Dziennik 5/12/2016 - Rok przestępny

[W tym wpisie pokazuję na swoim przypadku, jakie ludzie wymyślają bajki, żeby odsunąć od siebie świadomość tego, że przecież swoim zachowaniem: działaniami i zaniechaniami kształtują swoje życie. Nie gwiazdy, nie czary, nie opatrzność, nie inni ludzie, tylko wolna wola człowieka decyduje o tym, w jakim miejscu się znajduje. Trudno to jednak przyjąć do wiadomości czasem i wtedy ucieka się w stronę takich rzewnych astrologicznych historyjek. Nie winię siebie za to jednak, bo czasem trzeba użyć takich środków, żeby zachować punkty poczytalności.]

Wiecie, że dawniej ludzie uważali, że rok przestępny przynosi nieszczęścia, jest niebezpieczny i ogólnie trzeba z nim uważać? Moja babcia tak mówi, a babcie zawsze mają rację. Ja wierzę we wszystkie przesądy, bo są tak skonstruowane, że zawsze się sprawdzają, przynajmniej u mnie. W latach przestępnych nie wolno było na przykład przeprowadzać się, bo kończyło się to zawsze nieszczęściem. Ludzie w ogóle czekali z podjęciem wszelkich ważnych decyzji do następnego roku. 

Na szczęście jeszcze tylko kilka dni dwutysięcznego szesnastego... To była gehenna, ciężki mrok i ogólny hardkor. Z kilkoma jasnymi punktami, które jednak gasły zaraz po tym, jak zapłonęły (słaba poezja, ale nie da się tego niestety opisać w bardziej współczesny, mniej nadęty sposób; nie bez wulgaryzmów).

(Uwielbiam tę ścieżkę dźwiękową, chociaż podobno film porąbany - nie widziałem, więc się wypowiem.)

(Mroczny Piotr Ratajczyk aka Peter Steele. Metale są czasem śmieszni, ale ci mieli dobre kompozycje i umieli je zagrać. W tym klipie świetny jest motyw osób, znikających ze wspomnień ze wspólnych rodzinnych obiadów. Jak na wigilii.)

Wiem, że wielu ludzi - może nawet większość - ma dużo gorzej, niż ja, ale czy ja im bronię założyć bloga i o tym pisać? Proszę bardzo, nie mam monopolu na narzekanie. Ja zresztą jestem w tym wszystkim trochę nieszczery, a w każdym razie: mało spontaniczny. Mam już od lat przygotowane gotowe formy na bycie "nieszczęśliwym", "wkurzonym", "samotnym", a nawet: "zdezorientowanym". Czuję się w nich już dość pewnie, mam je solidnie przećwiczone, znam choreografię i nie mylę się w swoich kwestiach. 

Ok, ten wpis też jest słaby [nawet po poprawkach na drugi dzień], idę spać [no i nie wyspałem się...].

[Za chwilę - a jest już drugi dzień, to znaczy popołudnie tego samego dnia - zjedzie do nas dziewięć osób z rodziny. Na koncert, a później na rodzinny wieczór, który potrwa do jutra. Piękna sprawa.]