Gdy umiera ktoś naprawdę skromny, kto całe życie ciężko pracując, nigdy o tym nie mówił i nigdy nie szukał poklasku, to próżni ludzie spalają się ze wstydu...
Nasz dziadek zmarł tak, jakby nawet w tym momencie nie chciał sprawiać nikomu kłopotu: mógł umrzeć przy wysiłku fizycznym, pracując gdzieś głęboko w lesie, ale zdecydował się zasnąć w swoim fotelu w domu, jakby chciał oszczędzić pracy sanitariuszom. Wcześniej upewnił się, że wszystko na tym świecie już załatwił, że zrobił dla rodziny wszystko, co mógł. Spędził z nami jeszcze święta i pięćdziesiątą piątą rocznicę ślubu z babcią, jak zawsze zamyślony i małomówny, nie pokazujący uczuć często, chociaż czujący najsilniej ze wszystkich. Do końca życia pracował i do końca był dla nas wszystkich oparciem. Nie podejmował za nikogo z nas żadnych decyzji, jego pomoc była zawsze bezwarunkowa, szanował wszystkie nasze błędy. Dawał tylko cenne rady, rzadko też nas ganił, ale widzieliśmy jego życie i przeglądaliśmy się w nim, a jego milczenie było dla nas największą nagrodą albo karą. Nigdy nie podnosił głosu, jego autorytet był oczywisty, ale on sam do tego autorytetu nigdy by się nie przyznał, bo jego siła wynikała z miłości i poczucia obowiązku. Nigdy nie wyrównamy z nim rachunków, ale on nigdy by tego nie oczekiwał. Pozostanie w nas to zobowiązanie, powinniśmy przekazywać je dalej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz