Dziennik 6/08/2016 - Instynktowne sprzeczności

Każdy człowiek musi w coś wierzyć, jesteśmy religijni. Ja wierzę głównie w instynkt, w prostą logikę mechanizmów przyrody, którym podporządkowane są też nasze umysły (rozbudowane wewnętrznie trochę na wyrost, wystarczyłyby nam spokojnie pięć razy mniejsze mózgi). Sprawy jednak komplikują się od kilku tysięcy lat...

Dobra, nieważne, nie mam siły na takie rozkminy. Chciałem ostatecznie napisać tylko to, że mam pewien problem ze zrozumieniem tego, dlaczego w ogóle natura pozwoliła na istnienie jakichś sprzeczności w nas. Przecież wszystko powinno być logiczne i działać jak maszynka. A tymczasem: największym marzeniem każdego [mówię za siebie jak zwykle, ale generalizuję, żeby znaleźć sobie wymówkę] mężczyzny jest zawsze życie w całkowitej abstrakcji, bez żadnych zobowiązań, jakiegokolwiek rodzaju - podczas gdy jego życie w zgodzie z normami społecznymi (które stają się jego sumieniem) sprowadza się właśnie do codziennej, permanentnej, wszech-odpowiedzialności za wszystko, na co ma wpływ, a nawet za rzeczy, na które nie ma żadnego wpływu.

To jest jakieś nieporozumienie.

Może ewolucja nie nadąża za implikowanymi przez rozwój technologii komplikacjami stosunków społecznych [o kurde, ale trudne zdanie] i zapomniała wykasować z naszych głów tamtą pierwotną beztroskę? Mnie w każdym razie trochę to wszystko boli - ale może po prostu jestem subiektywnie zmęczony ogólnie, a poza mną żadnego takiego problemu ludzkość nie ma?

Jeszcze wracając do pragnienia oderwania się, to wydaje mi się, że najdoskonalszą formą życia mężczyzny [kobiety są osobną kategorią stworzenia i współczuję każdemu kto tego nie rozumie, bo dużo traci] jest bycie pisarzem. To jest czysta abstrakcja! Żyć czymś, co nie istnieje... Przebywać w nicości, od czasu do czasu wysyłać sterowane impulsy w kierunku rzeczywistości i zbierać ich profity. Niech to szlag, chcę być pisarzem. Jest tylko jeden problem: nie mam nic do powiedzenia, a co dopiero: do napisania...

To może muzyka:

Myślałem, że wszystkie fajne jego kawałki znałem (z Morphine), a tu takie solowe nagranie.

Była muzyka, to jeszcze obrazek, żeby jakaś miniaturka się wyświetliła na fejsie. Może znajdę obraz z kosmiczną pustką w tle...

Lepszego nie było.

Idę spać. Chciałbym spać 20 godzin, ale muszę wstać za 6, chociaż powinienem za 5, więc wstanę za 7. Dobranoc [przepraszam za te bezpośrednie zwroty, "dobranoc", "do usłyszenia!", ale ja naprawdę wyobrażam sobie, że ktoś to czyta, czyli tak jakby słucha w czasie rzeczywistym tego, co do niego mówię, więc jak już na końcu wpisu kończymy rozmawiać, to chyba wypada mi się pożegnać.]

...

Na fejsie w miniaturce wpisu wyświetlił się obraz z youtube z facjatą Sandmana w mroku, zapomniałem, że tak to działa. A więc niepotrzebnie angażowałem samego Witkacego do tego marketingowego celu, sory, stary! Przy okazji: mężczyźni, dzięki swojej specjalnej zdolności abstrakcyjnego nie-istnienia w czasie rzeczywistym, potrafią być atrakcyjni jeszcze po śmierci (patrz: Sandman, Witkacy, wielu innych), a kobiety są piękne tylko przez pierwsze kilkadziesiąt lat ich życia. Uwielbiam kobiety.