Dziennik 3/12/2016 - Podziemne miasta

(Szybko załatwię jedną sprawę i przechodzę do ciekawszych tematów.) Kolega z Warszawy przestraszył mnie ostatnio, życząc mi przez telefon "odpoczynku od tej wstrętnej Warszawy". Czy ja kiedykolwiek sugerowałem, że mi się coś gdzieś nie podoba? Może organizowałem jakieś fejsbukowe prowokacje, może poniosło mnie w żartach, ale zapewniam - żeby nie było już więcej nieporozumień - nigdy nie wyrażałem mojego dysrespektu dla Warszawy i jej rdzennych mieszkańców, bo nawet gdybym chciał, to nie potrafiłbym wzbudzić w sobie takiego uczucia (zwłaszcza w stosunku do tego miejsca byłoby to niestosowne). Inną sprawą jest to, jakie miasto kocham najbardziej - ale właśnie dlatego rozumiem miłość innych ludzi do innych miast. Dopiero szanując siebie, możesz naprawdę szanować innych. "Kochaj bliźniego swego jak siebie samego" - każdy psycholog potwierdzi, że te biblijne słowa zamykają temat.

Mamy to więc dogadane, dziękuję. Pozostanę jednak na chwilę w zasięgu świata religii. Jestem w Nowej Dębie na Świętach jak zwykle (o mało nie wylądowałem gdzieś indziej w tym roku, ale jednak w ostatniej chwili nie zrobiłem online check-in i jakieś tanie linie lotnicze zaoszczędziły na paliwie trzy dolary) i byłem dzisiaj na pasterce - tam poczułem ostatecznie, że jestem w domu. Mszę prowadził proboszcz, dla mnie po prostu Ksiądz. Jest on i są jacyś naśladowcy. Może nawet warsztatowo sprawniejsi w niektórych dziedzinach, chociaż nie wiem w których, chyba jednak nie. On rządzi i koniec. Kazania są zawsze trochę abstrakcyjne, słysząc ich początek, trudno domyślić się ostatecznej puenty, a z kolei słysząc ją na końcu, ciężko odtworzyć ciąg przyczynowo-skutkowy, który do tego finału doprowadził - ale kto chciałby słuchać nudnych kazań, których jedyną siłą byłoby to, że trzymałyby się jakiejś ziemskiej logiki? Ja na pewno nie. Ja lubię tę otwartą formę opowieści dygresyjnej, którą zresztą sam praktykuję na blogu, w dużo uboższej formie co prawda, ale na jego podobieństwo.

Jest jeszcze jedna rzecz, która nas łączy, ta już na serio: zawarliśmy kilka lat temu pewien układ. Mamy niepisaną umowę, wiąże nas deal, o którym nigdy nie rozmawialiśmy, bo nasze rozmowy są zawsze kurtuazyjne, tylko takie mogą i powinny być. Bardzo szczegółowa umowa, która nie była nigdy negocjowana i nie będzie nigdy spisana. Co ważne: nie ma w niej opcji wypowiedzenia, nie ma nawet klauzuli siły wyższej. Wiąże nas bezwględnie, a dotyczy pewnej miejskiej tradycji, związanej akurat z innymi świętami. Chyba nikt nie jest związany tak nierozerwalnie z tym miastem, jak on i chociaż nie rozumiem niektórych jego kazań, to będę bardzo zagubiony, jeśli kiedyś go zabraknie. [Mogę być dzisiaj trochę sentymentalny, jest 6 rano... Wolę być jednak szczery i patetyczny, niż udawać, że mam cały Świat w dupie - a taka żenująca moda panuje w kulturze od kilkudziesięciu lat.]

Wróćmy jednak na ziemię. Wigilijny wieczór skończył się tradycyjnie, w podobnym gronie, jak w ostatnich latach, chociaż w innym miejscu, bardziej kameralnym:

Uwielbiam piwnice. Niby tylko dwa metry pod ziemią, a prawie żadne zasady z powierzchni już nie obowiązują. Gdybym tylko mógł przeżyć całe swoje życie w podziemiach... Dywersja, dyskusja, degustacja:

Ten karpik przypłynął do nas z ukrainnych stepów. W połączeniu z imperialistyczną Colą dawał radę, sam byłby trochę biedny, ale od czego są sojusznicy! Szklanko-słoiki też mamy ze zrzutów. Przyniosłem sałatkę i ogórki - te ostatnie trochę niepotrzebnie, bo chłopaki mieli tego cały regał:

Właściwie: kilkanaście regałów. Nie zmieściły się na zdjęciu jednak, za to możecie podziwiać kieliszek za dziesięć tysięcy, nalewkę z mirabelki w kolorze madżenta i olej silnikowy Castrol. W takiej scenografii można dopiero rozmawiać sensownie o życiu, w klubach ludzie kłamią.

Nie mam żadnych poważnych planów na jutro, o pozostałych lepiej nie wspominać... Tymczasem wracałem sobie tą ulicą (mógłbym też iść przez krzaki koło kortów tenisowych, ale to niebezpieczna droga, bo mogłyby mnie tam dopaść jakieś wspomnienia), mijając to stare przedszkole i zastanawiałem się, dla kogo jest ta tabliczka przy nim zamontowana?

Przecież wiem co to jest i wiem nawet, w jakim mieście aktualnie się znajduję... Dla kogo to może być nieoczywiste... To z jakiejś dotacji z Unii? Nie wiem, ale zawsze mnie ta tablica bawi. Może kiedyś postawią pod moim domem taki znak: "Dom Bobana. W Nowej Dębie." - co byłoby marnotrawstwem pieniędzy, bo mój dom jest na końcu ulicy i dzięki temu trafiam do niego zawsze bez problemu, niezależnie od stanu/okoliczności/pogody. (Inni też jakoś trafiają, chyba już z pokolenia na pokolenie przekazują sobie lokalizację.)

Zapomniałem o muzyce tymczasem. Dwa szybkie numery, może trzy:

Świetna węgierska kapela (tak, niektórzy z nich są autystyczni, trudno - też nie jesteście idealni). Pod koniec numeru, od 4:20 jest to, co najbardziej lubię w węgierskiej muzyce.

Jeszcze rap z serbskiego miasta:

I na koniec coś zabawnego, z solidną sekcją dętą, z bardzo długiego i odjechanego filmu:

Byłem na tym filmie kiedyś w nieistniejącym już chyba kinie, które mieściło się przy Placu Bankowym w Warszawie, w budynku Muzeum Niepodległości. Kino to wyposażone było w ekran o wymiarach około 5 m x 3 m. Film trwał trzy godziny i oglądałem go z szeroko otwartymi oczami. Chyba wtedy zostałem "bałkańskim księciem" :P (/sprzedawcą kebaba). Z takich rzeczy długo się wychodzi...

Bardzo lubię też tę energetyczną, tradycyjną muzykę ludu Csango, przybyłego z Kosmosu w dwudziestym piątym wieku przed naszą erą: