Polecam odpalić w tle i czytać dalej [ja bym tak lubił]. Youtube zasugerował mi tę ścieżkę, a mam ją gdzieś na płycie, przegrałem kiedyś od znajomej, wiele lat temu, mniej więcej w czasach początków chrześcijaństwa na Zakaukaziu. Wykonawca: Gevorg Dabagian. Kosmiczna muzyka, mam z nią też jakieś miłe wspomnienia chyba.
Jesteśmy jednak na Bemowie. Tu też jest kultura:
Do kawiarni można pójść nawet nocą. Porozmawiać o literaturze - nie śmiejcie się, na ostatniej imprezie u mnie koło piątej nad ranem dyskutowałem z koleżanką (tańcząc, oczywiście) o książkach właśnie. Wyjaśniałem jej, że Márai jest lepszy od Witkacego, co jest oczywiście trochę niesprawiedliwe, bo Stanisław walczył jakby w innej kategorii. My też jednak ciężko walczyliśmy tego wieczoru, więc pewne uproszczenia możemy sobie chyba wybaczyć.
Zrobiłem jeszcze kilka innych zdjęć okolicy. Na przykład to:
To nie Aleppo po ewakuacji cywilów i resztek Al-Kaidy, to rozrzucone na chodniku pod moim blokiem skarpetki. Kłótnia małżeńska, rozstania bywają bolesne, a może to tylko wiatr historii, który zwiał komuś garderobę z suszarki na balkonie? Jeśli chodzi o mnie, to nigdy nie wieszam prania na balkonie, ani też nie rozrzucam skarpetek po mieszkaniu. Niektórzy mówią, że ludzie, którzy utrzymują skarpetki w jakimś porządku są jednocześnie słabi w łóżku. Być może facet, który wyrzucił swoje przez okno, jest po prostu zbyt zajebisty. Było takie ruchanie, że połowa szafy wyleciała w powietrze...
Tyle atrakcji, jeśli chodzi o frontową ścianę bloku. Dalsza historia rozpoczyna się dopiero za zakrętem, ale nie jest już tak ciekawa. Odnotowałem tylko świecącą choinkę:
Drugą choinkę (trochę ładniejszą, bo świecącą na niebiesko, jakby była z Kosmosu):
A potem poszedłem do domu, napić się w końcu czegoś i napisać na blogu.
Chyba wyczerpałem temat osiedla na jakiś czas. Co by tu jeszcze... Może zrobię sobie przerwę i ewentualnie wrócę tu jeszcze później. Do usłyszenia!
...
[Już wiem, za chwilę coś dopiszę...]
Zapraszam na krótką pseudo-filozoficzno-para-psychologiczną rozkminę pod tytułem "Fałszywy altruizm jako narzędzie w osiąganiu egoistycznie wyznaczonych celów". Zauważyłem, że stosuję regularnie i od dawna pewną taktykę w kontaktach z ludźmi. W trudnych sytuacjach [mówię o sytuacjach, które pojawiają się najczęściej w pracy zawodowej itd., to nie jest rozkmina o związkach, nie będzie nic o gołych babach, niestety - może następnym razem!], w których wiele osób przyjęłoby postawę agresywną i eskalowałoby konflikt, ja ustępuję, często w dodatku w taki sposób, który jest dla mnie - w oczach innych - wręcz upokarzający. Zajmuję postawę, która jest jakby o stopień uległości niżej, niż pozwalałaby na to w ogóle moja ranga w danym stosunku międzyludzkim (najczęściej przecież występuję w charakterze szefa). Robię to pół-świadomie, z jakiegoś powodu jest mi tak łatwiej (nad tym nie panuję), ale też osiągam przez to pewien dalszy cel. Ludzie, przed którymi składam broń, odkrywają się, a ja jakby "przegrywam rundę", by później "wygrać mecz", mając już pełną wiedzę o drugim człowieku. Brzmi to może podejrzanie, ale przestudiowałem ostatnio kilka przypadków i mogę powiedzieć, że zachodzi rzeczywiście taka prawidłowość. Fajna taktyka, polecam - ale nie przeczę, że są też inne sposoby zarządzania, być może czasem bardziej skuteczne.
Zauważyłem, że nawet w jedynej grze karcianej, w którą gram (Gwint, jest teraz beta dostępna, nie potrafię ocenić, nie grałem nigdy wcześniej w żadne karcianki), moją ulubioną taktyką jest pozorne przegrywanie, pasowanie, oddawanie rundy, by wygrać na końcu. Oby w życiu to się udawało.
...
Lubię serial "Wikingowie". Jak to powiedział dzisiaj mój kolega na imprezie: jest wojna, jest seks, jest przygoda. Ja osobiście najbardziej lubię w tym serialu: ciekawość Ragnara, która sprawia, że jego zdobywanie Świata ma charakter poznawczy (identyfikuję się z tą postacią pod tym względem - zresztą, kto nie chciałby być przysłowiowym Ragnarem!), taktykę Egberta, który obniża swoją rangę w kontaktach z ludźmi, aby ich rozgrywać (pisałem o tym w poprzednich akapitach), a także: niektóre motywy religijne, rozp...dol toporami, krajobrazy i gołe baby.
Aktualnie jestem jeszcze przed połową czwartego sezonu. Rołlo właśnie w radosny sposób przekonał się o tym, że Paryż wart był mszy i kilku lekcji francuskiego. Cieszę się, że dołączył do cywilizowanych ludzi i porzucił ten barbarzyński plebs znad omszałych fiordów. Ragnar bierze narkotyki i połyka węże - są ludzie, którzy połykają miecze oraz ludzie, którze poskramiają węże, Ragnar natomiast dokonał szybkiej kompilacji. Azjatka bardzo sympatyczna, ale i tak najlepsza jest pierwsza żona Ragnara, która z każdym sezonem jest coraz młodsza i w czwartym sezonie wygląda już tak, jakby była młodsza od swojego syna. R. zawsze mówiła o niej: "This woman is too epic." :)
...
Marylin Manson nagrał jakiś czas temu niespodziewanie dobrą płytę:
Przynajmniej taka mi się dzisiaj wydaje.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz