Dziennik 3/6/2017 - Speed dating

Nie wiem jak Wy, ale ja się nie mogę przyzwyczaić do rebrandingu stacji Statoil. Zawsze lubiłem ten łagodny granatowy z ciemnym żółtym, uspokajały mnie w długiej trasie, nie raziły w oczy przy tankowaniu i pozwalały zachować resztki spokoju wewnętrznego. Na Statoilu zwalniał dla mnie czas... Teraz widzę ten czerwony i czuję znowu, że muszę dalej zapierdalać - jak byk w stronę płachty, za którą czeka może tylko szpada.

Za to odkurzyłem dzisiaj Transportera! Co prawda tylko pobieżnie i do połowy - reszta jest zawalona sprzętem - ale za jedyne 2 złote brutto. Jutro muszę pojechać w kilka miejsc pod Warszawą i na koniec na Podkarpacie, próbuję więc odzyskać potrzebne do działania punkty poczytalności, zaspokajając pragnienie porządku i harmonii w minimalnym chociaż stopniu.

[Ten wpis to raport sytuacyjny człowieka ogólnie przemęczonego, zresztą jak każdy wpis od kilku miesięcy. Sorry.]

Jadłem wieczorem kebab w towarzystwie przedstawicieli różnych stepowych ludów Wschodu, głównie Ukraińców (prawdopodobnie biali ludzie jadają obiady o wcześniejszej porze i gdzie indziej). Słuchałem reklam radiowych i dowiedziałem się z nich m.in. o speed datingu. Zainteresowałem się tematem, wygooglowałem i okazało się, że są to zorganizowane spotkania, w czasie których trzeba się zakochać w 5 sekund. W razie niepowodzenia, kobietom zwracają pieniądze, a mężczyznom godność - wszystkiego wszystkim już zwrócić się widocznie nie da. W każdym razie trzeba wyjść z pracy, żeby na tego typu imprezę zdążyć, więc w moim przypadku to odpada, bo jest zbyt czasochłonne. Mogę sobie jednak wyobrazić taką formę nawiązywania znajomości, może mogłoby to wyglądać tak:

M - mężczyzna
K - kobieta

Albo nie, będę zaczynał kwestie dialogowe od samych myślników - uznajmy, że wszyscy na świecie mają po równo przejebane. Speed dating:

- Ej, wiesz co?
- Co?
- Albo już nic...

- Mam własną firmę...
- Nie ściemniaj.
- ...Ale mało zarabiam.
- Następna!

- 5 sekund to chyba za mało, żeby się poznać, może umówimy się...
- Przepraszam, czas minął. Następny!

- Chcesz się ruchać?
- Nie.
- Szacun...

[Przepraszam, że jestem ordynarny, nie zmienię tego już.]

- Skąd dojeżdżasz?
- Jestem hanyską, z Afryki, godom po śląsku.
- Ja pierdolę...

- Jestem rekonstruktorem.
- Oddajcie moje pieniądze!
- LOL, żartowałem.
- Uff, to ci się udało... Zabierz mnie więc na koniec świata!
- Bez przesady, aż taki fajny też nie jestem.
- Aha...

I tak dalej. Na tej stronie chyba można się zapisać na takie ustawki. Więcej chętnych jest kobiet, prawdopodobnie mężczyźni częściej chodzą do burdelów. W kategorii "Szybkie randki dla singli z wyższym wykształceniem" na jednego wykształconego mężczyznę przypadają cztery kobiety. Jak widać warto się kształcić, ale nie dotyczy to kobiet.

Nie chciałbym kończyć wpisu takim mrocznym tekstem, ale nie mam już dzisiaj siły napisać niczego pogodnego. Może za kilka dni mi się poprawi, tymczasem liczę [profesjonalna próżność zabrania mi prosić] na wyrozumiałość. Do usłyszenia!

Dziennik - 2/6/2017 - First day back in town

Tutaj powietrze przed samym świtem jest tak czyste i ostre, że widzę i czuję świat całym ciałem, rozum przestaje być czymś osobnym (w przypadku mojego umysłu i ciała jest to dla tego pierwszego chyba nobilitacja). Wracam do domu naokoło, skoro już w ogóle muszę:

Wszystko jest o tej porze wyraźne i jestem odurzony oczywistością i koniecznością tego wszystkiego, co się w życiu musi wydarzyć. "Wszystko" - mogę to słowo odmieniać przez wszystkie przypadki, liczby i osoby [to taka przenośnia, bo wiadomo, że tego słowa akurat tak się nie da odmienić, chyba nie - ale kto to sprawdzi o tej porze...].

Byłem dzisiaj w kilku miejscach, w paru moich ulubionych, między innymi tu:

Chociaż dużo lepiej było ze starym peronem, bez tych lamp, bez tego nowego torowiska itd. Wciąż jednak widać stąd kawał nieba, mimo tych cholernych lamp. W ogóle latarnie w miastach powinny stać w jakimś jednym miejscu, najlepiej gdzieś na samym środku, a po bokach, za budynkami i zwłaszcza na przedmieściach nie powinny aż tak bardzo rzucać się w oczy - jeśli już muszą tam być i odbierać ludziom tajemnicę. Ja udaję, że ich nie widzę.

Czas na jakąś poezję śpiewaną:

Sorry, że znowu Morphine, ale to od dawna mój ulubiony zespół. Ja sam czuję się trochę podróbą ich wokalisty (obrzydliwa uzurpacja, ale trudno), pod pewnymi względami gorszą - np. nie umiem śpiewać - ale też z pewnymi przewagami - np. jeszcze nie wykitowałem. Nie wiem, może pulsujemy, wibrujemy, emitujemy energię w podobny sposób, "nadajemy na podobnych falach" - to wyświechtane określenie pasuje tu całkiem dobrze, bo wszystko jest chemią i fizyką. Nie jest tak? Jeśli nie, to sorry, mam prawo od czasu do czasu powiedzieć coś bez sensu albo nawet się pomylić. Mają wiele fajnych piosenek, ale część z nich już tu wrzucałem i nie wypada powtarzać. Dobry zespół, cenię ich nawet wyżej niż Jacka Parowa, chociaż on też jest spoko:

Zwłaszcza na zdjęciach.

Idę spać, sporo roboty przede mną dzisiaj, będzie bardzo ciężko.

Dziennik 1/6/2017 - Kupiłem rower

Wiem, że nie brzmi to epicko, ale dla mnie to jednak wydarzenie: pierwszy raz od niepamiętnych czasów kupiłem coś, co nie jest mi potrzebne do prowadzenia firmy. To chyba pierwsza taka rzecz w moim dorosłym życiu, nie licząc kilku książek i gier komputerowych, paru garnków, patelni, ubrań i rzeczy zużywanych codziennie. Sprawiło mi to tyle radości, że nie czułem nawet wyrzutów sumienia. Zaczynam rozumieć kobiety, które lubią chodzić często na zakupy i kupować byle co - ale kobiety w ogóle prześcigają nas w umiejętności przeżywania wielokrotnej przyjemności. Zawsze im tego zazdrościłem, za to mam teraz 21 przerzutek i koła o średnicy 29 cali. To o kilkanaście centymetrów więcej, niż kaliber moździerza Karl:

(Przemalowałem na różowo, żeby było tak jakby wesoło.)

Wyobraźcie sobie teraz, jakie mój rower ma możliwości... Boję się naciskać na dwa pedały naraz. Można na nim jeździć bez trzymanki, da się nawet robić zdjęcia w czasie jazdy:

(Krzaki, w których w czasie Nocy Kupały odważni lub młodzi ludzie szukają kwiatu paproci, a w tle nudni ludzie grają w tenisa. Ja wtedy przeważnie zarabiam na rowery, wymykam się więc łatwym klasyfikacjom.)

To chyba wszystko, co miałem dzisiaj do powiedzenia. Lepiej napisać mniej i bez sensu, niż więcej i bez sensu.

...

Miałem pracować w nocy, ale obejrzałem film Interstellar. Może uda mi się dzisiaj przenieść się w czasie o kilka dni do tyłu, wtedy będę miał szansę, że zdążę ze wszystkim w tym miesiącu.