Zasłużona klęska socjopatów

To będzie krótki wpis, diss na Korwina, część jego kadr, oraz szerzej: części tzw. anty-systemowej polskiej prawicy.

Władza w demokracji uzależniona jest w dużej mierze od wyników wyborów. W wyborach chodzi o to, żeby je wygrać, a żeby je wygrać, trzeba otrzymać jak najwięcej głosów, a żeby to zrobić, trzeba przekonać do siebie jak największą liczbę ludzi.

Proste? Nie dla polskich prawicowców, według których 99% ludzi to idioci, fajni jesteśmy tylko ja i paru moich kolegów oraz niektórzy znajomi z facebook'a. Jesteśmy tak fajni, że to się rozumie samo przez się i ci pozostali idioci powinni na nas głosować, dla własnego dobra. Jeśli głosują na kogoś innego, to znaczy, że zadziałały tu służby specjalne, bo przecież gdyby nie spisek służb, to jakżeby oni wszyscy nie chcieli głosować na nas?! Przecież nam się to należy. 

Przypomina to stan umysłu nastolatka, który właśnie się "zakochał" (czytaj: chce ją wyruchać) i nienawidzi swojej wybranki dlatego, że ona nie odwzajemnia "uczucia", chociaż przecież powinna! Nic dziwnego, że w gimnazjach Korwin rządzi.

Jak już pisałem (tylko nie pamiętam, czy tu, czy na fejsie) parę tygodni temu (jeszcze zanim sondaże dla Kukiza poszły tak w górę), Kukiz osiągnie sukces, ze względu na cechy swojej osobowości. W wyborach decydują głównie emocje, a Kukiz zdobywa serca ludzi swoją empatią i szczerością, a jednocześnie pozwala im wierzyć w jego przywództwo i możliwość zwycięstwa dzięki swojej konsekwencji i determinacji. W ciekawy sposób w ogóle u tego człowieka łączą się te miękkie cechy z tymi twardymi, to jest postać trochę z mojej bajki.

Korwin dla odmiany jest typem gracza, skrajnego indywidualisty, który nie czuje po prostu innych ludzi. Nie musi czynić go to automatycznie złym człowiekiem i nawet nie musi oznaczać, że to, co proponuje, jest szkodliwe dla innych (wręcz przeciwnie nawet w jego przypadku, np. jeśli chodzi o znaczną część jego poglądów gospodarczych), ale nie pozwala mu to zbudować zaufania do siebie. Korwin nigdy nie zdobędzie większego poparcia, a biadolenie o tym, że Kukiz ukradł mu wyborców - Korwin i jego sztab chyba naprawdę w to wierzą! - jest po prostu żałosne. Korwin oczywiście nigdy nie złoży broni, więc energia tej części sceny politycznej zostanie uwolniona pewnie dopiero wtedy, gdy on zejdzie z tego świata. Nie widać tam na razie następców, Wipler i ten drugi chudy są śmieszni [jest coś takiego w niektórych aspirujących politykach - być może to cały zespół cech, a może tylko jakiś drobiazg, np. kształt facjaty - co powoduje, że ludzie ci - jako potencjalni przywódcy - wydają się czasem po prostu śmieszni. To jest tragiczne, bo oni przeważnie chyba o tym nie wiedzą, a jest to zazwyczaj niezbywalne, albo przynajmniej trudne do poprawienia.]

Celowo pomijam w tych rozważaniach innych kandydatów, bo interesuje mnie to zderzenie charakterów dwóch osób i przepływy emocji mas, a to wszystko (tzn. to jedno konkretne zderzenie, nie mówię o całym spektrum wyborczych sytuacji) zogniskowało się właśnie na tych dwóch kandydatach.

Oprócz tego są oczywiście programy, postulaty i inne tabelki, które - jak pokazują zawsze wyniki wyborów - są nieistotne, zwłaszcza w detalach i zwłaszcza w wyborach prezydenckich. To wbrew pozorom jest logiczne, bo w tych wyborach mamy symbolicznie decydować o systemie aksjologicznym, na którym zbudowane ma być państwo, a nie o szczegółach. Mamy system gabinetowo-parlamentarny, w którym rządzi prawie absolutnie rząd i premier [omawiam stan formalny, nie wchodzę tu w niuanse związane z tym, kto z kolei czasem rządzi rządem], a prezydent w tym systemie jest taką namiastką króla, takim ojcem narodu (albo wujkiem: jak ten obecnie rządzący), czyli postacią trochę mityczną, której lud zawsze potrzebuje, nawet, gdy o tym nie wie. Zresztą dlatego te wybory są istotne głównie jako przygrywka do zbliżających się wyborów parlamentarnych.

Mam nadzieję, że Kukiz ma jakąś chociaż szkieletową twardą kadrę wokół siebie, która ogarnie tę ludzką masę, którą za chwilę będą musieli zarządzać. Muszą stworzyć w tym roku formację (niech się to nazywa jak chce, ruch, czy coś), która powinna stworzyć wspólną listę z paroma innymi ugrupowaniami - o ile one do tego dojrzeją (bo Kukiz chyba jest na to z natury otwarty - mam nadzieję, że się co do niego tu nie pomyliłem) - a następnie wejść do sejmu i np. stworzyć koalicję rządową z PiSem (przy obecnej matematyce nie widzę innych opcji) i napędzić nowy rząd do zmian zasad działania państwa. Niech Polska jako państwo zacznie istnieć nie tylko teoretycznie, ale także praktycznie, a jednocześnie niech da ludziom żyć.