Dziennik 4/01/2016 - Maszyna do podróży w czasie i Słowianie z Kosmosu

Nie, nie piłem dzisiaj, po prostu jestem rekonstruktorem historycznym, ze wszystkimi tego konsekwencjami. I tak: gdybym miał maszynę do podróży w czasie (która wyglądałaby następująco:

[tylko bez tych pedalskich elfickich uszu/uszów/uszysków], albo w praktyce, jak znam życie, raczej tak:

), to najpierw na szybko poleciałbym zobaczyć, jak rzeczywiście walczono szablą w Rzeczpospolitej w XVII wieku i czy husarze mieli te skrzydła, czy nie (kłótnie na ten temat są męczące i żałosne, ktoś powinien w końcu przenieść się w czasie i ostatecznie to wyjaśnić). Potem pooglądałbym różne słynne gołe baby - bo rozumiem, że taka klasyczna maszyna [do przenoszenia w czasie], razem z przenoszeniem w czasie, przenosi też w przestrzeni. Przecież nie będę badał, co działo się pięćset, tysiąc, a potem pięć tysięcy lat temu na Bemowie w okolicy Lidla. Może dawniej też były tu jakieś gołe baby, ale nie wszystkie, a poza tym nie było tu tak wielu epickich bitew, które chciałbym zobaczyć na żywo. Albo tak mi się przynajmniej wydaje, że chciałbym. Na luzie, maszyna daje przecież też z automatu kody na niezniszczalność, w każdym razie ta z drugiego zdjęcia to na pewno.

Na końcu tej wycieczki chciałbym jeszcze sprawdzić, skąd się wzięli Słowianie i czy naprawdę są z Kosmosu. Słyszałem wiele teorii na temat pochodzenia Słowian, niestety, ze względu na brak źródeł, żadnej z nich - łącznie ze wszystkimi najbardziej popularnymi, podręcznikowymi - nikt nigdy nie udowodni. Nikt, z wyjątkiem mnie z moją maszyną.

Na spotkanie z przodkami nie wypada iść nieprzygotowanym, dlatego zrobiłem krótki research przed tym etapem mojej czasoprzestrzennej eskapady. Wpisałem w google hasło "Słowianie z Kosmosu" i kliknąłem na "grafika". Oto, co mi się wyświetliło:

Też czujecie tę duchową więź? Metafizyczny smutek w oczach... Ja ewidentnie pochodzę od Słowian.

Czyli Wandalowie są z Nowej Dęby, która jest z Kosmosu, wszystko jasne. Trzeba poprawić aktualny herb miasta, tutaj jest właściwy.

Że z Białorusi do Indii jest dalej, niż z Rosji do Pakistanu? Też chciałbym wiedzieć, o co chodzi w tej mapie...

...Może tu jest na to odpowiedź?

Trochę bardziej zrozumiała mapa, na której zaznaczono obszary, na których taki biust występuje najczęściej. Statystycznie, bez poprawki na mobilność populacji w czasie prac sezonowych i zniesienie obowiązku meldunkowego w niektórych krajach.

Słowiańskie obrzędy z trzeciego tysiąclecia przed naszą erą, z terytorium dzisiejszego Uzbekistanu. Kolejno widzimy: Pompowanie hołdu dla Swaroga, modły do Twaroga Przykucniętego i ekstatyczny taniec ku czci Pieroga.

Zdjęcie z 5678 roku przed naszą erą, zrobione na Syberii przez przypadkowego świadka lądowania króla Kraka na Ziemii. Jeden z ważniejszych dowodów na kosmiczne pochodzenie Słowian. Oczywiście wiadomo, że była to pomyłka, dlatego zaraz po lądowaniu, Krak rozkazał wystartować i wylądować jeszcze raz, ale już w Krakowie. Po drodze jednak zabił laserem i torpedami jonowymi wszystkich Rosjan i zgwałcił ich kobiety, dlatego dzisiejszych Rosjan także uważa się za Słowian. Statek króla Lechitów wylądował ostatecznie na Błoniach, pod stadionem Cracovii, a tak wyglądali ówcześni Lechici:

"Witamy cię, Królu!", zdają się wołać.

Tak, już wtedy Lechici posiadali niewolników i niewolnictwo na ich ziemiach utrzymywało się jeszcze przez wiele tysięcy lat. Na zdjęciu powyżej widać niewolnika odbywającego karę w postaci słynnej piastowskiej tortury: pół-słowiańskiego przykucu z dzidą na plecach. Ukarany musiał wytrwać tydzień w takiej pozie, a potem umierał.

Hm, prawdopodobnie ktoś jednak przeniósł się w czasie jeszcze przede mną, skoro jest w sieci tyle dobrej jakości zdjęć z dawnych epok. Może więc nie będę zajmował się fotografowaniem (ewentualnie jedno-dwa szybkie selfie z synami Kraka i smokiem, potem krótki filmik z Wandą), tylko skupię się na metodycznej pracy naukowej, prowadzeniu dziennika wyprawy. Podejdę do tematu akademicko, ktoś musi to w końcu zrobić, bo od tylu hipotez i domysłów zaczyna się nam Polakom już trochę kręcić w głowach.

Dziennik 3/01/2016 - Polityczna dezinformacja w służbie marketingu biznesowego

Albo odwrotnie. W każdym razie wizerunek firmy jest bardzo ważny, ale trzeba mieć tych obrazków kilka, dla różnych grup ludzi. Przynajmniej w przypadku mojej firmy jest to konieczne. Ważne jest, aby odpowiednio przedstawiać nawet kondycję finansową firmy, majątkowy stan posiadania, a czasem nawet odpowiednio zasugerować poziom marży na danym produkcie - czasem prawdziwie, czasem fałszywie. Mam więc inną historię dla klientów firmowych, inną dla miejskich, kilka różnych historii dla prywatnych nieprofesjonalnych, jeszcze inną dla pracowników i inną bajkę dla siebie. Mam nawet historię dla urzędu skarbowego, która niestety jest daleka od tej dla klientów firmowych, a bliska tej dla pracowników i w ogóle chyba najbliższa prawdy.

To tyle, jeśli chodzi o to, kto u mnie w domu więcej zarabia ;)

...

Słabo tak bez muzyki, więc przynajmniej to, ukradzione komuś z facebooka:

Trochę wyjątkowo zainteresowałem się tym razem tekstem i było warto, fajny klimat. Tom Waits jest jednym z tych setek muzyków, "których nigdy specjalnie nie słuchałem", ale których kojarzę z kilku piosenek, które lubię. Jestem po prostu laikiem w temacie muzyki, umiarkowanym, powiedzmy. Ale to i tak nic przy ogromie mojej niewiedzy w dziedzinie kina. Dzisiaj zmarł Alan Rickman, o którym nigdy w życiu nie słyszałem, którego nawet nie kojarzę z żadnego filmu. Idę o zakład, że obejrzałem w życiu najmniej filmów spośród wszystkich osób, które czytają ten wpis. Ba! Jestem pewien, że obejrzałem ponad dwa razy mniej filmów od tego z Was, kto obejrzał ich najmniej. Filmy są długie, nie mam na nie po prostu czasu - chociaż bardzo je lubię. Zawsze jednak gdy myślę o włączeniu filmu, zapala mi się żarówka: "Cholera, przez najbliższe dwie godziny nie napiszę żadnej oferty, nie zrobię nic na facebooku, nie wymyślę czegoś, co powinienem teraz wymyślić, a przecież na pewno jest wiele rzeczy, które w ciągu najbliższych dwóch godzin powinienem wymyślić i zaplanować.", i tak dalej. Kończy się na przykład na pisaniu wpisu na blogu przez kilka minut, a później zastanawianiu się przez pół godziny, o co mi chodziło. Chyba lubię po prostu swoją własną fikcję, ona mi przeważnie, zasadniczo wystarcza.

...

Lubię wszystkich ludzi, dlatego z automatu lubię też Niemców - ale to nie ma nic do polityki. Zaraz, chyba już o tym pisałem. Nie, ogólnie jednak nie, nie sądzę, żebym mógł sie napić ze statystycznym przypadkowym Niemcem, sorry. Może z co drugim.

...

Wracając do muzyki, miałem szczęście, że gdy zacząłem słuchać The Prodigy, to byłem jeszcze za mały na narkotyki, a gdy teoretycznie dorosłem, to przestałem tego słuchać i w ogóle chyba skończył się rave. Gdybym znalazł się w nieodpowiednim momencie w nieodpowiednim czasie, to mógłbym skończyć jak oni:

Miałem kiedyś (oprócz wszystkich albumów na kasetach) czadową kolekcję kilkunastu singli i remixów Prodiżu na płytach i raz w przypływie jakiejś podejrzanej dobroduszności PODAROWAŁEM JE WSZYSTKIE ANGLIKOWI, mężowi mojej kuzynki. Czaicie to? Najpierw ktoś sprowadził to gówno do Polski, wydałem na nie kupę kasy, by na koniec zawrócić całość do miejsca startowego. Teraz żałuję, chociaż niby nie wypada o tym mówić, ale tej kuzynki może nawet nigdy w życiu nie zobaczę, na wesele na pewno nie przyjedzie, może ewentualnie na mój pogrzeb, ale to też nie jest pewne, więc ogólnie bez ciśnienia.

Daję link do strony głównej youtube, każdy w razie potrzeby znajdzie sobie na niej The Prodigy, ewentualnie coś innego, na przykład Krawczyka, Skaner, albo Jack'a Parrow'a:

Pracuję już kilkanaście godzin dzisiaj, znowu pójdę spać po 5:00, zaczyna mi odbijać, a jeszcze dwie oferty. Zaczynam się bać, że wpiszę w którejś np. Pokaz tańca w wykonaniu Jack Parrow + warsztaty tańca, 900 zł + VAT i wkleję zdjęcie tego świra i wyślę do jakiegoś pałacu albo do jakiegoś przedszkola, ja pierdolę, tam pomyślą, że to oferta na Świętego Mikołaja... Ok, koniec wszystkiego na dzisiaj, jeszcze tylko jedna oferta obowiązkowa i spać.

Dziennik 2/01/2016 - Sprzedam Opla

Żartuję, chodzi tylko o ten genialny kawał, którego nie będę nawet przytaczał, bo każdy szanujący się Europejczyk powinien go znać. Tak samo, jak każde demokratyczne państwo powinno posiadać Trybunał Konstytucyjny - pod warunkiem, że jest Polską. Wracając do Opla, mam taki pomysł, żeby wykorzystać ogólnie wysoką frekwencję na różnych politycznych wiecach i zgromadzeniach w Polsce ostatnio i chodzić na wszystkie możliwe marsze z wielkim transparentem "SPRZEDAM OPLA". Do tego utworzyć fanpage o tej nazwie, ze zdjęciami mojej pięknej Zafiry. Jeśli wszystko dobrze by poszło, to mój samochód mógłby stać się kultowy i mógłbym go potem opchnąć za trzykrotność jego dzisiejszej wartości.

Zapomnijcie, w życiu go/jej [co za zagwozdka z tym męskim Oplem i żeńską Zafirą] nie sprzedam, już prędzej skoczymy razem [Zafira] ze skały w przepaść, tylko że beze mnie [Opel].

Dzisiaj nie będę się rozpisywał, mam dramatyczny deficyt czasu w tym tygodniu, a zbliża się iście hardkorowy weekend. Oprócz standardowej pracy, mam ostatnio powtórkę i rozszerzenie wiedzy z zakresu prawa pracy, prawa cywilnego, tysiąca różnych ustaw i przepisów bhp. To już moja kolejna, zdobyta w działalności gospodarczej harcerska sprawność, dołącza do "mistrza logistyki", "boga księgowości" i ogólnie "Pana Chaosu".

Pracując tak kolejną noc przy komputerze, przesłuchałem dzisiaj drugą połowę youtube. Nie powiem, żebym natrafił na coś odkrywczego, sami nudziarze, pijacy, bluesmeni, weganie, rastafarianie, pedały, cykliści i narciarze.

P.S."Cholerni cykliści, pedały jebane" [że niby nie ja przeklinam]:

A moja dziewczyna lubi segregować śmieci:

Wracając do Żydów, posłuchajcie konkretnej solówki gościa na riqq'u (instrument, który przypomina tamburyn, ale jest m.in. trochę masywniejszy. mam takie dwa w domu, ale nie umiem dobrze na nich grać i w ogóle od dawna nie gram na bębnach już zupełnie):

Facet nagrywał tu coś z Możdżerem, ale że jest łysy, to punkowcy sklepali go pod sklepem nocnym i już więcej nie nagrywa z Leszkiem.

(To był wpis o manipulacji polityczno-marketingowej, chyba.)

Dziennik 01/01/2016 - Popyt na sztukę

Nie słuchałem nigdy Davida Bowiego, ale podobał mi się trochę ten kawałek:

Głównie ze względu na teledysk. Zawsze zastanawiałem się, dlaczego David Bowie jest taki sławny i taki cool. A dokładniej: dlaczego z tysiąca geniuszy tylko jeden osiąga globalny sukces? Tak rozkminiałem wczoraj, biorąc prysznic i gdy wychodziłem już z wanny [coś nie tak?], doznałem olśnienia: więcej geniuszy nie potrzeba. Każdy rynek może przyjąć określoną ich ilość, media też są w stanie przerobić konkretną ich liczbę. Wystarczy mniej więcej jedna gwiazda na milion ludzi (inne proporcje są w Indiach i prawdopodobnie w Chinach - tam 1 gwiazda na 100-200 milionów). Musisz być geniuszem i znaleźć się w odpowiednim czasie w odpowiednim miejscu. Byłem tak dumny z tego odkrycia, że prawie wyjebałem się na posadzkę - moment wyjścia z wanny zawsze jest ryzykowny, jak wychodzenie z wody w ogóle, właściwie od narodzin - na szczęście mam bardzo przyczepny dywanik pomiędzy wanną i resztą łazienki / resztą Świata, on ratuje mi życie.

Świat jest piękny, dlatego uważaj, by pochopnie nie stracić życia, albowiem stracisz okazję do jego dalszego oglądania i podziwiania.

Wyrosła na gruncie ewangelickiego fundamentalizmu muzyka folkowa amerykańskiego interioru (o której za chwilę) wywołuje u mnie skłonności do takiego właśnie moralizowania. Ewentualnie: do grzeszenia, a następnie leżenia krzyżem w świątyni. Ale to już było, w Polsce np. dobre parę setek lat wcześniej, wystarczy poczytać pierwszy lepszy poczet królów polskich, hardkorowych łobuzów i rozbójników, z państwowotwórczym odchyleniem cywilizacyjnym jednakże. Wspaniałe połączenie, a splendid combination - nie znam dobrze angielskiego, ale te dwa słowa razem jakoś tak mi dobrze i kozacko zabrzmiały. Co prawda posługuję się od kilku miesięcy angielskim codziennie, ale są to rozmowy dwojga barbarzyńców, którzy stoją razem pod murami Rzymu i - nie rozumiejąc swoich języków wzajemnie - nie mają wyjścia i muszą prowadzić swoją wymianę (handlową itd.) po łacinie, którą oboje z lekka pogardzają [a przynajmniej udają do niej pogardę, kryjąc pod tym być może jakiś kulturowy kompleks - ale nieważne].

Tymczasem jestem w świetnym nastroju, bo kończy się trudny dzień, jestem już w domu i słucham takiej muzyki:

Fajny zespół, który odkryłem przypadkiem, po prostu włączył się jako następny w youtube po odsłuchaniu tej piosenki:

Ale pierwszym utworem Devil Makes Three, który usłyszałem, był ten:

Prawie nigdy nie słucham tekstów piosenek, wystarczają mi moje skojarzenia, powstające na bazie kilku zasłyszanych fraz - może to głupie, ale chodzi przecież o przyjemność, a nie o laboratoryjne studiowanie utworów i pisanie wypracowań na temat "co autor miał na myśli" - chyba, że ktoś akurat lubi właśnie to, to proszę bardzo. Nieważne, w każdym razie tu jest chyba coś o alkoholu. Ostatnio przynajmniej nie palę. Piję też mało, myślę, że za mało. Zaniżam narodowe statystyki, to na pewno. Natomiast gdybym mógł, to piłbym wino codziennie i cały czas. Niestety w życiu tak się nie da, a przynajmniej: jeszcze nie teraz.

Jestem jeszcze wzglęnie młodym i dobrze się trzymającym, aktywnym człowiekiem, ale jestem już gotowy na bycie starzejącym się pijakiem. Mógłbym już siedzieć na werandzie domu na prerii, bujać się w fotelu i pić whiskey. Ewentualnie być starym dziadkiem, pijącym wino na kamiennych schodach kamienicy w Neapolu (nigdy nie byłem w Neapolu, ale kiedyś pojadę, podobno jest spoko, w sumie to jedno z niewielu miejsc w Europie, które chciałbym jeszcze zobaczyć). Najpierw jednak muszę zdobyć dobry pretekst do aktywacji tego trybu: moje dzieci muszą dorosnąć (a wcześniej: muszą się zrobić i urodzić), moja żona musi się chociaż trochę zestarzeć i zezrzędliwieć [nie ma takiego słowa, a więc i nie ma go w google translate, hehe], no i musi w ogóle zostać moją żoną, to po pierwsze. Cholera, mogę nie zdążyć... Dlatego czasami już teraz z kolegami umawiamy się na mieście, na co jednak wciąż nie jesteśmy jeszcze w pełni gotowi, bo jesteśmy jeszcze ciągle zbyt przystojni. Musimy ciągle odpierać ataki podejrzanych dziewcząt i kobiet. Ok, poniosło mnie. Przynajmniej dają nam spokój, gdy jemy kebaba. W każdym razie, w przyszłości będzie nam łatwiej.

Tymczasem robi się późno, muszę jeszcze napisać jedną ofertę, dlatego zmierzam powoli do końca tej chaotycznej wypowiedzi. Mi osobiście pisanie czegokolwiek sprawia wielką przyjemność, ale też i nie widzę w tym żadnego innego sensu i jeśli komukolwiek z Państwa spodobało się to, co teraz czytaliście, to znaczy, że ludzie prawdopodobnie mają tajemniczą, całkowicie niezrozumiałą (przynajmniej dla mnie) potrzebę uczestniczenia w abstrakcyjnych aktach bardzo szeroko pojętej twórczości. Może to jest właśnie popyt na sztukę. (Sensu largo.) Co nie znaczy, że taka potrzeba nie istnieje, nawet jeśli nikomu sie nic nie spodobało. Dobra, stop, czas na zakończenie i jeszcze jakąś piosenkę.

Na koniec coś z absolutnej klasyki, czyli 16 Horsepower:

Jeszcze jeden kawałek:

Tylko proszę się przypadkiem nie wieszać! To już niemodne, już się od tego odchodzi. Dobrze, że nie słucham tekstów piosenek, ten prawdopodobnie jest nieźle porąbany.

Na sam koniec muszę znaleźć jakieś zdjęcie, którego miniatura wyświetliłaby się na facebook'u, może coś takiego:

I jeszcze jedna piosenka, nic odkrywczego, chyba nawet było grane w polskim radio, a zresztą, co jeszcze nie było... Drodzy radiosłuchacze, Wovenhand:

Wolę jednak starsze numery tego wokalisty.

P.S. Tak, jest taka potrzeba, ludzie lubią coś przeczytać, ludzie lubią, jak coś gra. Ja nawet przeczytałem kiedyś kilka książek. Mam takie napady, raz na parę lat: czytam wtedy od trzech do pięciu powieści (ale nie za długich) i ze dwa opowiadania. Na co dzień czytam głównie facebooka, ostatnio jakieś prawicowe wpisy o imigrantach gwałcących niemieckie policjantki i wpisy Karola Mrozińskiego. Przy okazji lajkując wszystko dookoła, bo uważam w ogóle, że ludzie powinni się wspierać, w miarę możliwości. Lajkuję nawet rzeczy, które uważam za głupie, z nadzieją, że ich autorzy się kiedyś odwdzięczą.
P.S.2. Myślę, że każdy Polak powinien przynajmniej raz w życiu zgwałcić niemiecką policjantkę. To by nam dobrze zrobiło i skończyłaby się ta post-kolonialna mentalność, która z tak wielu Polaków czyni wiecznych sługów, zamiast panów.