Dziennik 2/12/2016 - Życie na około 150 %

(Jakaś fajna graficzka na początek, żeby krzywa morda Marilyna Mansona nie wyświetliła się przypadkiem na fejsie.)

Chłopaki pożyczyli ode mnie dzisiaj busa. Przeważnie go pożyczam, wiecie zresztą, że mam filozoficzny stosunek do życia. To dobro ostatecznie wraca do mnie, czasem jestem nawet zdziwiony, jakimi drogami. Chociaż nie zawsze - ale mniejsza o to. W każdym razie: pojechali w miasto, na.e.ać się w moim samochodzie. Trochę wcześnie tu zaczynają, ja jeszcze wtedy jem obiad, czytam gazety, sprawdzam prognozy pogody, itd. [czy ktoś w XXI wieku rozumie i docenia jeszcze tę autoironię? Obawiam się, że nie.] Później jednak dołączam - odebrać, co moje. Na koniec lądujemy w 79 - to taki klub, rodzaj czyśćca. Trafiają tam wszyscy, którzy podejmują grę. Wynik jest tam zawsze niepewny, nie wygrywa raczej nikt, sukcesem jest wytrzymanie kilku bani i pozostanie przy życiu. 

Trochę teraz popłynąłem w dygresję, więc może wrócę na ziemię, na Matkę Ziemię. Nasza planeta nie jest już jednak tym samym miejscem, co kiedyś. Jest przetworzoną przemysłową platformą, do której pasuje taka muzyka:

W ostatniej części imprezy bawiliśmy się głównie dzięki uprzejmości kolegi, który jest gitarzystą w Mieście od około 30 lat. Nie ściemniam - jest tak, jak mówię. Większość ludzi nawet nie wie, że między innymi dzięki niemu jest tym, kim jest - gdyby nie było m.in. jego, nie bylibyśmy mieszczanami, obywatelami Miasta. Gdyby on nie przyszedł tego wieczoru do tej knajpy i nie kupił butelki wódki i kilku szklanek soku i nie przysiadł się do naszego stolika, my wszyscy z całej knajpy nie różnilibyśmy się niczym od mieszkańców okolicznych wiosek. Jest taka śmieszna i prawdziwa zależność, nic na to nie poradzę. Bez niego moglibyśmy doić krowy w centrum miasta i mówić lasowiacką gwarą, stojąc w kolejce w aptece po środek na porost włosów dla koni (czy coś takiego). [Cenzuruję właśnie tekst na komórce i mam problem z formatowaniem, ale mniejsza o to.]

W miejsce słowa "gitarzystą" możecie wstawić słowa "bramkarzem", "barmanem" albo "proboszczem" - będzie inna historia, ale też ostatecznie prawdziwa.

To dopiero dygresja z kosmosu :), tymczasem idę chyba spać, jutro powinienem się zabrać za jakieś świąteczne porządki, m.in. zrobić przegląd techniczny tego biednego Transportera i zmyć wódę z jego podłogi (dobro zawsze wraca...). Poza tym jednak odkładam pracę na kilka dni i nastawiam się na spotkanie z życiem, w wielu jego rozmaitych przejawach, głównie pozytywnych.

Na koniec wpisu mój ulubiony numer sceniczny:

Wpis był ewidentnie sponsorowany przez Nine Inch Nails i Marylina Mansona [ale teraz skasowałem całą muzykę, więc to nieaktualne]. Wiem, że to ciężki klimat, dlatego w następnym wpisie rządzić będzie Krzysztof Krawczyk z Don Vasylem.

P.S. Chciałbym potrafić zaabsorbować chociaż z 60% (bo połowę może wciągam) tego, co mam możliwość przeżywać. Ogarniam mniej więcej 70% doznań fizycznych i jakieś 40% idei, z którymi się zderzam. Całości swojego życia nie jestem niestety w stanie przeżyć, jest tego ze dwa razy za dużo, jak na jedną osobę.