Dziennik 3/08/2016 - Metale ciężkie, metale szlachetne

Większość rzeczy widziałem i słyszałem już wcześniej, ale zostało mi jeszcze kilka zjawisk do sprawdzenia, także w dziedzinie muzyki. Pomijając takie hardkorowe, niszowe tematy, jak rodzina i ojcostwo, mam do zbadania jeszcze m.in. heavy metal. Kolega (T. - jest w zasadzie tylko jeden T., więc zwyczajowe nazywanie osób tajemniczą pierwszą literą w Jego przypadku będzie bardzo indywidualne) namówił mnie na pójście na koncert zespołu Soulfly, który gra metal. Długo mnie nie namawiał, nie byłem jeszcze na koncercie z taką muzą (pomijając jakieś juwenaliowe popłuczyny i gościnne występy Motórhead - ale to był przecież hard-rock).

Soulfly to takie połączenie metalu z Shakirą. Grają rytmicznie i - podobnie jak przy Rage Against The Machine - nieważne o czym tam śpiewają, człowiek po prostu chce iść w pogo, chce pląsać. Są latyno-amerykańscy. Lubię taki metal. Lepszy niż posępne, rytmicznie płaskie jak Mazowsze, turbo-słowiańskie jęki niektórych polskich drewnianych szatanistów :D. Żartuję, a tymczasem cieszmy się chwilą:

Impreza się rozkręca...

Ale od początku, najpierw był słowiański winkiel:

Real Slavs wear Adidas!

Domowa wiśnia z jury częstochowskiej, szybki winkiel pod szpitalem przy Banacha. Świat jest tak mały, że zupełnie nieplanowo odwiedzam okolice miejsca, w którym nieco ponad 7 lat temu musiałem szybko dorosnąć, z marnym w sumie skutkiem (ale jednak!). A wracając do tematu: T. zna historię grającego dzisiaj zespołu lepiej, niż pewnie sami jego członkowie. Podobnie jak historię wielu innych zespołów, a także różnych historycznych wojen, dziejów Rzeczypospolitej, a nawet prehistorię europejskich krain. Ale nawet jakby nie znał, to i tak mielibyśmy o czym gadać.

Tymczasem na scenie oglądamy takie rzeczy:

Max Cavalera - i powiedzcie mi, że nazwisko czy ksywa nie mają znaczenia! Koncert się rozwija, ludzie przed sceną idą w pogo, my rozkręcamy imprezę na tyłach, w okolicy strategicznego stanowiska akustyka. Koło mnie buja się jakaś metalowa laska, przede mną stoi nieruchomo koleś w koszulce "New York Hardcore", a po prawej T. co chwilę krzyczy "Favela!!" - nikt nie wie o co chodzi, ale jest wesoło.

Nie poszedłem dzisiaj w pogo, ale kiedyś jeszcze pójdę. Albo nie, ale w każdym razie jeszcze sobie popatrzę i nakameruję. Na koniec zagrali kawałek poprzedniego zespołu Maxa:

"Roots!! Bloody roots!!!!"

Kiedyś znało to każde dziecko. Chłopaki śpiewali to w podstawówce, a ja słuchałem wtedy The Prodigy i w pogo szedłem dopiero przy Nirvanie albo Offspring. Nie każdy musi być od razu spoko.

Nie będzie puenty. Do usłyszenia!

P.S. Moje nagrania z komórki są do bani, ale koncert był naprawdę przyjemny.

P.S.2. Wracam do domu, a tu kobiety, pizza, miód, słowem: rozkosze żywota doczesnego. Nie wiem jak udało mi się napisać ten wpis w międzyczasie, doceńcie to.