To będzie taki typowy wpis blogerski, czyli pitu-pitu na poziomie nastolatków (właściwie dlaczego nastolatkom nie miałby się należeć szacunek? Ja w ich wieku potrafiłem robić bardzo kozackie rzeczy: jeździłem szybko na rowerze bez trzymanki, nie miałem kaca po imprezach, ale też zdarzało mi się stracić fason na w Sylwstra o godzinie 21.00. Rajdowałem Polonezem po polnych drogach i rozbijałem go, jadąc na nieudaną randkę z dziewczyną ze wsi, tańczyłem tańce dworskie w rajstopach przed całą szkołą i zgłaszałem się na lekcjach historii.)
Nowy rok przed nami, oto lista moich postanowień:
1. Nie mówić i nie pisać rzeczy, których później ktoś mógłby się za mnie wstydzić. Nauczyć się pisać ciekawie o czymś, co nie będzie jednocześnie dla mnie kompromitujące (albo inaczej: nauczyć się pisać zabawnie na trzeźwo). Odnaleźć swoje zaginione w pomroce dziejów poczucie humoru... W przypadku niemożliwości zrealizowania tego postanowienia - znaleźć sobie inne hobby.
2. Dbać o zdrowie, regularnie ćwiczyć (z trenerem Pawłem) cokolwiek, np. plank (jak czynię to już od ponad tygodnia).
3. Ograniczyć aktywność prywatną na facebook'u do minimum. Wrzucać więcej kolorowych zdjęć, związanych bajeczną firmą Amatum.
4. Pracować mądrzej i wydajniej, zacząć zarabiać pieniądze.
5. Wymienić chociaż pół samochodu, a najlepiej cały, przynajmniej jeden [sprzedam Opla].
6. Odbić Jerozolimę z rąk niewiernych, zbudować albo kupić rzymską katapultę.
7. Nie robić zbyt długich list postanowień, sześć to max (Jerozolima jest gratis).
Muzycznie dzisiaj kontynuacja:
Sorry, że tak pedalsko, jeszcze tu wrócimy do brutal death metalu.
Idę spać, rano jedziemy do ciężkiej sylwestrowej pracy. W wielu miejscach jednocześnie. Byłaby to czysta przyjemność, gdybym oprócz fizycznego wysiłku i koncentracji nie musiał się stresować i obawiać o to, czy wszystkie ekipy dojadą na miejsce i potem wrócą w całości. [Wszystko się jak zwykle świetnie udało.]
Jeśli ktoś to czyta - a bardzo możliwe, że tak nie jest, bo nie będę wklejał linka na facebook'u, ponieważ założyłem się, że przez dwa tygodnie nie będę nic publikował na ścianie, jestem na fejsowym odwyku [i rzeczywiście nikt nie przeczytał] - to chciałbym od razu uprzedzić: raczej nigdy nie powiem tu nic nowego ani odkrywczego. Często też będę się powtarzał. Chcę być szczery, warunki umowy muszą być jasne. Jeśli jednak przypadkiem traficie tu na coś oryginalnego, to z góry przepraszam, nikt nie jest doskonały. Tymczasem:
I'm giving you a nightcall...
Jeszcze bardziej lubię tę piosenkę, tym razem już ich kawałek:
Na pewno już kiedyś to wrzucałem, więc publikuję jeszcze raz, zgodnie z obietnicą z pierwszego akapitu. Słucham, siedząc w skórzanym fotelu przy kominku, na poddaszu domu pod lasem. Jeśli nic drastycznego mi się nie przydarzy, to będę mógł przebywać w tym miejscu jeszcze przez długie lata, niezależnie od tego, jak głupie decyzje będę podejmował w życiu. Zawsze będę miał wyrzuty sumienia z tego powodu.
Chciałbym pójść na koncert London Grammar kiedyś. Nie byli jeszcze nigdy w Polsce, chyba są u nas mało znani. A szkoda, bo fajnie chłopaki grajo!
I ładne som:
Zwłaszcza wokalista:
Wracając jeszcze do pierwszej piosenki: rodzaj muzyki, do którego nawiązywał oryginał, przeżywa podobno w ostatnich latach swój renesans. Na youtube można znaleźć nie tylko takie kompilacje muzyczne...
...ale także tę wybitną produkcję filmową, którą polecam każdemu, kto pamięta lata 80' i 90' i każdemu, kto tych czasów nie pamięta:
Są już na świecie osoby, które nie pamiętają. Niektóre już nawet całkiem wyrośnięte, kolega mi mówił.
Od jutra wracam do intensywnej pracy, dzisiaj miałem ostatni bardziej towarzyski dzień (w południe pożegnania z wyjeżdżającymi po rodzinnej nocy kuzynami, kuzynkami i ich psami, a popołudniem zacna wigilia bractwowa). Do usłyszenia w lepszych czasach, które nadejdą niebawem.
[W tym wpisie pokazuję na swoim przypadku, jakie ludzie wymyślają bajki, żeby odsunąć od siebie świadomość tego, że przecież swoim zachowaniem: działaniami i zaniechaniami kształtują swoje życie. Nie gwiazdy, nie czary, nie opatrzność, nie inni ludzie, tylko wolna wola człowieka decyduje o tym, w jakim miejscu się znajduje. Trudno to jednak przyjąć do wiadomości czasem i wtedy ucieka się w stronę takich rzewnych astrologicznych historyjek. Nie winię siebie za to jednak, bo czasem trzeba użyć takich środków, żeby zachować punkty poczytalności.] Wiecie, że dawniej ludzie uważali, że rok przestępny przynosi nieszczęścia, jest niebezpieczny i ogólnie trzeba z nim uważać? Moja babcia tak mówi, a babcie zawsze mają rację. Ja wierzę we wszystkie przesądy, bo są tak skonstruowane, że zawsze się sprawdzają, przynajmniej u mnie. W latach przestępnych nie wolno było na przykład przeprowadzać się, bo kończyło się to zawsze nieszczęściem. Ludzie w ogóle czekali z podjęciem wszelkich ważnych decyzji do następnego roku. Na szczęście jeszcze tylko kilka dni dwutysięcznego szesnastego... To była gehenna, ciężki mrok i ogólny hardkor. Z kilkoma jasnymi punktami, które jednak gasły zaraz po tym, jak zapłonęły (słaba poezja, ale nie da się tego niestety opisać w bardziej współczesny, mniej nadęty sposób; nie bez wulgaryzmów).
(Uwielbiam tę ścieżkę dźwiękową, chociaż podobno film porąbany - nie widziałem, więc się wypowiem.)
(Mroczny Piotr Ratajczyk aka Peter Steele. Metale są czasem śmieszni, ale ci mieli dobre kompozycje i umieli je zagrać. W tym klipie świetny jest motyw osób, znikających ze wspomnień ze wspólnych rodzinnych obiadów. Jak na wigilii.)
Wiem, że wielu ludzi - może nawet większość - ma dużo gorzej, niż ja, ale czy ja im bronię założyć bloga i o tym pisać? Proszę bardzo, nie mam monopolu na narzekanie. Ja zresztą jestem w tym wszystkim trochę nieszczery, a w każdym razie: mało spontaniczny. Mam już od lat przygotowane gotowe formy na bycie "nieszczęśliwym", "wkurzonym", "samotnym", a nawet: "zdezorientowanym". Czuję się w nich już dość pewnie, mam je solidnie przećwiczone, znam choreografię i nie mylę się w swoich kwestiach.
Ok, ten wpis też jest słaby [nawet po poprawkach na drugi dzień], idę spać [no i nie wyspałem się...].
[Za chwilę - a jest już drugi dzień, to znaczy popołudnie tego samego dnia - zjedzie do nas dziewięć osób z rodziny. Na koncert, a później na rodzinny wieczór, który potrwa do jutra. Piękna sprawa.]
Wokół Warszawy i życia w tym mieście narosło przez lata wiele faktów, a ja chciałbym powiedzieć, jakie są mity. To dla mnie trudny wpis, bo nie dość, że piszę na zadany temat - czego nigdy dotąd nie robiłem - to jeszcze nie jestem akurat po żadnej imprezie. Dlatego będę się streszczał. Wpisy tu zwykle zaczyna się od muzyki:
Warszawa jest duża i zła - w 1/2 połowiczny fakt, w 1/2 mit. Są większe miasta, chociaż akurat nie w Polsce (chyba, że o czymś nie wiem), a zła to może być ciepła wódka z dolnej półki albo kobieta, gdy wracasz do domu, wypiwszy wcześniej wspomnianą wódkie... Jak niby miasto może być "złe"?
Kraków bije na głowę Warszawę - fakt, jeśli chodzi o stężenie pyłów w powietrzu.
Taksówkarze w Warszawie są chamami - fakt, a gdzie nie są? Oczywiście nie wszyscy, ale wiadomo jak jest. Każdy jednak byłby nerwowy, gdyby czuł, że jest przedstawicielem ginącego gatunku. Nie można mieć do nich o to pretensji, ale należy współczuć, zamawiając Ubera.
Legia Warszawa to najlepszy klub w Polsce, a Polonia Warszawa ma wielkie tradycje i jeszcze wróci do gry - fakt.
Warszawiakiem stajesz się dopiero od trzeciego pokolenia - fakt. W pewnym sensie jest to ogólna prawidłowość, która nie dotyczy tylko miast, których historia jest na tyle krótka (np. miasta COP), że nie jest fizycznie możliwe, aby urodzili się w nich dziadkowie danej osoby, bo miasta te w momencie ich narodzin jeszcze nie istniały [musiałem uczynić takie zastrzeżenie, żeby móc czuć się prawdziwym nowodębianinem - mogę sobie bowiem na moim blogu dowolnie kreować rzeczywistość, która później staje się faktem, dzięki temu, że ludzie (w tym i ja) wierzą w słowa]. Co ma powiedzieć w tej sytuacji ktoś, kto mieszka np. w Sosnowcu, jego rodzice tam się urodzili, ale jego dziadkowie byli np. z Poznania, Białegostoku, Żyrardowa i Koziej Wólki? Nie wiem, to nie mój problem.
Polskie reggae powinno zostać zakazane - fakt, ale Daab miał fajny klimat...
Warszawiacy są zarozumiali - mit. (Nie boję się generalizować, bez generalizowania nie można by właściwie nic powiedzieć, a już na pewno - nic napisać.) Spośród rdzennych Warszawiaków, których poznałem, tylko niewielka część jest niereformowalnymi bufonami. Z nimi też można jednak nauczyć się żyć. Są miasta, których stare społeczności bywają znacznie bardziej hermetyczne, ale nie wymówię ich nazw, bo nie chcę już więcej znęcać się nad Krakowem - ludzie tam mają już wystarczająco przejebane.
W ogóle - i to jest bardzo ważne - Warszawa, jako jedyne w Polsce naprawdę duże miasto, metropolia, stolica, musiała wytworzyć ramy relacji międzyludzkich o szczególnie inkluzywnym charakterze. Nie wiem czy napisałem to po polsku, a chodzi mi o to, że w takim mieście przepływ ludzi jest naturalny, jest to otwarta przestrzeń z definicji, musi taka być. Każdy może tu przyjechać i narozrabiać, jeśli się odważy i jeśli wiozący go autobus nie zepsuje się gdzieś po drodze np. w Otwocku. Patrzcie na Ukraińców - o właśnie!
Ukraińcy to ludzie tacy jak my - mit. Jeśli ktoś tak myśli, to chyba nie miał do czynienia z nimi w większej ilości. Ale nie o to chodzi, ogarną się zresztą, za jakieś trzysta lat, jeśli przetrwają. Faktem jest natomiast, że jest ich w Warszawie kilkadziesiąt, a może kilkaset tysięcy i pracują wszędzie, gdzie się da. Mi osobiście sprawia to przyjemność, bo dzięki nim mogę poczuć się czasem białym człowiekiem. Ta świadomość, że na tej drabinie narodów jest jeszcze ktoś pod nami, to jest bezcenne...
(Krzysztof Komeda przyjezdny. Chyba nawet nie mieszkał w Warszawie, ale pił tam parę razy z kolegami i umarł.)
Powstanie Warzawskie było świetnym pomysłem - mit.
Warszawa ma swoje wielkie tradycje i grono ludzi, którzy je pielęgnują - fakt.
W Warszawie słabe są sąsiedzkie społeczności w wielu dzielnicach - fakt. Wynika to z uwarunkowań historycznych, a wpływa na to dodatkowo dominujący dzisiaj styl życia i fatalna urbanistyka wielu dzielnic. Potrzeba na pewno czasu i przynajmniej jeszcze paru dekad pokoju, ale zatomizowania społeczeństwa i tak nie zlikwidujemy, przyczyn jest bardzo wiele.
W niektórych dzielnicach Warszawy panuje bałagan urbanistyczny i dominuje architektoniczna słabizna - fakt, to jest jedyna rzecz, która na dłuższą metę naprawdę męczy, ale oczywiście Stolica nie jest pod tym względem bardzo wyjątkowa, we wszystkich polskich miastach, w których budowano cokolwiek między 1970 i 2000 rokiem jest podobnie. Ma to jednak też pewien urok, szerokie arterie, duże i nierówne odległości między budynkami o nieładnych bryłach, to wszystko kojarzy mi się z jakimiś dystopijnymi wizjami i atomową apokalipsą. Dla byłego fana literatury s-f (byłbym nim jeszcze dzisiaj, ale chwilowo nie chce mi się czytać książek) jest to coś nie do pogardzenia.
W knajpach jest drogo - mit. Jest wiele miejsc, gdzie można wypić shoty za bardzo małe pieniądze, taniej, niż np. w Nowej Dębie. Bo oczywiście o piciu mówimy, ale jeśli chodzi o jedzenie, to też jest pełen przekrój. Ogromny chińczyk za 12 zł? Proszę bardzo. Obiad za 2000 zł na koszt ministerstwa? Bardzo proszę.
Przepraszam za ten słaby wpis, kończę, bo ewidentnie brakuje mi lekkości. Jednak pisanie na siłę trzeba dopracować (w biznesie też się przydaje), zwłaszcza wtedy, gdy nie ma się nic sensownego do powiedzenia. Najgorsze są te chwile, gdy nie mogę się zdecydować, czy chcę mówić o czymś na serio, czy żartować - ostatecznie wychodzi głupio i nieśmiesznie.
(Szybko załatwię jedną sprawę i przechodzę do ciekawszych tematów.) Kolega z Warszawy przestraszył mnie ostatnio, życząc mi przez telefon "odpoczynku od tej wstrętnej Warszawy". Czy ja kiedykolwiek sugerowałem, że mi się coś gdzieś nie podoba? Może organizowałem jakieś fejsbukowe prowokacje, może poniosło mnie w żartach, ale zapewniam - żeby nie było już więcej nieporozumień - nigdy nie wyrażałem mojego dysrespektu dla Warszawy i jej rdzennych mieszkańców, bo nawet gdybym chciał, to nie potrafiłbym wzbudzić w sobie takiego uczucia (zwłaszcza w stosunku do tego miejsca byłoby to niestosowne). Inną sprawą jest to, jakie miasto kocham najbardziej - ale właśnie dlatego rozumiem miłość innych ludzi do innych miast. Dopiero szanując siebie, możesz naprawdę szanować innych. "Kochaj bliźniego swego jak siebie samego" - każdy psycholog potwierdzi, że te biblijne słowa zamykają temat.
Mamy to więc dogadane, dziękuję. Pozostanę jednak na chwilę w zasięgu świata religii. Jestem w Nowej Dębie na Świętach jak zwykle (o mało nie wylądowałem gdzieś indziej w tym roku, ale jednak w ostatniej chwili nie zrobiłem online check-in i jakieś tanie linie lotnicze zaoszczędziły na paliwie trzy dolary) i byłem dzisiaj na pasterce - tam poczułem ostatecznie, że jestem w domu. Mszę prowadził proboszcz, dla mnie po prostu Ksiądz. Jest on i są jacyś naśladowcy. Może nawet warsztatowo sprawniejsi w niektórych dziedzinach, chociaż nie wiem w których, chyba jednak nie. On rządzi i koniec. Kazania są zawsze trochę abstrakcyjne, słysząc ich początek, trudno domyślić się ostatecznej puenty, a z kolei słysząc ją na końcu, ciężko odtworzyć ciąg przyczynowo-skutkowy, który do tego finału doprowadził - ale kto chciałby słuchać nudnych kazań, których jedyną siłą byłoby to, że trzymałyby się jakiejś ziemskiej logiki? Ja na pewno nie. Ja lubię tę otwartą formę opowieści dygresyjnej, którą zresztą sam praktykuję na blogu, w dużo uboższej formie co prawda, ale na jego podobieństwo.
Jest jeszcze jedna rzecz, która nas łączy, ta już na serio: zawarliśmy kilka lat temu pewien układ. Mamy niepisaną umowę, wiąże nas deal, o którym nigdy nie rozmawialiśmy, bo nasze rozmowy są zawsze kurtuazyjne, tylko takie mogą i powinny być. Bardzo szczegółowa umowa, która nie była nigdy negocjowana i nie będzie nigdy spisana. Co ważne: nie ma w niej opcji wypowiedzenia, nie ma nawet klauzuli siły wyższej. Wiąże nas bezwględnie, a dotyczy pewnej miejskiej tradycji, związanej akurat z innymi świętami. Chyba nikt nie jest związany tak nierozerwalnie z tym miastem, jak on i chociaż nie rozumiem niektórych jego kazań, to będę bardzo zagubiony, jeśli kiedyś go zabraknie. [Mogę być dzisiaj trochę sentymentalny, jest 6 rano... Wolę być jednak szczery i patetyczny, niż udawać, że mam cały Świat w dupie - a taka żenująca moda panuje w kulturze od kilkudziesięciu lat.]
Wróćmy jednak na ziemię. Wigilijny wieczór skończył się tradycyjnie, w podobnym gronie, jak w ostatnich latach, chociaż w innym miejscu, bardziej kameralnym:
Uwielbiam piwnice. Niby tylko dwa metry pod ziemią, a prawie żadne zasady z powierzchni już nie obowiązują. Gdybym tylko mógł przeżyć całe swoje życie w podziemiach... Dywersja, dyskusja, degustacja:
Ten karpik przypłynął do nas z ukrainnych stepów. W połączeniu z imperialistyczną Colą dawał radę, sam byłby trochę biedny, ale od czego są sojusznicy! Szklanko-słoiki też mamy ze zrzutów. Przyniosłem sałatkę i ogórki - te ostatnie trochę niepotrzebnie, bo chłopaki mieli tego cały regał:
Właściwie: kilkanaście regałów. Nie zmieściły się na zdjęciu jednak, za to możecie podziwiać kieliszek za dziesięć tysięcy, nalewkę z mirabelki w kolorze madżenta i olej silnikowy Castrol. W takiej scenografii można dopiero rozmawiać sensownie o życiu, w klubach ludzie kłamią.
Nie mam żadnych poważnych planów na jutro, o pozostałych lepiej nie wspominać... Tymczasem wracałem sobie tą ulicą (mógłbym też iść przez krzaki koło kortów tenisowych, ale to niebezpieczna droga, bo mogłyby mnie tam dopaść jakieś wspomnienia), mijając to stare przedszkole i zastanawiałem się, dla kogo jest ta tabliczka przy nim zamontowana?
Przecież wiem co to jest i wiem nawet, w jakim mieście aktualnie się znajduję... Dla kogo to może być nieoczywiste... To z jakiejś dotacji z Unii? Nie wiem, ale zawsze mnie ta tablica bawi. Może kiedyś postawią pod moim domem taki znak: "Dom Bobana. W Nowej Dębie." - co byłoby marnotrawstwem pieniędzy, bo mój dom jest na końcu ulicy i dzięki temu trafiam do niego zawsze bez problemu, niezależnie od stanu/okoliczności/pogody. (Inni też jakoś trafiają, chyba już z pokolenia na pokolenie przekazują sobie lokalizację.)
Zapomniałem o muzyce tymczasem. Dwa szybkie numery, może trzy:
Świetna węgierska kapela (tak, niektórzy z nich są autystyczni, trudno - też nie jesteście idealni). Pod koniec numeru, od 4:20 jest to, co najbardziej lubię w węgierskiej muzyce.
Jeszcze rap z serbskiego miasta:
I na koniec coś zabawnego, z solidną sekcją dętą, z bardzo długiego i odjechanego filmu:
Byłem na tym filmie kiedyś w nieistniejącym już chyba kinie, które mieściło się przy Placu Bankowym w Warszawie, w budynku Muzeum Niepodległości. Kino to wyposażone było w ekran o wymiarach około 5 m x 3 m. Film trwał trzy godziny i oglądałem go z szeroko otwartymi oczami. Chyba wtedy zostałem "bałkańskim księciem" :P (/sprzedawcą kebaba). Z takich rzeczy długo się wychodzi...
Bardzo lubię też tę energetyczną, tradycyjną muzykę ludu Csango, przybyłego z Kosmosu w dwudziestym piątym wieku przed naszą erą:
(Jakaś fajna graficzka na początek, żeby krzywa morda Marilyna Mansona nie wyświetliła się przypadkiem na fejsie.)
Chłopaki pożyczyli ode mnie dzisiaj busa. Przeważnie go pożyczam, wiecie zresztą, że mam filozoficzny stosunek do życia. To dobro ostatecznie wraca do mnie, czasem jestem nawet zdziwiony, jakimi drogami. Chociaż nie zawsze - ale mniejsza o to. W każdym razie: pojechali w miasto, na.e.ać się w moim samochodzie. Trochę wcześnie tu zaczynają, ja jeszcze wtedy jem obiad, czytam gazety, sprawdzam prognozy pogody, itd. [czy ktoś w XXI wieku rozumie i docenia jeszcze tę autoironię? Obawiam się, że nie.] Później jednak dołączam - odebrać, co moje. Na koniec lądujemy w 79 - to taki klub, rodzaj czyśćca. Trafiają tam wszyscy, którzy podejmują grę. Wynik jest tam zawsze niepewny, nie wygrywa raczej nikt, sukcesem jest wytrzymanie kilku bani i pozostanie przy życiu.
Trochę teraz popłynąłem w dygresję, więc może wrócę na ziemię, na Matkę Ziemię. Nasza planeta nie jest już jednak tym samym miejscem, co kiedyś. Jest przetworzoną przemysłową platformą, do której pasuje taka muzyka:
W ostatniej części imprezy bawiliśmy się głównie dzięki uprzejmości kolegi, który jest gitarzystą w Mieście od około 30 lat. Nie ściemniam - jest tak, jak mówię. Większość ludzi nawet nie wie, że między innymi dzięki niemu jest tym, kim jest - gdyby nie było m.in. jego, nie bylibyśmy mieszczanami, obywatelami Miasta. Gdyby on nie przyszedł tego wieczoru do tej knajpy i nie kupił butelki wódki i kilku szklanek soku i nie przysiadł się do naszego stolika, my wszyscy z całej knajpy nie różnilibyśmy się niczym od mieszkańców okolicznych wiosek. Jest taka śmieszna i prawdziwa zależność, nic na to nie poradzę. Bez niego moglibyśmy doić krowy w centrum miasta i mówić lasowiacką gwarą, stojąc w kolejce w aptece po środek na porost włosów dla koni (czy coś takiego). [Cenzuruję właśnie tekst na komórce i mam problem z formatowaniem, ale mniejsza o to.]
W miejsce słowa "gitarzystą" możecie wstawić słowa "bramkarzem", "barmanem" albo "proboszczem" - będzie inna historia, ale też ostatecznie prawdziwa.
To dopiero dygresja z kosmosu :), tymczasem idę chyba spać, jutro powinienem się zabrać za jakieś świąteczne porządki, m.in. zrobić przegląd techniczny tego biednego Transportera i zmyć wódę z jego podłogi (dobro zawsze wraca...). Poza tym jednak odkładam pracę na kilka dni i nastawiam się na spotkanie z życiem, w wielu jego rozmaitych przejawach, głównie pozytywnych.
Na koniec wpisu mój ulubiony numer sceniczny:
Wpis był ewidentnie sponsorowany przez Nine Inch Nails i Marylina Mansona [ale teraz skasowałem całą muzykę, więc to nieaktualne]. Wiem, że to ciężki klimat, dlatego w następnym wpisie rządzić będzie Krzysztof Krawczyk z Don Vasylem.
P.S. Chciałbym potrafić zaabsorbować chociaż z 60% (bo połowę może wciągam) tego, co mam możliwość przeżywać. Ogarniam mniej więcej 70% doznań fizycznych i jakieś 40% idei, z którymi się zderzam. Całości swojego życia nie jestem niestety w stanie przeżyć, jest tego ze dwa razy za dużo, jak na jedną osobę.
To poważny związek, mieszkam tu już od około ośmiu lat i na pewno jeszcze przez chwilę nic lepszego nie wymyślę. Za chwilę napiszę parę słów o moim osiedlu na Bemowie... Wcześniej dzisiaj odwiedziłem mojego kolegę, ale pojechałem na imprezę samochodem, więc siłą rzeczy nie mogłem zabawić zbyt długo. W momentach ogólnych przesileń nie czuję się zbyt dobrze wśród ludzi, wszyscy pytają mnie o jakieś nieaktualne sprawy, a ja nie mam siły tego wyjaśniać. Wolę teraz pobyć sam i wprowadzić się w jakiś abstrakcyjny nastrój, np. przejść się wokół bloku i później posłuchać muzyki z Armenii:
Polecam odpalić w tle i czytać dalej [ja bym tak lubił]. Youtube zasugerował mi tę ścieżkę, a mam ją gdzieś na płycie, przegrałem kiedyś od znajomej, wiele lat temu, mniej więcej w czasach początków chrześcijaństwa na Zakaukaziu. Wykonawca: Gevorg Dabagian. Kosmiczna muzyka, mam z nią też jakieś miłe wspomnienia chyba.
Jesteśmy jednak na Bemowie. Tu też jest kultura:
Do kawiarni można pójść nawet nocą. Porozmawiać o literaturze - nie śmiejcie się, na ostatniej imprezie u mnie koło piątej nad ranem dyskutowałem z koleżanką (tańcząc, oczywiście) o książkach właśnie. Wyjaśniałem jej, że Márai jest lepszy od Witkacego, co jest oczywiście trochę niesprawiedliwe, bo Stanisław walczył jakby w innej kategorii. My też jednak ciężko walczyliśmy tego wieczoru, więc pewne uproszczenia możemy sobie chyba wybaczyć.
Zrobiłem jeszcze kilka innych zdjęć okolicy. Na przykład to:
To nie Aleppo po ewakuacji cywilów i resztek Al-Kaidy, to rozrzucone na chodniku pod moim blokiem skarpetki. Kłótnia małżeńska, rozstania bywają bolesne, a może to tylko wiatr historii, który zwiał komuś garderobę z suszarki na balkonie? Jeśli chodzi o mnie, to nigdy nie wieszam prania na balkonie, ani też nie rozrzucam skarpetek po mieszkaniu. Niektórzy mówią, że ludzie, którzy utrzymują skarpetki w jakimś porządku są jednocześnie słabi w łóżku. Być może facet, który wyrzucił swoje przez okno, jest po prostu zbyt zajebisty. Było takie ruchanie, że połowa szafy wyleciała w powietrze...
Tyle atrakcji, jeśli chodzi o frontową ścianę bloku. Dalsza historia rozpoczyna się dopiero za zakrętem, ale nie jest już tak ciekawa. Odnotowałem tylko świecącą choinkę:
Drugą choinkę (trochę ładniejszą, bo świecącą na niebiesko, jakby była z Kosmosu):
A potem poszedłem do domu, napić się w końcu czegoś i napisać na blogu.
Chyba wyczerpałem temat osiedla na jakiś czas. Co by tu jeszcze... Może zrobię sobie przerwę i ewentualnie wrócę tu jeszcze później. Do usłyszenia!
...
[Już wiem, za chwilę coś dopiszę...]
Zapraszam na krótką pseudo-filozoficzno-para-psychologiczną rozkminę pod tytułem "Fałszywy altruizm jako narzędzie w osiąganiu egoistycznie wyznaczonych celów". Zauważyłem, że stosuję regularnie i od dawna pewną taktykę w kontaktach z ludźmi. W trudnych sytuacjach [mówię o sytuacjach, które pojawiają się najczęściej w pracy zawodowej itd., to nie jest rozkmina o związkach, nie będzie nic o gołych babach, niestety - może następnym razem!], w których wiele osób przyjęłoby postawę agresywną i eskalowałoby konflikt, ja ustępuję, często w dodatku w taki sposób, który jest dla mnie - w oczach innych - wręcz upokarzający. Zajmuję postawę, która jest jakby o stopień uległości niżej, niż pozwalałaby na to w ogóle moja ranga w danym stosunku międzyludzkim (najczęściej przecież występuję w charakterze szefa). Robię to pół-świadomie, z jakiegoś powodu jest mi tak łatwiej (nad tym nie panuję), ale też osiągam przez to pewien dalszy cel. Ludzie, przed którymi składam broń, odkrywają się, a ja jakby "przegrywam rundę", by później "wygrać mecz", mając już pełną wiedzę o drugim człowieku. Brzmi to może podejrzanie, ale przestudiowałem ostatnio kilka przypadków i mogę powiedzieć, że zachodzi rzeczywiście taka prawidłowość. Fajna taktyka, polecam - ale nie przeczę, że są też inne sposoby zarządzania, być może czasem bardziej skuteczne.
Zauważyłem, że nawet w jedynej grze karcianej, w którą gram (Gwint, jest teraz beta dostępna, nie potrafię ocenić, nie grałem nigdy wcześniej w żadne karcianki), moją ulubioną taktyką jest pozorne przegrywanie, pasowanie, oddawanie rundy, by wygrać na końcu. Oby w życiu to się udawało.
...
Lubię serial "Wikingowie". Jak to powiedział dzisiaj mój kolega na imprezie: jest wojna, jest seks, jest przygoda. Ja osobiście najbardziej lubię w tym serialu: ciekawość Ragnara, która sprawia, że jego zdobywanie Świata ma charakter poznawczy (identyfikuję się z tą postacią pod tym względem - zresztą, kto nie chciałby być przysłowiowym Ragnarem!), taktykę Egberta, który obniża swoją rangę w kontaktach z ludźmi, aby ich rozgrywać (pisałem o tym w poprzednich akapitach), a także: niektóre motywy religijne, rozp...dol toporami, krajobrazy i gołe baby.
Aktualnie jestem jeszcze przed połową czwartego sezonu. Rołlo właśnie w radosny sposób przekonał się o tym, że Paryż wart był mszy i kilku lekcji francuskiego. Cieszę się, że dołączył do cywilizowanych ludzi i porzucił ten barbarzyński plebs znad omszałych fiordów. Ragnar bierze narkotyki i połyka węże - są ludzie, którzy połykają miecze oraz ludzie, którze poskramiają węże, Ragnar natomiast dokonał szybkiej kompilacji. Azjatka bardzo sympatyczna, ale i tak najlepsza jest pierwsza żona Ragnara, która z każdym sezonem jest coraz młodsza i w czwartym sezonie wygląda już tak, jakby była młodsza od swojego syna. R. zawsze mówiła o niej: "This woman is too epic." :)
...
Marylin Manson nagrał jakiś czas temu niespodziewanie dobrą płytę:
