Dziennik 4/12/2016 - Warszawa: fakty i mity

Wokół Warszawy i życia w tym mieście narosło przez lata wiele faktów, a ja chciałbym powiedzieć, jakie są mity. To dla mnie trudny wpis, bo nie dość, że piszę na zadany temat - czego nigdy dotąd nie robiłem - to jeszcze nie jestem akurat po żadnej imprezie. Dlatego będę się streszczał. Wpisy tu zwykle zaczyna się od muzyki:

Warszawa jest duża i zła - w 1/2 połowiczny fakt, w 1/2 mit. Są większe miasta, chociaż akurat nie w Polsce (chyba, że o czymś nie wiem), a zła to może być ciepła wódka z dolnej półki albo kobieta, gdy wracasz do domu, wypiwszy wcześniej wspomnianą wódkie... Jak niby miasto może być "złe"?

Kraków bije na głowę Warszawę - fakt, jeśli chodzi o stężenie pyłów w powietrzu.

Taksówkarze w Warszawie są chamami - fakt, a gdzie nie są? Oczywiście nie wszyscy, ale wiadomo jak jest. Każdy jednak byłby nerwowy, gdyby czuł, że jest przedstawicielem ginącego gatunku. Nie można mieć do nich o to pretensji, ale należy współczuć, zamawiając Ubera.

Legia Warszawa to najlepszy klub w Polsce, a Polonia Warszawa ma wielkie tradycje i jeszcze wróci do gry - fakt.

Warszawiakiem stajesz się dopiero od trzeciego pokolenia - fakt. W pewnym sensie jest to ogólna prawidłowość, która nie dotyczy tylko miast, których historia jest na tyle krótka (np. miasta COP), że nie jest fizycznie możliwe, aby urodzili się w nich dziadkowie danej osoby, bo miasta te w momencie ich narodzin jeszcze nie istniały [musiałem uczynić takie zastrzeżenie, żeby móc czuć się prawdziwym nowodębianinem - mogę sobie bowiem na moim blogu dowolnie kreować rzeczywistość, która później staje się faktem, dzięki temu, że ludzie (w tym i ja) wierzą w słowa]. Co ma powiedzieć w tej sytuacji ktoś, kto mieszka np. w Sosnowcu, jego rodzice tam się urodzili, ale jego dziadkowie byli np. z Poznania, Białegostoku, Żyrardowa i Koziej Wólki? Nie wiem, to nie mój problem.

Polskie reggae powinno zostać zakazane - fakt, ale Daab miał fajny klimat...

Warszawiacy są zarozumiali - mit. (Nie boję się generalizować, bez generalizowania nie można by właściwie nic powiedzieć, a już na pewno - nic napisać.) Spośród rdzennych Warszawiaków, których poznałem, tylko niewielka część jest niereformowalnymi bufonami. Z nimi też można jednak nauczyć się żyć. Są miasta, których stare społeczności bywają znacznie bardziej hermetyczne, ale nie wymówię ich nazw, bo nie chcę już więcej znęcać się nad Krakowem - ludzie tam mają już wystarczająco przejebane.

W ogóle - i to jest bardzo ważne - Warszawa, jako jedyne w Polsce naprawdę duże miasto, metropolia, stolica, musiała wytworzyć ramy relacji międzyludzkich o szczególnie inkluzywnym charakterze. Nie wiem czy napisałem to po polsku, a chodzi mi o to, że w takim mieście przepływ ludzi jest naturalny, jest to otwarta przestrzeń z definicji, musi taka być. Każdy może tu przyjechać i narozrabiać, jeśli się odważy i jeśli wiozący go autobus nie zepsuje się gdzieś po drodze np. w Otwocku. Patrzcie na Ukraińców - o właśnie!

Ukraińcy to ludzie tacy jak my - mit. Jeśli ktoś tak myśli, to chyba nie miał do czynienia z nimi w większej ilości. Ale nie o to chodzi, ogarną się zresztą, za jakieś trzysta lat, jeśli przetrwają. Faktem jest natomiast, że jest ich w Warszawie kilkadziesiąt, a może kilkaset tysięcy i pracują wszędzie, gdzie się da. Mi osobiście sprawia to przyjemność, bo dzięki nim mogę poczuć się czasem białym człowiekiem. Ta świadomość, że na tej drabinie narodów jest jeszcze ktoś pod nami, to jest bezcenne...

(Krzysztof Komeda przyjezdny. Chyba nawet nie mieszkał w Warszawie, ale pił tam parę razy z kolegami i umarł.)

Powstanie Warzawskie było świetnym pomysłem - mit.

Warszawa ma swoje wielkie tradycje i grono ludzi, którzy je pielęgnują - fakt.

W Warszawie słabe są sąsiedzkie społeczności w wielu dzielnicach - fakt. Wynika to z uwarunkowań historycznych, a wpływa na to dodatkowo dominujący dzisiaj styl życia i fatalna urbanistyka wielu dzielnic. Potrzeba na pewno czasu i przynajmniej jeszcze paru dekad pokoju, ale zatomizowania społeczeństwa i tak nie zlikwidujemy, przyczyn jest bardzo wiele.

W niektórych dzielnicach Warszawy panuje bałagan urbanistyczny i dominuje architektoniczna słabizna - fakt, to jest jedyna rzecz, która na dłuższą metę naprawdę męczy, ale oczywiście Stolica nie jest pod tym względem bardzo wyjątkowa, we wszystkich polskich miastach, w których budowano cokolwiek między 1970 i 2000 rokiem jest podobnie. Ma to jednak też pewien urok, szerokie arterie, duże i nierówne odległości między budynkami o nieładnych bryłach, to wszystko kojarzy mi się z jakimiś dystopijnymi wizjami i atomową apokalipsą. Dla byłego fana literatury s-f (byłbym nim jeszcze dzisiaj, ale chwilowo nie chce mi się czytać książek) jest to coś nie do pogardzenia.

W knajpach jest drogo - mit. Jest wiele miejsc, gdzie można wypić shoty za bardzo małe pieniądze, taniej, niż np. w Nowej Dębie. Bo oczywiście o piciu mówimy, ale jeśli chodzi o jedzenie, to też jest pełen przekrój. Ogromny chińczyk za 12 zł? Proszę bardzo. Obiad za 2000 zł na koszt ministerstwa? Bardzo proszę.

Przepraszam za ten słaby wpis, kończę, bo ewidentnie brakuje mi lekkości. Jednak pisanie na siłę trzeba dopracować (w biznesie też się przydaje), zwłaszcza wtedy, gdy nie ma się nic sensownego do powiedzenia. Najgorsze są te chwile, gdy nie mogę się zdecydować, czy chcę mówić o czymś na serio, czy żartować - ostatecznie wychodzi głupio i nieśmiesznie.