"Zastanawiam się, co pozwala ludziom wykonującym monotonną pracę nie przeżyć wypalenia zawodowego. Zazwyczaj pewnie: żona, dzieci i brak pieniędzy. Ja przeżyłem je w dość ciekawej w końcu działalności, chociaż dopiero po ośmiu latach [do diaska! za chwilę okrągły jubileusz...] prowadzenia firmy. [Już uspokajam klientów: właśnie mi przechodzi.] Nie wiem jak inni sobie z tym radzą, ale mi pomaga świadomość, że właśnie niektórzy mają gorzej, że większość alternatyw jest całkiem do bani, nawet w porównaniu z psychicznym nieraz koszmarem prowadzenia własnej firmy.
Na wypadek, gdyby artykuł ten czytały osoby, które z przedmiotową tematyką nie miały dotąd styczności - czyli młodzież do lat 22 - przedstawię w skrócie listę objawów wypalenia zawodowego:
- Denerwuje cię dzwoniący telefon, więc go nie odbierasz, tylko jesz coś, palisz fajkę i potem oddzwaniasz.
- Wkurzają cię już nawet sympatyczni ludzie, jeśli tylko mają cokolwiek wspólnego z twoją pracą, a więc - w przypadku prowadzenia własnej firmy - denerwują cię wszyscy ludzie, których znasz.
- Budzisz się rano i myślisz: "ja pierdolę."
- Nie masz już ochoty pisać często na blogu o gołych babach.
- Przegrywasz w czołgi, jeśli w czasie gry pomyślisz o pracy.
- Opuszczają cię klienci i pracownicy.
- Umierasz w głodzie i zapomnieniu.
Dlatego nie można tej przypadłości ulegać na dłużej, niż na pół roku. Mój kolega powiedział mi ostatnio, że czuje się tak od roku i uwierzcie mi: nie jest z nim dobrze. Gra w gry RPG, ogląda Star Trek i He-man'a, żywi się zupkami ze sklepu i mieszka w Lublinie. Jest już więc na ostatniej prostej... Ale dla Was nie jest jeszcze za późno! Jeśli chcecie poznać swoją indywidualną drogę wyjścia z kryzysu, zaproście mnie na szkolenie. Wystarczy napisać lub zadzwonić, a ja oddzwonię w ciągu dwóch godzin. Zapraszam do współpracy."
Dziękujemy za tę wypowiedź naszemu ekspertowi:
Który przesłał nam też niezłe zdjęcie z Opla, na wypadek, gdybyśmy nie chcieli dawać na okładkę magazynu "Parapsychopatologia biznesu" zdjęcia jego facjaty, która wygląda całkiem normalnie.
Jednak jego portret spodobał nam się, jako miła odmiana od goszczących na naszych łamach na co dzień wizerunków szurniętych psycholożek. Fotkę z auta przesyłamy kolegom z "Moto-Świata", którzy składają akurat wydanie specjalne o zabytkach niemieckiej motoryzacji.
W temacie potraw konkurencja w sieci jest duża. Kiedyś próbowałem ugotować zupę, ale się nie udało. Wyciągnąłem wnioski... Otwartych drzwi też już wyważać nie ma sensu, dlatego chciałbym zaproponować dzisiaj coś innego: osobisty zestaw egzotycznych syntez kulinarnych. I będę się streszczał, bo muszę zrobić zapiekankę z wódą (przepis podam za moment) dla znajomych, którzy za chwilę przyjdą do mnie grać w grę RPG (nie grałem chyba z 17 lat, ale to nie jest trudne, trzeba tylko rzucić kością i użyć wyobraźni, a do ekwipunku na początki wpisać paczkę lembasów i linę z hakiem).
Twaróg z miodem - Twaróg jest spoko. Miód jest spoko. Wynik połączenia jest więc oczywisty. Zdrowe, słodkie i ponętne. Najlepsze rano. Tylko pamiętajcie: żadnego białego pieczywa, tylko ciemny chlebek. Pełna segregacja rasowa w kuchni.
Faja z mentosem - W skrócie: fajos. Niektórzy ludzie jedzą lub żują miętowe rzeczy po paleniu papierosa, niektórzy przed, a można też w trakcie. Nikotyna + mięta = orzeźwienie z siłą górskiego wodospadu.
Żurek z kawałkami chleba w środku - Ok, białe pieczywo dopuszczalne jest do zupy. Każda zupa bez pieczywa jest bez sensu (rosół to nie jest zupa, z rosołu dopiero można zrobić jakąś zupę, np. pomidorową). Szczytowym osiągnięciem w ewolucji zup jest żurek z wrzuconymi kawałkami chleba do środka. Ale to musi być taki dobry żurek, jaki gotują już tylko stare kobiety na Podkarpaciu. Ma on zupełnie inny smak, niż wszystkie żurki dostępne w innym miejscach. Właściwie jest to bardziej barszcz biały, chociaż nie wiem na czym polega różnica, chyba inny zakwas. Robiła taki moja babcia kiedyś, potem jeszcze jadłem taki w wykonaniu mamy mojej byłej dziewczyny, był epicki. Niestety tato dziewczyny bardzo mnie nie lubił i w sumie miał rację. Prawie na pewno już nigdy nie zjem takiego żurku.
Jogurt z drożdżówką lub serek homogenizowany z pączkiem - Omniomniom...
Makowiec, piernik itd. z masłem - Masło pasuje prawie do każdego ciasta.
Śmietana z czymkolwiek - Śmietana pasuje do wszystkiego, serio. Jeśli ktoś się nie zgadza z tym, to niech wskaże jakąś potrawę, która polana śmietaną nie będzie smakować jeszcze lepiej. Pewnie baliście się spróbować, zrobiłem to za Was, możecie podążyć wytyczoną przeze mnie ścieżką.
A teraz połączenia alkoholowe, na weekend:
Zapiekanka z wódą - Zapiekanka z ziemniaków, kiełbasy, papryki, cebuli, czosnku, masła. Musi być jedzona wieczorem ze znajomymi, inaczej się nie sprawdza, bo bez sensu piec całe naczynie żaroodporne tylko dla siebie.
Wóda z sokiem - Studentki nazywają to "drinkiem". Rozsądne rozwiązanie dla osób, którym czysty sok nie przechodzi przez gardło. Jeśli wódka jest zimna, to dla zachowania harmonii w Kosmosie studentki powinny być gorące.
The Ultimate Fit Diet:
Lodówka z Nicością - Najlepsza dieta, którą odkryłem dawno temu: pusta lodówka. Nie działa, gdy mieszkamy z kobietą. Dzieci prawdopodobnie też potrafią wszystko zepsuć. Nie dziwię się mężczyznom z rodzinami, że rosną im brzuszki. Idealna nicość za życia staje się dla nich nieosiągalna.
"Blade Runner 2049" podobał mi się tylko o tyle mniej od pierwszej części, o ile rzeczy, dziejące się w życiu później podobają się zawsze mniej od rzeczy, dziejących się wcześniej. Dobrze jednak, że się dzieją i chciałbym nawet obejrzeć jeszcze trzecią część, ale Harrison Ford pewnie nie przeżyje kolejnych 35 lat, bo wszystko wskazuje na to, że czas - a właściwie ruch, dla którego zrozumienia stworzyliśmy pomocniczo pojęcie czasu - ma strukturę liniową i nie da się go ani cofać, ani nawet zatrzymywać. Nie można nic cofnąć, nie można niczego zatrzymać, można tylko sprawić, by trwało jeszcze chwilę. Przywiązujemy się więc do rzeczy, które wydają nam się stałe, a w skali Wszechświata trwają ułamek sekundy. Chcemy te momenty - siebie - powielać, reprodukować, ale jedyną niezmienną rzeczą jest ruch, zmiana.
Wracając do zadanego tematu: jedyną rzeczą, której brakowało mi w drugiej części, jest ten zawiesisty klimat ciężkiego miasta przyszłości. Niby było, ale jakby nie zdążyłem go poczuć. Może zabrakło kilku sekund w którymś ujęciu, może kamera mogłaby na dłużej zawiesić się nad pudełkiem z chińszczyzną, może jakiś zoom na ten imbir, gdy do głównego bohatera zagadywała androidka-prostytutka (ale tutaj trzeba przyznać, że dobór aktorki był dobry, tak właśnie ona powinna wyglądać). Więcej chińczyka! Chyba jutro pójdę zjeść, już chyba ze trzy tygodnie nie byłem, a dzisiaj jadłem na obiad parówki. Parówkami pewnie karmią biedne dzieci z sierocińców, pracujące przy odzyskiwaniu cennych metali ze starych komputerów. Jak wyrobią normę, to dostają "Berlinki", a jak nie, to te duże paczki z Biedry (kiedyś takie były [a może to było w Tesco?], teraz nie wiem, bo bojkotuję Biedronkę, odkąd zauważyłem parę lat temu, że mam do niej 500 metrów, a do Żabki 3 metry. W czasie, który musiałbym poświęcić na dojście do Biedronki, mogłyby umrzeć galaktyki).
Muzyka była niezła, odpowiednio proporcjonalnie gorsza od Vangelisa:
Poza tym uważam, że cała postapokaliptyczna fantastyka i wszelkie dystopie są tylko alibi dla ludzi, którzy w zmieniającej się formie życia społecznego nie potrafią realizować jego podstawowych funkcji. Co wcale nie ujmuje jej rangi.
Wyobrażacie sobie, że Janusz Korwin-Mikke i Harrison Ford mogą kiedyś umrzeć? Zostaniemy wtedy całkiem sami w Kosmosie.
Nie udało mi się pójść do kina na nowego Blade Runnera, ale może jeszcze zdążę - w końcu akcja dzieje się w przyszłości. Moi elektro-szpiedzy [2:49, hehe] w Hollywood donoszą, że trzecia część zostanie zatytułowana "Blade Runner 1984" i opowiadać będzie o trudnych początkach prac nad replikantami, składającymi się pierwotnie z gumowej lali i komputera Atari, zasilanego akumulatorem z FSC Żuk. Pojawi się tam już postać Ricka Deckarda, młodego chłopca, zakochanego w suszarce. Ale nie uprzedzajmy faktów...
Dzisiejszy wpis sponsoruje muzycznie The M Machine:
Nigdy nie wiem w takiej muzyce, czy to kobiety śpiewają o robotach, czy roboty o kobietach. Dobra, to jeszcze jeden kawałek:
Minister ds. Elektro znalazł to na facebooku. To było z West Coast, ale na Podkarpaciu też grajo, np. w Tarnobrzegu:
"Pierdol wszystko i jedź do Lublina!", mówią. Właśnie zamierzam to zrobić w ten weekend [słyszysz, Pietras? to nie przelewki], w Lublinie jest Falkon, a ja nigdy jeszcze nie byłem na konwencie fantastyki, mimo tego, że lubię literaturę s-f, przebieranki i gołe baby:
A w sylwestra nie gram w grę tylko dlatego, że muszę wtedy zawsze pracować. Swoją drogą, na tym zdjęciu, to jest sztuka, tak złapać kobietę za cyca, żeby cały świat (w tym: ona) myślał, że trzymamy ją, żeby nie upadła. Lata ćwiczeń... Z przebieranek to ja nawet żyję od jakiegoś czasu. Wcześniej utrzymywałem się z jeżdżenia autem, jeszcze wcześniej z rąbania drzewa, a najwcześniej: ze sprzedaży chomików. Trudno powiedzieć, co było najbardziej dochodowe, a co: najmniej prestiżowe.
Jeszcze jeden kawałek od lokalnych ziomków, przydałoby mu się trochę promocji:
Bo jest klasowej światy. David Hasselhoff mógłby przy nim prowadzić gadające auta i uśmiechać się do kobiet z kręconymi włosami.
Wpisy nie mogą być zbyt długie, do usłyszenia.
P.S. Jakiś czas temu oglądałem w kinie "Valerian i miasto tysiąca planet". Film jest przyjemny wizualnie, ale to film dla bardzo młodego widza, w zasadzie to kino dziecięco-młodzieżowe i w tej kategorii można go oceniać. Jakbym miał kilka-kilkanaście lat, to byłbym zachwycony, a tak: może być. Porównania do "Piątego elementu" są niepotrzebne.
Uwaga, uwaga! To pierwszy w historii Świata wpis na moim blogu, pisany na telefonie, w busie z Krakowa do Nowej Dęby! Nie mogę powiedzieć Państwu, co tu robię, takie egzystencjalne pytania i odpowiedzi w ogóle zostawmy filizofom. Faktem jest, że zasuwam właśnie A4 bez trzymanki...
Oprócz mnie, w całym autobusie jest jeszcze dwóch pasażerów, a właściwie: są dwie pasażerki. Starsza kobieta z przodu i piękna dziewczyna na fotelu obok, pod drugą szybą. Specjalnie usiadłem na jednej linii z nią, żeby nie umieć do niej zagadać. Gdybym usiadł np. całkiem z przodu, to kontakt byłby w ogóle wykluczony. Teraz siedzę prawie tuż przy niej i mogę dzięki temu myśleć, jak fajnie byłoby ją poznać - i tak jakoś mija ta podróż, inaczej trochę by się dłużyła.
Ta kobieta jest prawie śnieżnobiała, ma jasną cerę i naturalnie bardzo jasne blond włosy [w znaczeniu: "naturalnie jasne", a nie: "naturalnie, że jasne" - chociaż może to było oczywiste]. Gdy moi przodkowie najeżdżali kiedyś Europę, musieli bardzo cenić taką urodę, ale chyba też bywali niekonsekwentni, bo jakoś nie jestem szatynem.
Co poza tym... Wczoraj objechaliśmy cmentarze, depcząc kości naszych wrogów (żarcik). Były znicze i historie rodzinne. Dowiedziałem się przy okazji, że mój pradziadek w czasie wojny przez dwa i pół roku ukrywał rodzinę Żydów. Udało się ich ocalić. Mam nadzieję, że w razie jakiejś wojny Żydzi kiedyś ukryją mnie, chyba mogę na to liczyć. Drugi pradziadek skitrał inną żydowską rodzinę na kilka dni, ale w tej wiosce nie byli bezpieczni i AK ewakuowało ich dalej. Ten sam człowiek ukrywał przez całą wojnę dzwony z kościoła w Zaleszanach, pod którym wczoraj byliśmy, zapalić znicze na cmentarzu nieopodal. Dzięki niemu Niemcy nie skorzystali tutaj z promocji na nowe czołgi, jaką mieli w Polsce w latach 1939-1945. Pradziadek zginął niestety, w drodze do obozu pracy, zamordowany razem z całą grupą mężczyzn ze swojej wioski (dwóch próbowało uciec, Niemcy zastosowali odpowiedzialność zbiorową). Jechałem dzisiaj przez te lasy, w których ich zabito i muszę powiedzieć, że nie lubię tej części puszczy, która zamyka się w trójkącie Mielec-Sędziszów-Kolbuszowa. Są dobre lasy i złe lasy.
Dwukrotnie skasowało mi parę akapitów tekstu, przy nieudanej próbie wrzucenia zdjęcia. A chciałem napisać coś zabawnego o tej dziewczynie - trudno, może się nie obrazi.
O, udało się. To wnętrze busa, nie: solarko-opalarki (mam kebabowy odcień skóry naturalnie, oprócz tego gęste włosy, zdrowe zęby i paznokcie. Gdzie się sprzedaje takie konie?)
Ok, no więc ona wcale nie jest taka ładna. Przy pierwszym podejściu do fotograficznej dokumentacji sufitu busa jebnąłem fotę z lampą (XD) i zobaczyłem. Przy okazji obudziła się, plan B więc odpada (jakby zaspała, to wylądowałaby w Nowej Dębie, na końcu trasy - bowiem wszystkie drogi prowadzą do metropolii).
...
Jednak jest piękna.
Przy okazji, jeden z moich wujków założył rodzinę w wieku 32 lat i ma siedmioro dzieci. Może to wszystko jest rodzinne? Ale i tak nikt nie dogoni pradziadka koleżanki, który z każdą kolejną żoną miał piątkę, łącznie 15. Kto wtedy był na sklepie? Była żona? Początki musiały być ciężkie... Ale po kilkunastu latach już łatwiej było prowadzić firmę, z kilkunastoma tanimi pracownikami.
Robię wszystko: nie zagaduję, udaję, że na nią nie patrzę, "siedzę w telefonie", a ona nadal nic... Przy okazji, posłuchajcie tego:
Jeśli piosenka może być seksowna, to ta właśnie jest. Ale nie może. Don't worry I'm not looking at you Gorgeous and dressed in blue Don't worry I'm not looking at you Gorgeous and dressed in blue I know it drives you crazy When I pretend you don't exist When I'd like to lean in close And run my hands against your lips Though we haven't even spoken Still I sense there's a rapport So whisper me your number I'll call you up at home
...
Wysiadła w Mielcu.
P.S. Miała szaro-ciemno-blondowe (tak właśnie) włosy, przefarbowane na coś między świerzopem, dzięcieliną i srebrnym, jeśli chcecie znać prawdę. (A nie, to gryka była "jak śnieg biała"...).
P.S.2. Nieźle mi poszło to pisanie telefonem, od strony czysto technicznej przynajmniej. Ale pod koniec trasy już prawie wymiotowałem. Mam nadzieję, że tylko ja reaguję tak na moje pisarstwo, chociaż obawiam się, że mogę nie być w tym odosobniony.
Zauważyliście Państwo [forma pośrednia między "zauważyliście" i "zauważyli Państwo" - nie mogę się zdecydować, kogo sobie wyobrazić jako czytelników tego bloga], że Ukrainki i Rosjanki mówią niższym głosem, niż Polki? To jest chyba wpisane w ich języki, których zresztą nie odróżniam od siebie [a w ogóle to przepraszam, że zaczynam wpis od zupełnej dygresji]. Jak mówią "takoje", albo nawet "da" - jeśli któreś z tych słów jest tylko po rosyjsku, albo tylko po ukraińsku, to przepraszam, ale jestem przekonany, że rzecz, o której piszę, odnosi się do obu tych językowych kultur - to mówią to tak nisko, jakby mówił to jakiś pijany, wschodnio-słowiański gbur. Będąc w Warszawie, słucham tych języków (głównie ukraińskiego) codziennie i nie lubię ich, mimo tego, że brzmią bardziej śpiewnie od naszego. Słysząc te kobiety, przez tę ich niską wymowę, widzę zawsze stojącego za nimi niewidocznego, istniejącego w sferze duchowej, odwiecznego ruskiego mężczyznę, którego muszę zabić. Nie kieruję się uprzedzeniami w życiu, ale w sferze mistycznej - owszem. Ta sfera przenika się z życiem tylko od czasu do czasu, ale gdy ten czas przychodzi, mity stają się rzeczywistością. Do ludów, zamieszkujących wschodnie rubieże czuję głęboko spokojną, pozbawioną emocji, szczerą, ostrożną, pewną, zwierzęcą nienawiść. Nie ma to żadnego znaczenia w życiu, chętnie zatrudniłbym stu Ukraińców, gdybym umiał znaleźć im zajęcie, mógłbym też ożenić się z Ukrainką albo z Rosjanką, gdybym miał urodzić się jeszcze raz - ale tak samo łatwo mordowałbym ich, gdyby doszło do przecięcia się sfer.
Tymczasem próbuję zmusić się do bardziej efektywnej pracy, ale zbyt często ulegam pokusie zmarnowania czasu przy czymś mało przydatnym. Na przykład: oglądam seriale... Właśnie kończę "Marco Polo", którego producentem jest ten przemiły pan:
Znany z tego, że sponsorował lub zgwałcił połowę amerykańskiej lewicy i showbusinessu. Ktoś może mógłby to doprecyzować, ale mi się to już myli... Nic dziwnego, że w serialu pojawia się mnóstwo nagich kobiet, traktowanych zresztą zwykle dość przedmiotowo - co oczywiście mieści się w historycznej konwencji tej opowieści, bo wszak mowa o życiu w XIII-wiecznej Mongolii i Chinach. Większość pozostałych, ukazanych w serialu zjawisk już od tej konwencji odbiega: są bajeczni karatekowcy, pokonujący całe oddziały wojska kopem z półobrotu i klasyczną podcinką [tył+low kick z Mortala], są płonące konie, wysadzające w powietrze obozowiska, są wojownicy, którzy, przed cięciem mieczem wykonują dwa obroty wokół własnej osi, zamiast po prostu zrobić krok do przodu i pchnąć. Są też dziwne zbiegi okoliczności, dzięki którym trzech bohaterów, będących kilka godzin wcześniej w trzech odległych od siebie miejscach w Azji spotyka się przez przypadek w środku jakiegoś mongolskiego lasu i jest to spotkanie akurat kluczowe dla rozwoju akcji.
Kolejnymi plusami są natomiast: przepiękne kostiumy! Wykrzyknik naprawdę zasłużony, stroje są bowiem tak bajkowe, że mogłyby przyćmić urok mojego jedwabnego żupana. Ponadto: klimatyczna scenografia, niektóre plenery, wstawki muzyczne z mongolskimi muzykami, grającymi na tradycyjnych instrumentach i wykonującymi śpiew gardłowy. Fajnie wyglądają jurty, zbroje wojowników. Czy są historycznie trafne? Nie wiem i mam to gdzieś. Ogólnie: jest dalekowschodni klimat.
Co mnie w tym serialu denerwuje: fabuła chwilami nie porywa, jest dużo taniego efekciarstwa, dialogi bywają śmieszne, większość postaci chrześcijan to aroganccy buce lub fanatyczni i pijani pedofile.
W serialu najbardziej polubiłem Li Jinbao aka "Stuokiego", czyli mistrza wschodnich sztuk walki, służącego na dworze chana. Grający go Tom Wu osadzany jest chyba zawsze w tej samej roli, wcześniej widziałem go raz w życiu, w słabym filmie "Król Artur: Legenda Miecza" i zgadnijcie, kogo grał: matkę króla Artura? Listonosza? Królewskiego kowala, a może konia? Nie, grał mistrza wschodnich sztuk walki. I bardzo dobrze, bo świetnie mu to wychodzi, a sceny jego walk i ćwiczeń to piękne sceny taneczne.
Zostałem jego fanem. Poza tym, jak każdy mistrz kung-fu itd. mówi często jakieś tajemnicze i mądre rzeczy, czym podnosi ogólno-serialową jakość dialogów i monologów. Mongolo-monologów. Nie jest parodią samego siebie, jest właśnie tym, kim jest. Mistrzem.
Serial "Marco Polo". Ocena: 5,9/10.
Przy okazji wspomniałem o filmie "Król Artur: Legenda Miecza". Niezła była pierwsza scena z atakiem gigantycznych słoni na Camelot, głównie dzięki monumentalnym rozmiarom tych bestii:
Niby podobne były we Władcy Pierścieni, ale tutaj są ze trzy razy większe i bardzo złe. Potem dobry był jeszcze Tom Wu, który niestety jednak miał rolę epizodyczną i nawet nie zdążył nikomu dobrze przypierdolić. Film słaby. Ocena: 3/10.
Obejrzałem także cały serial "Narcos", który był zacny i daję mu solidne 8,5/10 (1,5 punktu trzeba odjąć, żeby nie wyjść na kogoś, kto się czymś zachwyca, bo natura ekstatyczna nie jest w modzie, czasy są raczej surowe i ironiczne, wypada być zawsze trochę zgorzkniałym i krytycznym). Było to jednak ponad tydzień temu, więc nie mam już emocjonalnego stosunku do tego dzieła i nie mam motywacji, by się na jego temat wypowiadać.
Wpisy nie mogą być zbyt długie, a ja muszę wracać do pracy lub do udawania, że pracuję, więc zakończę kilkoma wschodnimi mądrościami:
Ślimak nie dogoni chrząszcza, ale chrząszcz nie dogoni kota, ale kot nie dogoni jelenia, ale jeleń nie dogoni żurawia, który z kolei dogoni krowę - ale to nie ma znaczenia.
Rzeczy nie są takie, jakimi wydają się być. Nie są też inne.
...
P.S. Wracam do czytania książek. Na razie: dwie strony "Dzienników" Máraia dziennie. To więcej, niż trzy seriale.
To nie jest przynęta, mająca ściągnąć tu miłośników pana Napoleona. Oni naprawdę na mnie patrzą...
Patrzą na mnie dzień i noc.
To będzie bardzo osobisty wpis, nietypowo! Mam bowiem pewien problem od kilku lat, dość wstydliwy, ale nie mogę już dłużej o nim milczeć... Otóż wydaje mi się - proszę mi wybaczyć, ale naprawdę wydaje mi się - że cały czas patrzą na mnie przywódcy wojsk napoleońskich. Nie tych prawdziwych, tylko takich dzisiejszych, zrekonstruowanych (ale też mają konie, armaty, itd.). Patrzą i oceniają. Poddają pod sąd wszystkie moje słowa i czyny. Widzą, jak rano palę papierosa, potem słyszą, jakiej muzyki słucham w aucie i kiedy przeklinam, znają moje myśli i czytają wszystko to, czego nawet jeszcze nie napisałem. Raz w tygodniu zbierają się na naradę i na wielkim stole, pokrytym mapami, rozstawiają naprzeciw swojej uporządkowanej armii pionki moich pomyłek, faux pas i niestosowności. Wynik symulacji jest zawsze ten sam... Kręcąc głowami, komentują go paroma słowami: "- Znowu się nie spisał. - To człowiek niskiej rangi. - Jednak nic z niego nie będzie. - Nigdy się dobrze nie zapowiadał."
To bardzo specyficzna i w sumie zabawna - chociaż nie dla mnie - paranoja, która towarzyszy mojemu ogólnemu przewrażliwieniu na opinie innych ludzi. Samo to przewrażliwienie to długa historia, którą w dużej mierze już rozszyfrowałem (planuję zaoszczędzić dzięki temu na kilku wizytach u specjalisty i zamiast kupować pakiet dziesięciu spotkań, kupić pięć i już na pierwszym powiedzieć: "Panie, te formalności to możemy sobie odpuścić, ja wiem co mi jest, mów pan teraz, co dalej z tym robić.") i nie musimy o tym rozmawiać [chyba, że za chwilę].
Dlaczego jednak padło na przywódców wojsk napoleońskich? Dlaczego nie templariusze? Dlaczego nie hoplici, Juliusz Cezar, husaria?!
Kurwa, też trochę patrzą.
Chyba dlatego, że ludzie z napoleońskich środowisk rekonstrukcyjnych są często dość rygorystyczni estetycznie. Nie wiem jak to inaczej określić. Po prostu nie wypada podchodzić do nich z petem na ustach i mówić: "Cześć stary, widzę, że opór ludzi od was przyjechało, będziem jebać ruskich, hehehe!" No dobra, tak nie wypada podchodzić chyba do nikogo, z wyjątkiem tych paru osób, z którymi raz na jakiś czas pije się wódkę i rozmawia o kobietach... W każdym razie: w mojej głowie powstało nierozłączne skojarzenie jakiegoś recenzującego mój ponury żywot, estetyczno-moralnego rygoryzmu ze świtą pana Napoleona.
Ten dopiero patrzy...
A teraz kącik małego psychologa, już tylko dla chętnych. Zobaczmy, co nauka mówi o moim przypadku. Za Wikipedią:
"Można wyróżnić dwa typy narcyzów. Oba posiadają mimowolną tendencję do koncentrowania się na własnym wizerunku, na tym, jak są spostrzegane przez innych. Pierwszy z nich to osoba niepewna. Spojrzenia innych po prostu ją paraliżują, czuje się ciągle obserwowana co staje się dla niej niekomfortowe. Każda krytyka jest dla niej klęską. Drugą grupę osób narcystycznych stanowią ludzie, którzy są pewni siebie i nie przejmują się zupełnie opiniami innych. Prezentują się jako wyraźnie wyższościowi, mają skłonność do mimowolnego poniżania innych ludzi i dawania innym do zrozumienia, że są gorsi.
Obie te grupy są dysfunkcyjnie zainteresowane własną autoprezentacją, jednak pierwsi stale boją się, że coś się im nie uda, dlatego zwykle milcząco obserwują innych i porównują się nieustannie. Są przerażeni, że ktoś zobaczy coś nieodpowiedniego (co nie pasuje do kreowanego przez nich obrazu). Drudzy tak silnie wierzą w wizerunek, który kreują, że nie zauważają w ogóle opinii innych lub się z nimi nie liczą."
A wcześniej (cytuję, bo bardzo jest to wszystko ciekawe, przynajmniej dla mnie):
"Narcyzm ma kilka specyficznych dla siebie elementów. Chociaż możemy go niekiedy utożsamiać z egoizmem, to jednak to drugie pojęcie nie wyczerpuje znaczenia narcyzmu. Osoby narcystyczne są skoncentrowane na sobie, ale niekiedy jest to powodem ich znacznego cierpienia, gdyż po prostu nie są zdolne do "wyjścia poza siebie", "zapomnienia o sobie", pełniejszego skoncentrowania się na drugim człowieku. Osoby te cierpią też znacznie z powodu swojego stanu i niemożności jego zmiany. Jest to związane z tym, że własna osoba staje się obiektem, na który jest skierowane nie tylko libido (czyli zainteresowanie, ciekawość, miłość, pragnienie nieustannego kontaktu z własną osobą) ale także destrudo - agresja, sadyzm itp. Stąd silne wahania samopoczucia - od miłości i samouwielbienia, do samoponiżenia, myśli samobójczych, depresji narcystycznej, poczucia niższości itp.
Osoby silnie narcystyczne mogą niekiedy przeżywać stany, w których czują się jakby były za murem lub szybą oddzielającą ich od innych ludzi, bądź mieć wrażenie, że inni są jak postacie z wyświetlanego filmu. Nie są to jednak przeżycia psychotyczne, lecz metaforyczny opis wrażeń, jakich doświadczają w kontakcie z innymi ludźmi. Te wrażenia dobrze ukazują, że gdy libido nie jest skierowane do obiektów zewnętrznych, to te obiekty tracą dla podmiotu wrażenie realności, np. pacjentowi wydaje się, że wszystko jest grą komputerową lub filmem. Tym samym ludzie i relacje z nimi tracą dla narcyza na znaczeniu, dlatego zachowania osób narcystycznych możemy określać jako egoistyczne, nie biorące pod uwagę innych ludzi i często idące w parze z niezrozumieniem innych, brakiem empatii.
Należy dodać, że narcyzm często współwystępuje z niedookreślonym i rozmazanym poczuciem tożsamości."
Stolik, szklanka whiskey. Na zewnątrz chłodno, mrok zapada wcześniej i okrywa świat melancholią. Niektórzy lubią przy niej wypoczywać, innych ona drażni i na tym tle też rozpadło się już wiele związków (czasami zresztą każdy powód jest dobry).
Zauważyłem taką prawidłowość, że z wiekiem zaczyna się cenić smaki bardziej wytrawne. Na przykład: destylaty z zacieru zbożowego smakują lepiej, niż piwo z sokiem. Nie wiem kiedy to się zmienia, ale chyba chwilę po tym, jak dupa staje się ważniejsza od cycków. Ja lubię whiskey, whisky i bourbony od kilku lat - wcześniej też ich nie lubiłem, ale jeszcze nie umiałem udawać. Żartuję, już naprawdę mi smakują, o dziwo. Właśnie: bourbony! Zapamiętajcie tę nazwę, jeśli nie chcecie narazić się kiedyś na szyderstwa rozjuszonego tłumu wstępnie przeszkolonych pół-inteligentów, gdy wrzucicie na fejsa zdjęcie Jim Beam'a i podpiszecie je np. "whiskey jest spoko". Byłem świadkiem takiej sytuacji, żal mi było mojego kolegi, pod którego wpisem 10 kolejnych osób napisało identyczny komentarz o treści "Jim Beam to nie whisky, tylko bourbon". Uwierzcie mi, nie chcielibyście mieć pod swoim wpisem dziesięciu identycznych komentarzy... Chyba, że byłyby to komentarze waszych byłych dziewczyn o treści: "Masz dużego penisa, większego niż mój mąż." [Penis większy od całego człowieka - to byłoby coś!]
Czas na kolejny przerywnik muzyczny. Ale sukienka!
Dziękuję stałym słuchaczkom za przesyłanie płyt z muzyką. Jak już będę miał ich kolekcję, to będę zapraszał do domu i będziemy ją oglądać.
Ponieważ wpisy muszą być krótkie, przejdę teraz szybko do rzeczy. Nie znam się na łyskaczach, piję jedną butelkę przez trzy tygodnie (czasem zazębia się to z piciem innych butelek, też przez trzy tygodnie, ale np. rozpoczętych dzień po dniu - rozumiecie? Powinienem chyba rozrysować to na osi czasu, ale nie chcę się kompromitować obrazkami z Painta...). Teraz wciąż jeszcze piję Connemara:
Elegancko. Smakuje jak olej do konserwacji podkładów kolejowych. Jest tak obrzydliwie uwędzona w jakimś dziwnym dymie, jakby ktoś wlał ją do silnika w starym dieslu, przejechał na niej z Glasgow do Glastonbury (nieważne, że to nie Irlandia - do Irlandii nie da się przejechać, bo jest na wyspie)[Szkocja niby też, razem z resztą Wielkiej Brytanii - ale nie łapmy się za słówka], rozładował skrzynki, zawrócił, po drodze dolał oleju mineralnego 15W40 i wymienił sprzęgło, a na koniec zlał ją z resztą oleju do doniczki, którą wcześniej babcia przesadzała kwiatki w ogródku. I to jest właśnie ten wytrawny smak, który jest jak dupa [lol, taki mi się stosunek ułożył w tym wpisie: wytrawne do słodkiego jest jak dupa do cycków, przepraszam, jednak jestem prymitywem o ograniczonym zakresie percepcji - ale miała to być bardzo odległa metafora, mam nadzieję, że nie wyszło dosłownie]. W lecie można popić piwem z sokiem.
Od jakiegoś czasu, mniej więcej od początku XIX wieku, modne są pokoleniowe manifesty, w których różni ludzie piszą o tym, że są podobni do różnych innych - ale właśnie trochę podobnych do siebie - ludzi. Nie wiem skąd taka potrzeba, ale chyba zawsze miło jest być częścią jakiejś grupy, np. zbioru osób, które w jakimś określonym miejscu regularnie piją prosecco, albo jedzą prosciutto, albo jeżdżą tramwajem nr 10 i noszą słuchawki, jak pięć milionów innych osób. W klasycznych manifestach wiele było komplementów pod adresem własnej grupy i krytyki pokoleń bezpośrednio daną generację wiekowo poprzedzających. Dzisiaj częściej spotykamy podsumowania, których autorzy piszą o tym, że oni i ich znajomi w zasadzie do niczego się nie nadają, robią różne dziwne rzeczy bez sensu i ogólnie: nie wiedzą po co żyją.
Nie chciałbym zostawać w tyle i postanowiłem również wcielić się w rolę trybuna mojej generacji. Chciałbym wygłosić oficjalny manifest Pokolenia, Które Nie Ma Nic Ciekawego Do Powiedzenia. W skrócie: pokolenia KNMNCDP. ("Pokolenie X", "pokolenie Y" - to dobre dla analfabetów, każdy głupek umie zapamiętać jedną literkę z alfabetu, spróbujcie zapamiętać ich siedem.) Stałem dzisiaj pod domem, paliłem fajkę i długo myślałem o tym, co łączy mnie i osoby w moim wieku, zamieszkujące większe i mniejsze miasta w Polsce, np. Warszawę.
Na zdjęciu: wielka pustka z żarem papierosa w środku - symbol Pokolenia, Które Nie Ma Nic Ciekawego Do Powiedzenia.
Doszedłem do wniosku, że nie łączy nas nic. Dlatego manifest będzie krótki:
Stoimy, palimy i nic nie widzimy. [Brutalna wersja dla dorosłych: "Stoimy, palimy i chuja widzimy."]
.
Informacja ogólna:
U mnie jeszcze wciąż dużo pracy. Jestem nią już skrajnie zmęczony, czuję się chwilami trochę wypalony i dziwię się, że jeszcze coś mi się w niej udaje - chociaż prawdopodobnie na backstage'u widać po mojej skwaszonej facjacie, że wolałbym być już gdzieś indziej i to obojętnie gdzie. Obawiam się, że ten obecny stan rzutuje na wszystkie sfery mojego życia, uff, np. duchowość i filozofia upadły już całkiem, patrz: poprzedni akapit... To jednak przejściowe, muszę kiedyś oderwać się na chwilę od tych zajęć, chociaż na tydzień. Może uda mi się złapać trochę wolnego za kilka tygodni, a może już nigdy.
Dziwię się, że przeżyłem ostatni tydzień, ale raz tylko zjechałem na lewy pas przez sen, nikt nawet nie zauważył, bo pasażerowie też wtedy spali. W ogóle moja praca jest czasem jakimś szaleństwem. Mam o to pretensje wyłącznie do siebie, bo sam ją sobie organizuję, ewentualnie sam zgadzam się na to, jak ktoś mi ją organizuje. Nie wiem dlaczego myślałem, że w tym tygodniu będzie lżej, mam przecież jeszcze cztery zlecenia i kolejne później, a teraz jeszcze olbrzymie zaległości w pracy biurowej... Ale nieważne.
Właściwie to nie mam nic ciekawego do powiedzenia, a nawet jakbym miał, to nie miałbym na to czasu. Wklejam utwór, którego (dość krótki jednak) fragment wykorzystałem w pokazie teatru ognia na imprezie w stylu antycznym. Stary, dobry Ross Daly, zawsze chciałem go zapodać w jakimś show:
Chciałem właśnie, żeby było trochę hermetycznie. Ciekawe jak wyszło. Wszyscy mówią, że było spoko, ale może tylko tak ściemniają: klient, bo to kumpel i nie chce mimo wszystko sprawić mi przykrości, a dziewczyny, bo chcą dostać piniądze. Oficjalnie robiłem ten pokaz w Świnoujściu, ale dzięki sztuce bilokacji byłem jednocześnie w Lwówku Śląskim i w Niemczy. Hasło "Ishtar" kojarzy mi się zawsze z gołymi babami, ale staram się nie mieć tak wielu tego typu skojarzeń, bo w ogóle pracuję nad sobą, na razie samodzielnie. Zamierzam wyleczyć się z narcystycznych zaburzeń osobowości, które przez wieki kazały mi szukać potwierdzenia własnej wartości w oczach innych ludzi i kobiet [sorry, nigdy nie mogę się powstrzymać przed tym semantycznym żartem, nawet teraz, gdy piszę o czymś śmiertelnie poważnym]. Może nawet głównie kobiet.
Kończę wpis - sory, że taki kijowy, ale za to krótki, bo staram się teraz nie rozpisywać bez sensu - i wracam do pracy i innych spraw.
Co prawda nie wiem, jak grali Sumerowie i Hetyci, ale na pewno było to lepsze, niż to:
Kurwa, słyszę ten beat wszędzie od kilku lat, w prawie każdej "piosence", co to w ogóle jest? Widzę otępiałych, młodych ludzi, siedzących gdzieś i słuchających go z komórki. Powinni napierdalać pogo pod sceną, a nie bujać się do czegoś takiego, o ile w ogóle da się do tego bujać. Już polskie reggae jest od tego lepsze. No dobra, jest gdzieś na równi z tym. Jeśli ta muzyka odzwierciedla stan duchowy ludzkości, to nie jest dobrze. Uff, musiałem się wyżalić...
...
I jeszcze ten debilny ruch rączką! Powiedzcie mi, że też Was to denerwuje, bo inaczej zacznę myśleć, że ja się czepiam, albo że zwariowałem...
Jakiś lifting bloga jest potrzebny. Umówmy się tak, że jeśli komuś przeszkadzają przekleństwa, to teraz wychodzi. Chciałbym móc być znowu wesołym prostakiem...
Morze:
Byłem na Pomorzu. Wszyscy zawsze szukają miejsc, w których jest mało ludzi i można tam odpocząć... To szukanie jednak kosztuje ich sporo wysiłku, którego ja wolałem uniknąć. Dlatego pojechałem tam, gdzie wiadomo, że coś jest. Jakaś droga, jakieś budynki... Poza tym, odpocząć chciałem tylko od mojej firmy, nie od życia. Lubię miasta tak w ogóle, a Gdańsk jest bardzo ładny. Aczkolwiek bywa kłopotliwy, na przykład w 1577 nie mógł go zdobyć Batory, chociaż wcześniej spuścił tak tęgi wpierdol gdańszczanom i ich kolegom pod Lubiszewem, że wydawało się, że nic go już nie powstrzyma - ale jego chłopaki wzięli za małe armatki na oblężenie. Postanowiłem nie powtórzyć ich błędów - i w ogóle, jako książę (cygański, ale jednak) nie powtarzać w życiu błędów innych władców - i przygotowałem się odpowiednio. Tak po moim wyjeździe z Gdańska wygląda hotel, w którym mieszkałem przez parę dni:
Tu i tak już go trochę poskładali, rano był całkiem rozdupcony, jakby powiedzieli krakowiacy i górale.
Do Gdańska można jechać kilkoma drogami, wszystkie są spoko, tak przypuszczam. Ja akurat pojechałem autostradą, po drodze jeszcze wpadając w jedno miejsce po posiłki - każde oblężenie to poważne przedsięwzięcie i raczej nie da się go załatwić szybką solówką, lepiej zbudować silną drużynę. W Gdańsku jest wiele miejsc, które warto zobaczyć, ale mi się nie chciało oglądać ich wszystkich, bo miałem wygodny pokój w hotelu:
Tak mieszkają porządni, biali ludzie. Byli tam też turyści z zachodnich krajów i jacyś chyba początkujący polscy celebryci - dobrze ubrani i ze spiętymi dupami. Często słyszałem holenderski, mój ulubiony język, posłuchajcie zresztą (obejrzeć też można, ale ja już się naoglądałem). Holenderscy turyści byli ubrani jak holenderscy turyści, a początkujący polscy celebryci - jak początkujący polscy celebryci. Ja natomiast byłem ubrany tak:
A więc zdecydowanie i ponownie poszedłem w styl Jacka Parowa...
(Dla laików: to ten po prawej. Po lewej: przykładowy początkujący polski celebryta.) Liczą się upór i konsekwencja, a także dobry bit i dobre teksty. Jeśli masz to wszystko, to zawsze sobie poradzisz, jak widać na załączonym obrazku:
Nawet z gołą babą i nawet jeśli założysz długie skarpetki do żonobijki.
Wracając do tematu: jedną z wielu zalet tego hotelu było to, że znajdował się on w samym centrum starówki i miałem dzięki temu przyjemne wrażenie, że jakbym chciał, to mógłbym wszędzie pójść, a nie poszedłem prawie nigdzie tylko dlatego, że mi się właśnie nie chciało. Drugą jego zaletą jest to, że przez szybę łazienki widać gołe baby. Poza tym było trochę drogo, ale zaoszczędziłem na śniadaniach - ja i tak rano nie jestem głodny, a kobiety są przecież zawsze na diecie.
A teraz będę się streszczał, bo post może jeszcze nie jest bardzo długi, ale już czuję, że będę miał po nim przejebane... W Gdańsku widziałem jeszcze coś takiego:
Był też Cejrowski, z kwaśnym uśmiechem sprzedający swoje książki innym polskim faszystom, takim jak ja - ale nie kupiłem, bo nie chciało mi się stać w kolejce. Poza tym miałem w bagażniku książkę Rafała Gana-Ganowicza, której nie miałem czasu dotąd nawet otworzyć. Oprócz tego było tam tysiąc innych straganów, w ramach Jarmarku Dominikańskiego. Jeden koleś robił niezły solowy streetowy pokaz fireshow. Bardzo fajnie się go oglądało i dałem mu piątaka (netto, bez umowy o dzieło) - niech wie, że święto.
"A to co?", zapytacie. Ha! To Grudziądz. W Gdańsku byłem przez dwie doby, później była już improwizacja. Dwie kolejne doby spędziłem u nowo-poznanych znajomych. Po drodze kupiłem namiot, który rozkłada się w pół sekundy. Nie zdążyłem mu nawet zrobić zdjęcia, bo już stał. Wziąłem to za dobry omen. Pierwszego dnia ognisko, impreza ze spadającymi gwiazdami. Odkryłem, że prawdopodobnie spada ich znacznie więcej, niż to widać, tylko większość z nich spada pionowo - w końcu kurwa grawitacja ciągnie w dół, a nie w bok, co nie? Wypowiedziałem w myślach kilka życzeń, a spełniło się ich jeszcze więcej.
Następnego dnia były kajaki na jeziorze Kuchnia i potem pływanie w jeziorze Nogat. Wieczorem jeszcze winko z miłymi ludźmi i chleb, wypiekany przez nich w domu. W sumie Grudziądz był na końcu, wcześniej powinno być zdjęcie z kajaków, ale może jeszcze nie wypada mi go wrzucać... Na szczęście mam więcej neutralnych zdjęć z Grudziądza, jak na przykład ten widok na starówkę, z perspektywy krzaków po drugiej stronie Wisły:
Cały ten region jest w ogóle piękny, dorównuje mu może tylko głębokie południe Polski i Roztocze na wschodzie. Lekko pofałdowany teren, pola, lasy i jeziora. Jest naprawdę fest, jo.
Na koniec wycieczki pojechałem jeszcze odwieźć kogoś do domu, ale ten punkt też się niespodziewanie przedłużył o spotkanie w takim mniej więcej klimacie:
Podobno ja też dobrze wypadłem. Może dlatego, że wszystko działo się tak szybko, że nikt nie zdążył mieć co do mnie żadnych oczekiwań, bo nikt właściwie nie wiedział o moim istnieniu, w pewnym sensie - włącznie ze mną. Tzn. wiem, że istnieję, ale nie wiedziałem, że zaistnieję akurat w tym miejscu i w tym czasie. No i wykazałem się dyplomacją, gdy było coś o polityce - wiecie jak to jest z ludźmi z Północy... Uznajmy, że z poglądami politycznymi jest jak z jedzeniem różnego rodzaju owoców - zdrowe dla człowieka są te, które rosną w jego szerokości geograficznej. Tak będzie dyplomatycznie. Powiem to kiedyś na jakiejś rodzinnej imprezie, ale zabłysnę! Dobra, kończę ten wpis, bo zrobiło się zbyt osobiście.
Ogólnie polecam Pomorze i okolice. Bawiłbym się tam świetnie, nawet gdybym pojechał tam z siostrą - na szczęście nie mam siostry. Trochę się powtarzałem muzycznie znowu, więc może coś takiego na koniec, wakacyjnego jeszcze:
Pojechałem znowu na akupunkturę. Tym razem mistrzu przyjął mnie w swojej tajnej bazie na głębokim Podkarpaciu:
Piękna okolica, uwierzcie mi (a ja zostawiam to południowe niebo i jadę gdzieś na Północ, gdzie będzie pewnie wiało i padało...). Lekarz przywitał mnie w tradycyjnym stroju dalekowschodnich wojowników ninja i z bronią w ręku. Jego ukraińskie korzenie wywołują u mnie pewien lęk, ale zawsze ostatecznie wbija mi w plecy tylko igiełki. W każdym razie: życie na krawędzi. Pyta mnie zwykle, gdzie mnie boli - chociaż to widzi - i czego się boję w życiu, co mnie tak stresuje - chociaż to wie. Niektórzy ludzie mają taką umiejętność: widzenia przez człowieka na wskroś. Wydaje mi się, że mój tato tak potrafił. Nie znał się natomiast na wschodnich sztukach walki - ale ten facet z kolei nie ma kilku armat w garażu. Remis.
Ja też nie umiem oddzielać duszy od ciała, co dotyczy także chorób i urazów.
Szkoda, że po takim zabiegu nie poleżałem z godzinę w tych krzakach, tylko wsiadłem do auta i przejechałem kolejne 80 km, oczywiście plecy po trzech minutach z powrotem spięte i zablokowane... Ale jakiś progres po dziewięciu dniach jest, mogę już chodzić. Dzisiaj przejadę jeszcze 250 km, a jutro kolejne 350 i wieczorem wyląduję w Hotelu dla Białych Ludzi, to będzie coś! Powinienem teraz wymienić olej w Oplu (nie zmieniałem chyba od 20 tysięcy km) i filtry gazu (nie zmieniane bardzo długo), ale nie wiem, czy mi się uda.
Mogę wyobrazić sobie wszystko, ale to mi nigdy nie wystarcza.
Zawsze fascynowało mnie morze. Jego przytłaczający ogrom daje inną perspektywę, pozwala na chwilę oderwać się od ograniczeń własnej tożsamości.
Miasta portowe: Gdańsk, Amsterdam, Odessa, Saloniki... Jaka odmiana od monotonii podkarpackiego stepu! Nie mówiąc już o wisielczej, mazowieckiej równinie - Podkarpacie jest przynajmniej wesołe, dzięki specyficznej mieszance kapitału ludzkiego i słońca. Ale Mazowsze ma Warszawę... Kiedyś na festiwalu muzyki dawnej w Jarosławiu (Południowy-Wschód) poznałem zespół z Gdańska, składający się w większości z sympatycznych i bardzo ładnych dziewczyn. Coś tam też grały podobno, ale przede wszystkim przywiozły ze sobą obietnicę nieskończonych możliwości, które daje każde wybrzeże. Można z niego wszędzie odpłynąć i przypłynąć do niego z każdego miejsca w Kosmosie. Wszyscy kochaliśmy muzykę, a jedna z koleżanek, moja dobra kumpela później, przegrała mi album tego zespołu:
Można sobie do tego potańczyć w portowej knajpie z Murzynami. To jeszcze jest przyjemne:
Było tam wiele innych, fajnych piosenek, jak na przykład ta. Pamiętam, jak z dziewczynami na podwórzu kamienicy paliliśmy żółte Camele [dzisiaj popołudniu akurat kupiłem takie same, chociaż jeszcze wtedy nie wiedziałem, że mi się ta historia przypomni], których nie było wtedy podobno w Trójmieście - ha! Do nas widocznie dotarły Jedwabnym Szlakiem jeszcze jakieś ostatnie karawany. Może przez ormiańskich łączników z Odessy, takich jak tu chodzą:
To nie do końca mój klimat, ale chciałbym przy okazji pozdrowić kolegów: Marka i Karola. Miałem po tym Jarosławiu przesłać paczkę Cameli do Gdańska, ale jakoś nie wyszło, nie dostałem adresu, a facebook jeszcze nie istniał. Ale to były początki, a podbijanie Pomorza nigdy nie było łatwe, bywało procesem długotrwałym i pełnym zaskakujących zwrotów akcji, o czym przekonali się już pierwsi Piastowie:
Epickie. Zupełnie inne nastroje, niż w obozie Krzywoustego, panowały dawniej w Thessalonikach [po polsku: w Salonikach, ale Thessaloniki brzmi piękniej i kojarzy się ze słowem "thalassa", po grecku "morze" - z tym słowem na ustach wielu Greków zeszło z tego świata, a modę tę zapoczątkował już mityczny Odyseusz (przy okazji, polecam książkę "Pokój na Itace" Sándora Máraia)]. W portowych knajpach kwitło życie towarzyskie. Za ostatnie oszczędności można było kupić haszysz, piosenkę albo chwilę przyjemności w ramionach znudzonej prostytutki:
Kosę pewnie można było dostać za darmo. A propos, kiedyś przez przypadek wlazłem do burdelu w Stambule i zorientowałem się co do natury tego lokalu dopiero wtedy, gdy zacząłem pić piwo. Nie lubię tego wspominać, ale gdy postanowiłem przeprosić dziewczynę, która się do mnie przysiadła i opuścić lokal, dostałem rachunek za alkohol, którego wysokość przekraczała zawartość mojego portfela i bankowych oszczędności razem wziętych (chociaż był to raczej niezbyt eksluzywny lokal, ale mniejsza o to, nie kompromitujmy się już bardziej). Powiedziałem panu z obsługi, że zaszła chyba jakaś pomyłka, a w każdym razie z obiektywnych przyczyn nie jestem w stanie pokryć kosztów tego, bądź co bądź dość małego piwa. Wtedy pojawił się drugi pan, trochę większy i w jednym momencie świat się zatrzymał: wyłączono muzykę, zaświecono światła, a wszystkie dziewczyny nagle wyparowały z parkietu [i tak beznadziejnie tańczyły...]. Miałem niewiele argumentów na swoją obronę, ale prawdopodobnie wypadłem w tej całej sytuacji tak żałośnie, że nikomu nawet nie chciało się obijać mi mordy. Wyszedłem bardzo szybko - w końcu noc była młoda, a chciałem jeszcze kawałek miasta zwiedzić... Skąd mogłem wiedzieć, nie znam tureckiego. Chociaż wielu Turków w czasie mojego kilkudniowego pobytu w tym mieście odzywało się do mnie na ulicy po turecku - uznajmy, że to dlatego, że nie znali polskiego.
Tej muzyki - rebetiko - jest dużo, nie będę więcej wrzucał, linkowałem już chyba coś w poprzednim wcieleniu. Może jeszcze ta piosenka, która, sądząc po tytule, jest chyba reklamą jakichś dobrych środków przeciwbólowych:
Niektóre z nich zmuszony jestem ostatnio stosować, w małych ilościach. Albo podobne, w sumie nie wiem, co mi tam wstrzykują. Nie znam greckiego, ale będąc kiedyś na Krymie, nauczyłem się czytać cyrylicę. Ten wyjazd był niezwykły, zbyt ciekawy, żeby zbyć go paroma zdaniami, więc nie będę o nim opowiadał wcale. Po drodze: bezkresne morze traw. Nad morzem: dawne tureckie i genueńskie twierdze. Na wzgórzach: winnice. W morzu: delfiny i małże, które wyławialiśmy nocą i potem smażyliśmy na rozgrzanej blasze. Zwłaszcza delfiny były pyszne.
Gdybym miał wehikuł, którym mógłbym przenosić się w czasie, chciałbym przenieść się nad czarnomorskie wybrzeże w czasy, gdy z Grekami handlowali tam Scyci. Zobaczyć tych ludzi i ich kosmiczną kulturę. Przejechać się na koniu, strzelić z łuku, wsiąść na statek - takie eventowe atrakcje bym tam zaliczył.
Szczerze mówiąc, niewiele w życiu widziałem, w niewielu miejscach byłem, ale na pewno mogło być gorzej. W Amsterdamie w czasie Sail Amsterdam pływaliśmy małą łódką pomiędzy wielkimi żaglowcami i setkami innych łodzi. Wygląda to mniej więcej tak:
Było zabawnie, gdy jakiś ruski okręt nieomal staranował kilka mniejszych jednostek (jedną puknął, następne trochę się o siebie poobijały). Niestety, w naszej 4-metrowej łajbie akurat nie mieliśmy na pokładzie torped. Jeśli już jesteśmy przy ukochanych przez nas narodach, dobry żydowski beat z Amsterdamu. Nagrywają też srogi rap.
Miałem wielką przyjemność brać udział w epickim widowisku w Szczecinie, w którym obsługiwaliśmy armaty i muszkiety na wybrzeżu. Piękna przygoda i najlepsze show, w jakim kiedykolwiek brałem udział:
Poza tym byłem jeszcze w Kolbuszowej, w Dawidach Bankowych, w Krzątce i w Łomiankach, ale to już jest materiał na następną opowieść - o ile nie uda mi się uciec od tej nudnej w sumie, wspominkowo-sentymentalnej formy. Jeśli wszystko dobrze pójdzie, to za kilka dni pojadę nad morze (nawet jak się do końca nie poskładam z kręgosłupem, to pojadę tam jako pół-kaleka, pożegnać się z oceanem przed śmiercią lol). Teraz jest tam chyba cała Polska, sądząc po zdjęciach na portalach społecznościowych. Jak dojadę, będzie pewnie znowu zimno i deszczowo, ale przynajmniej romantycznie. Albo odwrotnie. W każdym razie: na pewno będzie dobrze. Tymczasem jeszcze kilka dni na lądzie...
(Nie mylić z "coming out".) Moim największym marzeniem jest opisać kiedyś coś, co nie jest mną samym. Ponieważ straciłem tę umiejętność - o ile kiedykolwiek ją posiadałem, nawet nie pamiętam [śmiesznie tak, nie pamiętać czegoś... Dawniej byłoby to niemożliwe, ale zakres zdarzeń do zapamiętania/zapomnienia rozszerzył się już ponad miarę] - postanowiłem nie odzywać się wcale. Do czasu, aż się tego znowu nauczę. Wtedy na pewno dam Wam znać.
Na razie jestem jeszcze wciąż zwrócony do wewnątrz, ostatnio nawet dosłownie: od kilku dni leżę w łóżku, po przeciążeniu kręgosłupa. Prawie nie wychodzę na dwór, ani nawet na pole. Przeszarżowałem w tym roku - fizycznie, psychicznie i moralnie - i odnowiły mi się silne dolegliwości, związane z dyskopatią. Muszę przeżyć tydzień na lekach przeciwbólowych, potem pójść do kręgarza, a potem pomyśleć o tym, co dalej robić ze swoim życiem. Może uda mi się znowu wrócić do sprawności bez operacji.
Oprócz zdiagnozowanej kilkanaście lat temu dyskopatii, podejrzewam u siebie narcystyczne zaburzenia osobowości. Przeczytałem sobie o tym na wikipedii, ewidentnie spełniam niektóre przesłanki, chociaż na szczęście nie wszystkie - wtedy byłbym już całkiem nie do zniesienia... Mam plan, jak sobie z tym poradzić, tylko jeszcze nie wiem, czy zacząć od konsultacji lekarskiej, czy od spowiedzi. Chyba jednak pójdę na łatwiznę i na początek zapłacę lekarzowi. Szkoda, że księdza nie można tak przekupić...
Dobra piosenka Depeszów:
Dave Gahan zadzwonił do mnie w tamtym roku i powiedział:
- Boban, nagrywamy nową płytę i jest taka sprawa: kilka piosenek będzie o polityce i innych pierdołach, ale chcielibyśmy też jak zwykle nagrać coś mrocznego o życiu. Siedzimy tu z chłopakami przy whisky i nasz basista...
- Macie basistę?
- A co, myślałeś, że to wszystko leci z klawisza?
- No.
- Dobra, nieważne. No i nasz basista...
- A przy jakim whisky?
- Przy "jakiej".
- Przecież ty nie znasz polskiego...
- Mniejsza o to. Nie stać cię. A teraz słuchaj mnie w końcu: nasz basista podsunął mi pomysł, żebyśmy zaśpiewali o tobie. Co ty na to?
- Ale czad! Zawsze was lubiłem, zresztą nawet pisałem o tym na blogu i na fejsie.
- Używasz jeszcze facebooka?
- Spadaj... W każdym razie: jestem waszym fanem, jestem prawdziwym depeszowcem! Kupiłem nawet bilet na wasz koncert w Krakowie, o którym dowiem się dopiero za rok.
- Szacun. A teraz słuchaj: kawałek będzie mroczny w opór. Będzie to uniwersalny utwór o końcu związku, który musiał rozpaść się z powodu toksycznego charakteru jednej z osób - i to będziesz właśnie ty...
- Ej...
- ...i będzie tam taki symbol: "zatrute serce" jako określenie zespołu narcystycznych zaburzeń osobowości! Dobre, nie?
- Czego?? Poza tym, to chyba raczej alegoria, a nie symbol. Co miałeś z polskiego?
- Miałem angielski. Ale dobre to jest, co nie?
- Stary, sam jesteś narcyzem... Spytaj swojej mamy, czy dobre. Jak ci powiem teraz, że słabe, to się rozpłaczesz?
- Boban, nie rób tego...
- Dave, przykro mi, twój kawałek jest...
- Boban!
- chu...
- Przestań!
- jo...
- Nie!
- Dobra, żartuję, przecież jeszcze go nawet nie słyszałem. Może muzyka będzie dobra, zwykle gracie dobrą muzę.
- Dzięki!
- No widzisz, już dobrze... Daję ci lajka. Nagrywajcie to, ale pod jednym warunkiem: załatwicie mi drugi bilet na wasz koncert. Na razie mam jeden, a strasznie są drogie. Jeśli będę miał wtedy dziewczynę, to przecież nie pójdę sam na stadion, a jej nie każę czekać w kebabie przed wejściem.
- Twoja dziewczyna lubi kebab?
- Nie wiem, jeszcze jej nie mam, ale ja lubię, więc na pewno po drodze na koncert jakiś zaliczymy.
- Spoko, w każdym razie masz to załatwione.
- Dzięki, Dave. Powodzenia w trasie, nie ćpaj tyle.
- Nie ćpam, teraz już tylko pijemy z chłopakami.
- No to spoko. Strzałeczka!
- Nara.
Tak właśnie było. Niestety artyści miewają skomplikowane osobowości i rozmowy z nimi zwykle nie są łatwe. Na szczęście pracuję z nimi już od wielu lat i nauczyłem się ich rozpracowywać. Za to mi płacą.
W krokach tańców średniowiecznych (które można by też nazywać "renesansowymi włoskimi" - ale akurat ten podział jest trochę zbędny), a konkretnie: w krokach tańców bassa danza, jest taki moment, w którym zwalnia czas. Ruch zaczyna się silnym pulsem, a potem ciało wyhamowuje i na moment prawie zawisa w przestrzeni. To nie jest nasz wymysł, ani dowolna, współczesna interpretacja, opisali to bowiem mistrzowie tańca, niecałe 600 lat temu. Ten ruch był częścią idei i doktryny tych tańców, w których ktoś chciał przekazać jakiś ówczesny stan wyobrażenia o Kosmosie i miejscu człowieka w nim (co prawda nie jestem pewien, na ile Guglielmo Ebro i Domenico da Piacenza tworzyli od podstaw, zgodnie z przyjętym najpierw planem, a na ile dorabiali teorię do tańców, które już istniały - według mojej wiedzy i przypuszczeń, było trochę tak, a trochę tak [sorry, jestem zmęczony]). Czas wtedy prawie nie płynie, ale wydarzyć się może bardzo wiele. Jest to najsilniejszy moment w tańcu i w ogóle "trick", który nie znajduje odpowiednika w późniejszych epokach, przynajmniej przez kolejne kilkaset lat - chociaż nie jestem pewien, w sumie aż tak dobrze się chyba na tym nie znam (ale nie mówcie nikomu).
Podobny [chociaż inny, ale nieważne] moment przeżywam czasem, gdy skończę jakiś etap pracy i zawisam na chwilę w przestrzeni, zazwyczaj miejskiej (podobnie zresztą jak wspomniani w poprzednim nawiasie panowie - ale jakbym tak zawisł gdzieś w krzakach, to pewnie też bym coś przeżył), w środku nocy. Mam wtedy chwilę czasu, by zastanowić się nad tym, gdzie aktualnie jestem, co robię i dlaczego to w ogóle działa. Wynik jest zawsze podobny: uśmiecham się, bo jestem zdziwiony tym, jak bardzo abstrakcyjne i wręcz "dziwne" jest to wszystko, co wytwarzam i z czego żyję. Tyle nietypowych rzeczy, tak bardzo w sumie wydawałoby się zbędnych - a jednak, ciągle ktoś je kupuje. Mi się wiele z nich nawet podoba i nie wiem, czy mógłbym bez nich żyć (tzn. bez uczestniczenia w nich w jakimś stopniu, bez oglądania chociaż - nie mówię teraz o zamienianiu ich w złoto), ale dziwi mnie niezmiennie, że normalni ludzie też to biorą.
A co, jeśli sam jestem normalny? O tym nie pomyślałem... Hm, to miałoby sens.
Tymczasem, przykładowa przestrzeń aktualnie:
Co jakiś czas sprawdzam, od ilu lat mieszkam w Warszawie i dzisiaj wyszło mi, że chyba od prawie czternastu. Miasto zmieniło się w tym czasie znacznie, nadal mnie pociąga i prawdopodobnie nigdy nie przestanie. Dobrze, że umiem sobie tak personifikować rzeczy, miejsca - trochę to ckliwe, ale ułatwia życie, bo przenosi instynktowne uczucia miłości i troski na przedmioty, o które też należy dbać. O które w sumie łatwiej dbać, niż o ludzi - ale nieważne. W każdym razie: całkiem tu miło, tylko u mnie w mieszkaniu jak zwykle cholernie głośno od ulicy. Przez to nie da się tu wytrzymać dłużej, niż kilkanaście dni z rzędu. Podziwiam ludzi, którzy wytrzymywali tu dłużej... Zmienię to mieszkanie kiedyś na inne, albo zbuduję dom w pobliżu którejś obwodnicy.
[A propos ckliwości: czasem rzygam tęczą, gdy czytam niektóre swoje wpisy na fejsie. Jednocześnie jednak jestem już pogodzony z tym, że nigdy nie przestanę być w specyficzny sposób emocjonalny i patetyczny. Co ciekawe, mimo pełnej i permanentnej samoświadomości w tym zakresie, zawsze jestem wtedy autentyczny, bo po prostu nie potrafię tego kontrolować, tak jak pijany człowiek nie potrafi czasem powstrzymać pawia - chociaż to porównanie jest może zbyt drastyczne i powinienem być dla siebie łaskawszy, choćby przez wzgląd na mój wiek.]
Idę spać.
Słodziaki z London Grammar. Wokalistka w tym make up'ie, z tą szminką wygląda jeszcze fajniej, prawie jak Słowianka. Włosi tam na widowni pewnie poumierali na zawały...
...ale ja się trzymam, bo widziałem jeszcze ładniejsze.
Muzycznie natomiast wolałem ich starsze kawałki, te są trochę nudne.
Nie wiem dlaczego u tylu osób mam tak duży kredyt zaufania, czasem mam wrażenie, jakby ktoś jeszcze przede mną wypracował jakąś nadwyżkę, którą teraz dłużnicy spłacają u mnie... Chciałbym protestować przeciwko temu, ale potem myślę, że to daje jednak wszystkim poczucie jakiejś kosmicznej kontynuacji, może wszyscy jej potrzebują? Może jeszcze zdążę sam wypracować taką nadwyżkę, chociaż na razie biorę u ludzi kredyty, za które płacić mogę tylko małe raty drobnymi...
Zadłużajmy się nawzajem i spłacajmy długo, ale regularnie, bo najważniejszy w życiu jest ten stały cash flow, bez którego nie przetrwa żadna firma, tak jak żaden człowiek nie przetrwa bez miłości. Sorry za patos :D
Nie wiem jak Wy, ale ja się nie mogę przyzwyczaić do rebrandingu stacji Statoil. Zawsze lubiłem ten łagodny granatowy z ciemnym żółtym, uspokajały mnie w długiej trasie, nie raziły w oczy przy tankowaniu i pozwalały zachować resztki spokoju wewnętrznego. Na Statoilu zwalniał dla mnie czas... Teraz widzę ten czerwony i czuję znowu, że muszę dalej zapierdalać - jak byk w stronę płachty, za którą czeka może tylko szpada.
Za to odkurzyłem dzisiaj Transportera! Co prawda tylko pobieżnie i do połowy - reszta jest zawalona sprzętem - ale za jedyne 2 złote brutto. Jutro muszę pojechać w kilka miejsc pod Warszawą i na koniec na Podkarpacie, próbuję więc odzyskać potrzebne do działania punkty poczytalności, zaspokajając pragnienie porządku i harmonii w minimalnym chociaż stopniu.
[Ten wpis to raport sytuacyjny człowieka ogólnie przemęczonego, zresztą jak każdy wpis od kilku miesięcy. Sorry.]
Jadłem wieczorem kebab w towarzystwie przedstawicieli różnych stepowych ludów Wschodu, głównie Ukraińców (prawdopodobnie biali ludzie jadają obiady o wcześniejszej porze i gdzie indziej). Słuchałem reklam radiowych i dowiedziałem się z nich m.in. o speed datingu. Zainteresowałem się tematem, wygooglowałem i okazało się, że są to zorganizowane spotkania, w czasie których trzeba się zakochać w 5 sekund. W razie niepowodzenia, kobietom zwracają pieniądze, a mężczyznom godność - wszystkiego wszystkim już zwrócić się widocznie nie da. W każdym razie trzeba wyjść z pracy, żeby na tego typu imprezę zdążyć, więc w moim przypadku to odpada, bo jest zbyt czasochłonne. Mogę sobie jednak wyobrazić taką formę nawiązywania znajomości, może mogłoby to wyglądać tak:
M - mężczyzna
K - kobieta
Albo nie, będę zaczynał kwestie dialogowe od samych myślników - uznajmy, że wszyscy na świecie mają po równo przejebane. Speed dating:
- Ej, wiesz co?
- Co?
- Albo już nic...
- Mam własną firmę...
- Nie ściemniaj.
- ...Ale mało zarabiam.
- Następna!
- 5 sekund to chyba za mało, żeby się poznać, może umówimy się...
- Przepraszam, czas minął. Następny!
- Chcesz się ruchać?
- Nie.
- Szacun...
[Przepraszam, że jestem ordynarny, nie zmienię tego już.]
- Jestem rekonstruktorem.
- Oddajcie moje pieniądze!
- LOL, żartowałem.
- Uff, to ci się udało... Zabierz mnie więc na koniec świata!
- Bez przesady, aż taki fajny też nie jestem.
- Aha...
I tak dalej. Na tej stronie chyba można się zapisać na takie ustawki. Więcej chętnych jest kobiet, prawdopodobnie mężczyźni częściej chodzą do burdelów. W kategorii "Szybkie randki dla singli z wyższym wykształceniem" na jednego wykształconego mężczyznę przypadają cztery kobiety. Jak widać warto się kształcić, ale nie dotyczy to kobiet.
Nie chciałbym kończyć wpisu takim mrocznym tekstem, ale nie mam już dzisiaj siły napisać niczego pogodnego. Może za kilka dni mi się poprawi, tymczasem liczę [profesjonalna próżność zabrania mi prosić] na wyrozumiałość. Do usłyszenia!
Tutaj powietrze przed samym świtem jest tak czyste i ostre, że widzę i czuję świat całym ciałem, rozum przestaje być czymś osobnym (w przypadku mojego umysłu i ciała jest to dla tego pierwszego chyba nobilitacja). Wracam do domu naokoło, skoro już w ogóle muszę:
Wszystko jest o tej porze wyraźne i jestem odurzony oczywistością i koniecznością tego wszystkiego, co się w życiu musi wydarzyć. "Wszystko" - mogę to słowo odmieniać przez wszystkie przypadki, liczby i osoby [to taka przenośnia, bo wiadomo, że tego słowa akurat tak się nie da odmienić, chyba nie - ale kto to sprawdzi o tej porze...].
Byłem dzisiaj w kilku miejscach, w paru moich ulubionych, między innymi tu:
Chociaż dużo lepiej było ze starym peronem, bez tych lamp, bez tego nowego torowiska itd. Wciąż jednak widać stąd kawał nieba, mimo tych cholernych lamp. W ogóle latarnie w miastach powinny stać w jakimś jednym miejscu, najlepiej gdzieś na samym środku, a po bokach, za budynkami i zwłaszcza na przedmieściach nie powinny aż tak bardzo rzucać się w oczy - jeśli już muszą tam być i odbierać ludziom tajemnicę. Ja udaję, że ich nie widzę.
Czas na jakąś poezję śpiewaną:
Sorry, że znowu Morphine, ale to od dawna mój ulubiony zespół. Ja sam czuję się trochę podróbą ich wokalisty (obrzydliwa uzurpacja, ale trudno), pod pewnymi względami gorszą - np. nie umiem śpiewać - ale też z pewnymi przewagami - np. jeszcze nie wykitowałem. Nie wiem, może pulsujemy, wibrujemy, emitujemy energię w podobny sposób, "nadajemy na podobnych falach" - to wyświechtane określenie pasuje tu całkiem dobrze, bo wszystko jest chemią i fizyką. Nie jest tak? Jeśli nie, to sorry, mam prawo od czasu do czasu powiedzieć coś bez sensu albo nawet się pomylić. Mają wiele fajnych piosenek, ale część z nich już tu wrzucałem i nie wypada powtarzać. Dobry zespół, cenię ich nawet wyżej niż Jacka Parowa, chociaż on też jest spoko:
Zwłaszcza na zdjęciach.
Idę spać, sporo roboty przede mną dzisiaj, będzie bardzo ciężko.
Wiem, że nie brzmi to epicko, ale dla mnie to jednak wydarzenie: pierwszy raz od niepamiętnych czasów kupiłem coś, co nie jest mi potrzebne do prowadzenia firmy. To chyba pierwsza taka rzecz w moim dorosłym życiu, nie licząc kilku książek i gier komputerowych, paru garnków, patelni, ubrań i rzeczy zużywanych codziennie. Sprawiło mi to tyle radości, że nie czułem nawet wyrzutów sumienia. Zaczynam rozumieć kobiety, które lubią chodzić często na zakupy i kupować byle co - ale kobiety w ogóle prześcigają nas w umiejętności przeżywania wielokrotnej przyjemności. Zawsze im tego zazdrościłem, za to mam teraz 21 przerzutek i koła o średnicy 29 cali. To o kilkanaście centymetrów więcej, niż kaliber moździerza Karl:
(Przemalowałem na różowo, żeby było tak jakby wesoło.)
Wyobraźcie sobie teraz, jakie mój rower ma możliwości... Boję się naciskać na dwa pedały naraz. Można na nim jeździć bez trzymanki, da się nawet robić zdjęcia w czasie jazdy:
(Krzaki, w których w czasie Nocy Kupały odważni lub młodzi ludzie szukają kwiatu paproci, a w tle nudni ludzie grają w tenisa. Ja wtedy przeważnie zarabiam na rowery, wymykam się więc łatwym klasyfikacjom.)
To chyba wszystko, co miałem dzisiaj do powiedzenia. Lepiej napisać mniej i bez sensu, niż więcej i bez sensu.
...
Miałem pracować w nocy, ale obejrzałem film Interstellar. Może uda mi się dzisiaj przenieść się w czasie o kilka dni do tyłu, wtedy będę miał szansę, że zdążę ze wszystkim w tym miesiącu.
Niezbyt ciekawy tytuł wpisu, to fakt. Planowałem pierwotnie jakiś bardziej intrygujący tytuł, na przykład: "Cycki", ale pomyślałem szybko o wszystkich poważnych osobach, które znam i przed którymi też powinienem wyglądać dobrze. Zwłaszcza przed dziećmi - dzieci są bardzo poważne i dlatego dorośli muszą przed nimi grać poważnych, co kosztuje ich zwykle sporo wysiłku. Później jeszcze starcy są poważni, co potwierdza regułę, że na starość dziecinniejemy. To nie znaczy jednak, że nie będzie cycków! Nic wielkiego, ale jakieś na pewno będą.
Zrobiłem sobie wczoraj urlop, trwający około 1 i 1/3 doby. Nie taki idealny, bo w ciągu dnia m.in. sprzedałem jeszcze jeden pokaz przez telefon, co uważam za osiągnięcie, biorąc pod uwagę mój ogólny stan psycho-motoryczny tego dnia. Odzyskałem jednak pozytywne nastawienie do rzeczywistości, co od jutra zaprocentuje gwałtownym wzrostem sprzedaży - ale dzisiaj niech "procentuje" jeszcze w inny sposób... [Był to dość hardkorowy dzień, w ciągu 15 godzin wypiłem równowartość 3 piw.]
Cycki:
Mark Sandman, mistrz barwy i nastroju, zmarł na zawał serca na scenie w 1999 roku. Grali we Włoszech, było gorąco, a Mark palił dużo papierosów. (Ostatnio też dużo palę, zamiast zwyczajowych dwóch, nawet do sześciu, siedmiu papierosów dziennie, ale za chwilę wszystko wróci do normy.) Dziesięć lat po tym zdarzeniu, żyjący członkowie Morphine zagrali w tym samym klubie koncert, który zapoczątkował nowy projekt: Vapors Of Morphine. W czerwcu mają trasę po Europie, 17.06 zagrają koncert w Warszawie, dzisiaj natrafiłem na plakat w podziemiach knajpy, w której spotkałem się z kolegami.
Różne ciekawe rzeczy odkrywa się, stojąc w kolejce do kibla.
Po wyjściu na powierzchnię, przypomniałem sobie o istnieniu Teatru Wielkiego i pomyślałem, że można by jeszcze kiedyś pójść na jakąś operę...
Co prawda szanse na zobaczenie tam cycków są niewielkie, ale podobno jest wiele innych atrakcji. Chociaż może...
Nie wrzucam utworów Morphine, żeby się chociaż w tym nie powtarzać. Co do Vapors: ludzie dzielą się na takich, którzy lubią kontynuacje, projekty "tribute to", itd., oraz na takich, którzy uważają, że to "odgrzewanie kotleta". Ja uważam, że wszyscy Państwo macie rację. Poza tym, nie każdy może tworzyć sztukę oryginalną, ale na szczęście do codziennego życia i do cowieczornych wzruszeń wystarczają zwykle rzeczy, które wyjątkowe nie są. Co nie znaczy, że każdy z nas nie jest kimś szczególnym! Tekst rodem z reklamy, przestaje tak brzmieć, gdy zostanie tak zaśpiewany:
