Jeśli ktoś to czyta - a bardzo możliwe, że tak nie jest, bo nie będę wklejał linka na facebook'u, ponieważ założyłem się, że przez dwa tygodnie nie będę nic publikował na ścianie, jestem na fejsowym odwyku [i rzeczywiście nikt nie przeczytał] - to chciałbym od razu uprzedzić: raczej nigdy nie powiem tu nic nowego ani odkrywczego. Często też będę się powtarzał. Chcę być szczery, warunki umowy muszą być jasne. Jeśli jednak przypadkiem traficie tu na coś oryginalnego, to z góry przepraszam, nikt nie jest doskonały. Tymczasem:
I'm giving you a nightcall...
Jeszcze bardziej lubię tę piosenkę, tym razem już ich kawałek:
Na pewno już kiedyś to wrzucałem, więc publikuję jeszcze raz, zgodnie z obietnicą z pierwszego akapitu. Słucham, siedząc w skórzanym fotelu przy kominku, na poddaszu domu pod lasem. Jeśli nic drastycznego mi się nie przydarzy, to będę mógł przebywać w tym miejscu jeszcze przez długie lata, niezależnie od tego, jak głupie decyzje będę podejmował w życiu. Zawsze będę miał wyrzuty sumienia z tego powodu.
Chciałbym pójść na koncert London Grammar kiedyś. Nie byli jeszcze nigdy w Polsce, chyba są u nas mało znani. A szkoda, bo fajnie chłopaki grajo!
I ładne som:
Zwłaszcza wokalista:
Wracając jeszcze do pierwszej piosenki: rodzaj muzyki, do którego nawiązywał oryginał, przeżywa podobno w ostatnich latach swój renesans. Na youtube można znaleźć nie tylko takie kompilacje muzyczne...
...ale także tę wybitną produkcję filmową, którą polecam każdemu, kto pamięta lata 80' i 90' i każdemu, kto tych czasów nie pamięta:
Są już na świecie osoby, które nie pamiętają. Niektóre już nawet całkiem wyrośnięte, kolega mi mówił.
Od jutra wracam do intensywnej pracy, dzisiaj miałem ostatni bardziej towarzyski dzień (w południe pożegnania z wyjeżdżającymi po rodzinnej nocy kuzynami, kuzynkami i ich psami, a popołudniem zacna wigilia bractwowa). Do usłyszenia w lepszych czasach, które nadejdą niebawem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz