszcze prywatnie, zrobiłem dopiero trzy i zostało mi jeszcze dziewięć strzelań do wejścia do klubu przy strzelnicy. Potem jakieś zawody i inne procedury, aż w końcu upragnione zezwolenie na broń sportową. Potem będzie regularne strzelectwo, które jest wspaniałym sportem i oczywiście także czymś więcej.
Teraz jeszcze spróbuję zdążyć do fryzjera przed próbą, a jutro muszę wstać o 5:00 na wyjazd na pokaz. Weekend za to będę miał wolny i nawet nie będę musiał zmieniać miejsca zamieszkania, co bardzo mnie cieszy.
Do usłyszenia!
P.S. Nie miałem czasu obejrzeć meczu, mieliśmy akurat wielogodzinną sesję foto, ale wiem co jest grane i polecam ten wpis tym osobom, które nie rozumieją, dlaczego zwycięstwo z Irlandią wywołało u wielu osób taką euforię. Pirat, obczaj to ;)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz