Odkąd pamiętam, marzyłem o tym, żeby wyjechać do Ameryki. Wyobrażałem ją sobie zawsze jako jedyne na Świecie pustkowie, w którym można stać się nikim. Oczywiście istnieją też wielkie przestrzenie na Kontynencie, ale one naznaczone są Historią, a więc nie można tu uciec, można tylko uciec stąd. To marzenie uświadomiło mi, jak bardzo człowiek uzależniony jest od poczucia przynależności - inaczej nie bałbym się tam wyjechać, tylko zrobiłbym to już dawno. Przez całe życie zanurzamy się jakby w różnych wiaderkach z farbą, nasiąkając kolorami kulturowymi, narodowymi, rodzinnymi, bo tylko one mogą nas przez chwilę utrzymać przy życiu. Jednocześnie marzymy (tylko nie wszyscy wiedzą, że tego pragną, a właściwie: mało kto chyba o tym wie, ale wielu może przeczuwa) o tym, żeby otrząsnąć się z tego, odetchnąć głęboko i zanurzyć się w nicości.
Przeszedłem już wszystko, jeśli chodzi o stawanie się człowiekiem w sensie społecznym, kulturowym. Mógłbym nauczyć się jeszcze znacznie więcej, ale wydaje mi się to trochę bezcelowe. Tymczasem: tego, co wiem i tego, kim (kulturowo) jestem mam już trochę dość. Jeszcze załatwię sprawy rodzinne, na co będę potrzebował około trzydziestu lat i potem będę gotowy. Co za bzdura, nie będę gotowy, wręcz przeciwnie: z każdym dniem będę gotowy mniej, wyobrażam sobie to teraz właśnie. To jest chyba straszne w starości, że z biegiem czasu próbuje się coraz bardziej uciekać przed tym, co wcześniej wydawało się oczywiste i co widzieliśmy jeszcze wtedy tak jasno. To instynkt mąci nam w głowie, proporcje przeważają już wtedy na korzyść zwierzęcego strachu. Tylko odważni starsi ludzie potrafią kąpać się jeszcze w oceanie, zanurzając głowę.
...
Czego nie wymyśli niedojrzały człowiek, który chciałby w nieskończoność uciekać przed zobowiązaniami...
...
Czego nie wymyśli niedojrzały człowiek, który chciałby w nieskończoność uciekać przed zobowiązaniami...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz