Dziennik 5/10/2015 - Kulisy iluzji

W Warszawie co chwilę są jakieś ciekawe spotkania i około-polityczne dyskusje, jak na przykład ta. Często dostaję na nie zaproszenia na fejsie, ale nigdy na te spotkania nie chodzę. Chciałbym jednak poznawać co ciekawsze myśli i wypowiedzi ich uczestników i żałuję, że nie jestem bogatym człowiekiem, najlepiej arystokratą, który mógłby wysłać swojego zaufanego człowieka, takiego Alfreda, w każde z tych miejsc i otrzymać od niego później krótki raport. Ten i ten powiedział to i tamto. Tak w pięciu zdaniach. Natomiast od debat telewizyjnych i innych powszechnie transmitowanych wydarzeń mam np. Ziemkiewicza. 

Moja aktywność obywatelska ogranicza się do udziału w wyborach, ćwiczenia na strzelnicy i jeszcze czasem wkurzania ludzi wpisami politycznymi na facebook'u. Te jednak z zasady kasuję kilka godzin po publikacji, żeby nie tracić zbyt wielu klientów. R. pyta mnie - myśli, że retorycznie - czy uważam, że słowa napisane, a później skasowane się nie liczą. Ja twierdzę, że ta sztuczka działa. Takie głupie z pozoru sztuczki są najlepsze, dlatego, że ludzie lubią być oszukiwani. Zatrudnijcie iluzjonistę albo obejrzyjcie film o Houdinim (a w zasadzie mini-serial). Teraz chciałem powiedzieć, że mnie akurat bycie oszukiwanym nie kręci, ale ugryzłem się w język, bo to byłaby dopiero ściema.

Nie lubię polityki na żywo, bo w ogóle nie przepadam za ogromną częścią kultury, zwłaszcza za całą otoczką życia publicznego. Ciekawa jest gra interesów, której jest ona (i polityka, i kultura) wyrazem. Bardziej frapujące wydają mi się suche fakty, liczby i kalkulacje, przedstawiane przez ekonomicznych czy geopolitycznych analityków. To, co dzieje się (zwłaszcza w poważnym, solidnym państwie, bo może niekoniecznie obecnie w Polsce) w zaciszach resortowych gabinetów, te informacje, które ośrodki analityczne dostarczają pracownikom średniego szczebla, którzy następnie podsuwają ich streszczenia decydentom... To jest prawdziwa treść naszego zbiorowego życia, a nie to, co ktoś powie do kamery i w jakim wystąpi garniturze. O sile państw decydują często wicedyrektorzy departamentów:

Niestety, o słabości też :)

No, to był obywatelski wpis, w sam raz na tydzień wyborczy. Jeszcze nie wiem na kogo zagłosuję, ale nie czuję się z tym bardzo źle, bo większość ludzi już wie, ale się myli.

Zamykając jeszcze temat kultury: niewiele rzeczy mnie w niej bardzo cieszy, ale może dlatego, że do niewielu rzeczy mam bliski dostęp i żeby ukryć ten fakt, dorabiam do tego minimalistyczną ideologię. Na pewno lubię to coś, co zdobyłem po okazyjnej cenie od rodziny:

Nie wiem nawet jak się ten mebel nazywa, ale wprowadza do mieszkania pewną iluzję mieszczańskiego dostatku, wyrosłego jakoby na pracy pokoleń. Nie pasuje tu prawie do niczego i jest przez to skazany automatycznie na bycie czymś w rodzaju ołtarza w środku salonu. Być może w jakiś groteskowy sposób będzie wpływał na relacje między mną i odwiedzającymi mnie gośćmi. Możecie przynosić dary, składać ofiary i w zamian czerpać z tego źródła.

To w temacie "kultura materialna - meble i wystrój wnętrz epoki nieznanej", a w kategorii "moda męska połowy drugiej dekady XXI wieku" zwyciężyło coś, co nawet w niej nie startowało, a mianowicie taka fajna czapeczka:

Ostatni raz miałem czapkę w wieku może 12 lat, nie licząc czapek zimowych, oczywiście (te jednak, przynajmniej w moim przypadku, definitywnie zawsze wymykały się próbom skategoryzowania pod hasłem "moda"). Tamta była z daszkiem, którego nie dało się dobrze zagiąć, mimo licznych prób pod presją drwin kolegów. Dzisiaj pomyślałem, że minął kawał czasu, a poza tym: skoro przez pół roku chodzę w jakichś średniowiecznych chaperonach, renesansowych beretach i barokowych kapeluszach, to mógłbym też coś założyć na jesień. Przy okazji, aktualne zdjęcie facjaty, dla tych wszystkich, którzy dawno mnie nie widzieli. Stały kontakt wizualny jest ważny, żeby w razie jakiegoś spotkania po latach, pierwszą naszą myślą na widok znajomego nie było "o kur...".

To są oczywiście luźne żarty, a od rana powrót do szarej rzeczywistości, czyli prowadzenia fabryki rzeczy podejrzanych, których przydatności nikt nie jest w stanie ani racjonalnie wytłumaczyć, ani przekonująco zanegować.

Dziennik 4/10/2015 - Sprostowanie

Napisałem w poprzednim wpisie pół-żartem, że domagam się poszanowania dla mojej specjalistycznej pracy i że nie znajduję go u zacnych kobiet w mej rodzinie. Napisałem to niemalże z wyrzutem (mimo, że z dystansem) i za to się trochę teraz sam przed sobą wstydzę. Gdyby moja mama i moja babcia nie pożyczały mi co roku kupy pieniędzy [większość oddaję], nie utrzymywałyby moich magazynów i nie kupowały mi od czasu do czasu różnych drobiazgów, w rodzaju samochodów, to prawdopodobnie wierzyłyby w moją działalność bardziej.

Ja jednak wciąż wierzę w moją kosmiczną firmę i jej możliwości finansowe, tym bardziej, że R. niedługo zacznie pracę i następny samochód kupi mi już żona. Mój tato nigdy nie kupił żadnego samochodu, ja w sumie też nie mam ciśnienia.

Tymczasem nie mogę dzisiaj zasnąć od prawie trzech godzin już, a za niecałe trzy godziny muszę wstać na wyjazd. Przemyślałem wszystkie sprawy prywatne i państwowe, zabiorę się teraz chyba za liczenie owiec. W następnym wpisie będzie dużo obrazków (nie mogę zdradzić jakich) i fajnych historii (nie mogę zdradzić o czym).

Dziennik 3/10/2015 - Relacja na bieżąco

Mam fajny (historyczny) materiał na dłuższy wpis, ale musi poczekać do końca tygodnia na wolną chwilę. Tymczasem tylko opowiem w skrócie (mam na to 5 minut) o tym, jak sprawy stoją.

Prowadzenie agencji artystycznej (w sumie oldskulowa nazwa, bo dzisiaj już dzieli się to na dwie różne działki, są agencje eventowe i impresariaty, które dla nich pracują - tylko, że moja firma nie tylko jest czymś pomiędzy jednym i drugim, ale dodatkowo jest jeszcze czymś zupełnie innym, bo opiera się na moich własnych produktach, których w dodatku ciągle sam jestem składnikiem, występując w moich zespołach) tym się przede wszystkim różni od sklepu z pieczywem, że do piekarni ludzie przychodzą kupić chleb i mniej więcej wiedzą, ile ten chleb kosztuje i wiedzą, ile mają za niego zapłacić. W agencji ceny są czymś płynnym, co wynika przede wszystkim z tego, że są bardzo różni klienci, a agencja nie może wybrzydzać, bo nie ma tej pewności, że codziennie rano 100 osób przyjdzie kupić bułki. Na szczęście część kosztów też jest płynna, gdy wykonawcy są elastyczni, a muszą być, bo sami doskonale rozumieją, jak działa ten rynek. Wracając do klientów: są takie zabawne sytuacje, gdy jeden klient bierze coś bez mrugnięcia okiem, a drugi mówi, że to bardzo drogo, gdy przygotowałem mu ofertę dwa razy tańszą, bo przeczułem, że tak będzie, a jednocześnie zależy mi na zdobyciu jakiegoś rynku albo ruszeniu z produktem nawet ze stratą na początku. Wyobraźmy sobie sytuację w piekarni, w której ktoś chce kupić chleb jak najtaniej, sprzedawca oferuje mu bochenek za 0,80 zł brutto, a on mówi, że to strasznie drogo. To jest jedna z sytuacji, które nie pozwalają mi się nudzić w pracy. W ogóle cała moja praca jest poruszaniem się w chaosie rynku, w tłumie szalonych artystów oraz fanatycznych hobbystów, z kosmiczną logistyką, która łączy te dwa obłędne światy w jeden eventowy wszechświat. Bardzo to lubię, domagam się szacunku i uznania i denerwuje mnie, gdy starsze kobiety w mojej rodzinie twierdzą, że nie jest to poważne zajęcie i płaczą nad moimi porzuconymi studiami prawniczymi.

R. ma w piątek rozmowę o pracę. Jestem przekonany o tym, że w ciągu roku zacznie zarabiać więcej ode mnie, a w każdym razie regularnie. Bardzo na to liczę, bo musi mi kiedyś pomóc uzbierać kasę na dużo młodsze auto. Przecież też będzie nim jeździć, nie?

Ogólnie w firmie dużo się dzieje, choć poza sezonem letnim wciąż robię kameralne zlecenia, które cechują się tym, że przy tym samym nakładzie czasu i pracy uzyskuje się trzy razy mniejszy zysk, ale to się powoli będzie zmieniać (mówię tak sobie od kilku lat, ale teraz przedsięwziąłem w tym kierunku trochę poważniejsze kroki i mam zajebiste produkty - ale już nie będę tu wchodził w szczegóły, bo to nie jest blog firmowy, i tak mnie dzisiaj poniosła fantazja z tym wpisem (jednak to wszystko wydaje mi się po prostu ciekawe i ja, gdybym był Wami, chętnie bym o tym poczytał)).

Tak jeszcze prywatnie, zrobiłem dopiero trzy i zostało mi jeszcze dziewięć strzelań do wejścia do klubu przy strzelnicy. Potem jakieś zawody i inne procedury, aż w końcu upragnione zezwolenie na broń sportową. Potem będzie regularne strzelectwo, które jest wspaniałym sportem i oczywiście także czymś więcej.

Teraz jeszcze spróbuję zdążyć do fryzjera przed próbą, a jutro muszę wstać o 5:00 na wyjazd na pokaz. Weekend za to będę miał wolny i nawet nie będę musiał zmieniać miejsca zamieszkania, co bardzo mnie cieszy.

Do usłyszenia!

P.S. Nie miałem czasu obejrzeć meczu, mieliśmy akurat wielogodzinną sesję foto, ale wiem co jest grane i polecam ten wpis tym osobom, które nie rozumieją, dlaczego zwycięstwo z Irlandią wywołało u wielu osób taką euforię. Pirat, obczaj to ;)

Dziennik 2/10/2015

Gdy w wolnych chwilach obserwuję zachowanie liderów poszczególnych ugrupowań tzw. antysystemowych, to zaczynam kibicować PiSowi... Kukiz wrzuca na facebook'a jakieś debilne obrazki i zachowuje się ogólnie jak pijany 17-latek, narodowcy wykonali taki manewr rozproszenia, że z rozpędu całkiem znikli, a Korwin jak zawsze: pilnuje ostatecznie tego, żeby głosy na niego oddane były głosami straconymi i żeby przypadkiem nie przekroczyć progu. (Mówiąc to, czuję się też trochę winny, bo przecież sam nic zrobiłem, nie zaangażowałem się nigdzie, a jednocześnie krytykuję...) Niestety zwycięstwo PiSu nie poprawi ani naszej sytuacji gospodarczej - bo nie wyobrażam sobie rewolucji w systemie ubezpieczeń społecznych w wykonaniu tej partii - ani nie polepszy naszej sytuacji międzynarodowej - bo: nawet już szkoda gadać... Zaczynam rozumieć ludzi, którzy w dniu wyborów wolą pójść do lasu wypić jabola. Znajdę jednak jakiegoś sensownego człowieka na liście jednej z partii i na niego zagłosuję - może ktoś mógłby mi kogoś polecić?

Na razie nie mam czasu szukać samemu. Wczoraj przyjechałem w ostatniej chwili na pokaz na Podkarpacie, gdybym był 10 minut później, spóźnilibyśmy się z występem. I tak już dziewczyny były na mnie wkurzone, że musiały się w biegu przebierać w te gorsety i ledwo zdążyły nałożyć jakiś makijaż (ale są młode i ładne i zawsze wyglądają świetnie, a poza tym widzowie w takich pokazach i tak patrzą głównie na dekolt). Dzisiaj byłem w Białce Tatrzańskiej i z powrotem, na udanej prezentacji i rozmowach dotyczących kolejnego pokazu. Jutro jadę w objazd po rodzinie, na który nie będzie czasu we Wszystkich Świętych, a w niedzielę lecę do Warszawy na sesję zdjęciową, którą musimy tam popołudniu w pośpiechu przygotować i wieczorem przeprowadzić. Przegapię kolejny mecz, a bardzo chciałbym znowu obejrzeć jakiś mecz. Oczywiście Euro wypadnie w sezonie i mecze będą przeważnie na weekendach albo w tych dniach, w których będę akurat jechał z jednego miejsca na drugie. Ale to przecież tylko piłka nożna, która właściwie aż tak bardzo mnie nie interesuje i poza meczami reprezentacji żadne mecze nie wywołują u mnie większych emocji, więc jeśli Polska się nie zakwalifikuje do finałów, to nie będę czuł żalu, nie mogąc obejrzeć żadnego meczu.

To był typowy nowodębski wpis. Normalnie panuję nad tym zbiornikiem gorzkich żali, który sobie gdzieś tam w każdym człowieku bulgocze, ale w Nowej Dębie prawie zawsze przyjmuję bonusową zawartość średnio od 4 do 5 umęczonych dusz na wieczór (niekoniecznie nawet spotykając je osoboście, ale np. za pomocą jakiegoś pośrednika/medium, np. słysząc przypadkiem od kogoś coś o kimś, kto coś o mnie, itd.). Wtedy coś się zaczyna przelewać, ale staram się ostatecznie przynajmniej trzymać fason i nie opowiadać o grzechach (wobec mnie) innych osób, tylko napominam o jakichś swoich i tych możliwie najbanalniejszych bólach. Wytłumaczyłem się chociaż trochę z klimatu tego wpisu? Mam nadzieję. Na szczęście taką złą energię równoważy porządność innych ludzi, a ostatecznie łagodzi wszystko piękno okolicznej natury, "zwłaszcza kobiet" - mógłby dodać ktoś, ale już nie ja.

Mam najzimniejszy pokój w domu i w połączeniu z absolutną ciszą, jaka panuje w nim przez całą dobę (za oknem nie ma nic, nie ma przede wszystkim wielkiego skrzyżowania z tysiącami aut i tramwajów) tworzy to niepowtarzalną przestrzeń, w której przebywając przez jakiś czas, człowiek mógłby usłyszeć w końcu może nawet samego siebie. Tak to sobie wyobrażam i może kiedyś mi się uda, ale jeszcze nie w tym miesiącu.

P.S. Hehe, ten patetyczny tytuł bloga nieodmiennie wprawia mnie w dobry humor, ale przecież tak jest po prostu: obywatele mają zazwyczaj takie właśnie rzeczy do wyznawania :)

Dziennik nr 1,5/10/2015 - Życie codzienne w czasach bez właściwości

Ludzie koniecznie muszą wiedzieć, w jakiej epoce żyją. Odkąd przestali wierzyć w Boga, gorączkowo szukają odpowiedzi na pytanie o to, gdzie są, dlaczego i po co. Nigdy już się tego nie dowiedzą. Ciekawe, że takie rzeczy mają dla nich znaczenie, bo przecież życie - zdeterminowane naszymi podstawowymi potrzebami - wygląda zawsze tak samo. Zjadłem właśnie dobrego zapiekanego kalafiora:

R. mówi, że to był eksperyment, ale wyszedł nieźle. Następnym razem dodamy kurczaka i cebulę.

Dopiero drugi dzień jestem w jednym miejscu i już zaczynam tęsknić za drogą, chociaż jest mi tu bardzo wygodnie. Na razie może zadowolę się filmami z letnich podróży. Powrót przez Tokaj i Sátoraljaújhely wieczorem:

Najprzyjemniejszą rzeczą w podróżowaniu z góry na dół mapy jest zmieniająca się temperatura i zapach powietrza. Taka zmiana odczuwalna po przejechaniu mostu na Wiśle w Nagnajowie (koło Tarnobrzegu), później po zjechaniu z Beskidu na Słowacji, a później już po wjechaniu na Wielką Nizinę Węgierską. A propos geografii politycznej:

Jebać Trianon!

Koszulka zapewne upamiętniająca dziewięćdziesiątą rocznicę tego brzemiennego w skutkach dla Europy Środkowej traktatu. Bardzo lubię wszystkich Słowaków, których znam, ale to jest inna historia. (W ogóle nie rozumiem mieszania osobistych sympatii z polityką. Prawdopodobnie większość Niemców to porządni i mili ludzie, ale kraj niemiecki zawsze będzie naszym głównym przeciwnikiem. I tak dalej.) 4 czerwca to na Węgrzech dzień żałoby narodowej, a emocje z tym związane nie znajdują odpowiednika w zbiorze polskich odczuć na temat naszych tragedii narodowych. Na pewno jednak wiele osób już to analizowało i ja nie zrobię tego lepiej. W każdym razie nie dzisiaj, muszę wracać do pisania ofert, a za godzinę strzelnica.