Dziennik 2/5/2017 - Kontynuacje

Niezbyt ciekawy tytuł wpisu, to fakt. Planowałem pierwotnie jakiś bardziej intrygujący tytuł, na przykład: "Cycki", ale pomyślałem szybko o wszystkich poważnych osobach, które znam i przed którymi też powinienem wyglądać dobrze. Zwłaszcza przed dziećmi - dzieci są bardzo poważne i dlatego dorośli muszą przed nimi grać poważnych, co kosztuje ich zwykle sporo wysiłku. Później jeszcze starcy są poważni, co potwierdza regułę, że na starość dziecinniejemy. To nie znaczy jednak, że nie będzie cycków! Nic wielkiego, ale jakieś na pewno będą.

Zrobiłem sobie wczoraj urlop, trwający około 1 i 1/3 doby. Nie taki idealny, bo w ciągu dnia m.in. sprzedałem jeszcze jeden pokaz przez telefon, co uważam za osiągnięcie, biorąc pod uwagę mój ogólny stan psycho-motoryczny tego dnia. Odzyskałem jednak pozytywne nastawienie do rzeczywistości, co od jutra zaprocentuje gwałtownym wzrostem sprzedaży - ale dzisiaj niech "procentuje" jeszcze w inny sposób... [Był to dość hardkorowy dzień, w ciągu 15 godzin wypiłem równowartość 3 piw.]

Cycki:

Mark Sandman, mistrz barwy i nastroju, zmarł na zawał serca na scenie w 1999 roku. Grali we Włoszech, było gorąco, a Mark palił dużo papierosów. (Ostatnio też dużo palę, zamiast zwyczajowych dwóch, nawet do sześciu, siedmiu papierosów dziennie, ale za chwilę wszystko wróci do normy.) Dziesięć lat po tym zdarzeniu, żyjący członkowie Morphine zagrali w tym samym klubie koncert, który zapoczątkował nowy projekt: Vapors Of Morphine. W czerwcu mają trasę po Europie, 17.06 zagrają koncert w Warszawie, dzisiaj natrafiłem na plakat w podziemiach knajpy, w której spotkałem się z kolegami.

Różne ciekawe rzeczy odkrywa się, stojąc w kolejce do kibla.

Po wyjściu na powierzchnię, przypomniałem sobie o istnieniu Teatru Wielkiego i pomyślałem, że można by jeszcze kiedyś pójść na jakąś operę...

Co prawda szanse na zobaczenie tam cycków są niewielkie, ale podobno jest wiele innych atrakcji. Chociaż może...

Nie wrzucam utworów Morphine, żeby się chociaż w tym nie powtarzać. Co do Vapors: ludzie dzielą się na takich, którzy lubią kontynuacje, projekty "tribute to", itd., oraz na takich, którzy uważają, że to "odgrzewanie kotleta". Ja uważam, że wszyscy Państwo macie rację. Poza tym, nie każdy może tworzyć sztukę oryginalną, ale na szczęście do codziennego życia i do cowieczornych wzruszeń wystarczają zwykle rzeczy, które wyjątkowe nie są. Co nie znaczy, że każdy z nas nie jest kimś szczególnym! Tekst rodem z reklamy, przestaje tak brzmieć, gdy zostanie tak zaśpiewany:

Koniec urlopu.

Dziennik 1/5/2017 - Bemowo i nieskończone możliwości

Nie znam się, dlatego się wypowiem. Spędziłem na Bemowie ostatnie prawie 10 lat mojego późnego dzieciństwa, a kilka dni temu złapałem się na tym, że nie wiem jak nazywa się ulica, biegnąca wzdłuż mojego bloku od jego północnej strony [Pełczyńskiego, wygooglowałem]. Używam tej drogi dopiero od kilkunastu miesięcy, odkąd działa wjazd ze szlabanem z tamtej strony, wcześniej nic ciekawego się tam nie działo, a miałem sporo innych rzeczy do zapamiętywania. Człowiek może w życiu zapamiętać konkretną ilość rzeczy i gdy już osiągnie limit, musi potem zapominać coś, żeby zapamiętywać kolejne informacje. Boję się, że musiałbym zapomnieć coś przyjemnego, żeby zapamiętać nazwę ulicy Pełczyńskiego.

Tu w ogóle niewiele ciekawych rzeczy się dzieje, poza tym, co odbywa [podejrzane słowo dość...] się prywatnie. Zresztą, co miałoby się dziać? Architektonicznie, urbanistycznie, a co za tym idzie: społecznie Bemowo ma trudny do określenia charakter. Jest jakby pozbawione właściwości - a może to mi brakuje słów i wspomnień do jego opisania (w sumie na jedno wychodzi, przynajmniej tu na blogu). Lubię tę nieokreśloność, bo można w tym miejscu zrobić cokolwiek, a i tak będzie pasowało. Jest jak kiedyś w Ameryce, na Dzikim Zachodzie: można być kim się chce. Można też z powodzeniem nie być nikim. Ja się jeszcze nie zdecydowałem.

A tak wygląda widok z mojego balkonu wieczorem:

Denerwują mnie specyficzne miejsca, mające wiele silnych i jaskrawych cech. Określają one od razu człowieka, który wychowuje się wśród nich, nie zostawiając mu zbyt wiele miejsca do improwizacji. Człowiek przesiąknięty zapachem uliczek Neapolu będzie Neapolitańczykiem, a ja wciąż jeszcze mogę być nikim.

Tradycyjnie piosenka Jacka Parowa:

"Jacek Parówa", pod takim pseudonimem mógłby występować w trasie koncertowej po Polsce - do której nigdy jednak nie dojdzie, bo nikt go w Polsce nie słucha, może zresztą słusznie. Fajny jest refren z dziewczyną w tej piosence. Wyobrażam sobie, że jest piękna i nieźle się wygina - ale akurat nie zrobili teledysku. 

Jack Parow, ten dekadencki epigon cywilizacji białego człowieka w Południowej Afryce, zasługuje na nieskończoną liczbę zdjęć na moim blogu:

Ale żeby nie było, że wrzucam tylko zdjęcia kolesi, wklejam zdjęcie modelki, która specjalizuje się w stylu pin-up, ostatnio jakby modnym.

Miała na facebooku, na którego trafiłem dawno temu, przeglądając profile artystek, robiących pokazy burleski. Oferowałem kiedyś na event pokaz jednej z polskich gwiazd tego gatunku, niestety klient wybrał co innego. Wszyscy potem żałowaliśmy.

W sumie nie wiem, co w tym zdjęciu jest "pin-up", bo na tym też się nie znam, ale chyba chodzi o fajny tyłek. Ładna pupa, ewentualnie pończochy na pasie, to chyba jest cały ten styl, bardzo praktyczny i "życiowy" przez to. Ona na tym zdjęciu wygląda tak, jakby właśnie pomyślała to samo. Miała wtedy moment zawahania, ale po chwili pomyślała: "W sumie co mam lepszego do roboty..."

Zrobiłem sobie krótką przerwę na bloga, a teraz wracam do pracy, muszę napisać jeszcze jedną ofertę i artykuł do branżowego pisma z gołymi babami. Żartuję, do magazynu o eventach. Jestem wykończony, pewnie zaraz zasnę przed kompem.

Ten wpis był o niczym, ale ja i tak dałbym sobie lajka, z miłosierdzia i "za ładne oczy".