Dziennik 5/08/2016 - Šaban Bajramovic i nurty życia rzeki

Cholera, nie chce mi się zdobywać Świata... Właściwie to nigdy mi się nie chciało - chyba że brać go w ręce na chwilę, jakąś jego dowolną część, to tak! Ale niekoniecznie wszystko na raz i na własność. Nie mogę się zmusić do zdobywania czegoś, co i tak za kilkadziesiąt, a może za kilka lat i tak bym stracił razem z życiem - to przecież byłoby komiczne. Wolałbym wybrać drogę Šabana Bajramovića, o którym jego znajomy z jednego zespołu napisał kiedyś tak:

Over the years, his music has been constantly stolen, copied, and imitated by both famous and unknown musicians. Promises and contracts have proven worthless. Actually, he's never been interested in protecting his work. Where others would have earned millions, he's lived as he's always lived: from day to day, making music, going wherever he wants, and not recognising any limits at all.

(Nie znam serbskiego ani żadnego z cygańskich języków, nie mam pojęcia o czym jest ta piosenka. Umiem tylko liczyć po cygańsku do dziesięciu, co od czasu do czasu pozwala mi lepiej wcielić się w rolę cygańskiego księcia na jakiejś imprezie - ale dopiero wtedy, gdy wszyscy są już i tak pijani.)

[W każdym wpisie na blogu musi być przynajmniej jedno zdjęcie, bo inaczej miniaturka w linku na fejsie będzie bez obrazka i nikt normalny tutaj nie zajrzy.]

Dlatego jestem raczej słabym biznesmenem. Ale jakoś trzeba zarabiać na życie, a ta cała moja firma przynajmniej jest czasem zabawna i można z nią trochę pojeździć po różnych dziwnych miejscach. Ale to też się może znudzić z czasem... Gdybym miał wybór, to siedziałbym w jednym miejscu przez większą część roku i tylko przez parę miesiący jeździłbym gdzieś, ale wcale niekoniecznie daleko. Może chciałbym jeszcze pojechać do Siedmiogrodu (miałem tam blisko wiele razy, ale nigdy nie było czasu), do Chorwacji, do Serbii (byłem raz tylko przez jeden dzień) oraz do Neapolu - co akurat zrealizuję już za dwa miesiące. Prawdopodobnie na Północy jest lepiej, tak ludzie zawsze mówią, ale co z tego, przecież nie będę pił rakiji w jakichś pojebanych fiordach. A może po prostu potrzebuję ludzi, dlatego zawsze ciągnie mnie na Południe.

Šaban jest dobry nawet z badziewnym akompaniamentem klawisza, a może zwłaszcza wtedy, a do tego to zdjęcie (ostrzegam: kolejny przymulający kawałek):

Tu będzie natomiast konkretny ogień! To pierwszy jego utwór, który usłyszałem, kilkanaście lat temu (o kurde...). Można go słuchać w chwilach wielkiego nieszczęścia lub niespodziewanej, niezasłużonej radości - bo jest w ogóle inna? Od dawna nie uważam, że coś mi się może należeć od życia, a jak coś się trafi, to przyglądam się temu z pewnym niedowierzaniem, ale i z łagodną wdzięcznością. Posłuchajmy:

Ta muzyka przedostaje się bezpośrednio do ośrodków nerwowych w naszym ciele, nie zważając na to, czy jesteśmy na jej odbiór teoretycznie przygotowani. Jako muzyczny analfabeta, siłą rzeczy muszę cenić ją najwyżej.

Zmieniając trochę klimat muzyczny, w tytule wpisu wykorzystałem frazę z tytułu piosenki Roberta Gawlińskiego:

[Sprawdźcie, kto gra w niej na gitarze ;) ] Tekst jest fajny na pierwszy rzut oka, trochę słaby przy drugim (wydaje się czymś bardzo ogranym), by znowu zyskać przy trzecim spojrzeniu, bo rzeczywiście później już "rozum rządzi tam". Jednak ten etap życia, w którym podejmując decyzje, używa się już w jakimś stopniu rozumu (którego sporą częścią jest wciąż intuicja, ale to już za duża dygresja), nie jest taki zły. Przynajmniej mnie to jakoś nie boli. Inaczej też definiuję szczęście, generalnie spuściłem mocno z tonu i jestem zadowolony już wtedy, gdy nic mnie przesadnie nie boli ani nie wkurza przynajmniej przez część dnia. Takie chwile zdarzają się rzadko i tym bardziej doceniam te momenty.

Chciałbym odpocząć tak całekim przez jakiś tydzień-dwa, ale to się pewnie już nigdy nie uda, dlatego mam chociaż bloga.

P.S. Piłka ręczna to jest obłędny sport, piłka nożna wydaje się być przy niej prosta i trochę śmieszna. Nie lubię piłki ręcznej, bo [oglądanie jej] za bardzo podnosi ciśnienie... Tymczasem ciekawostka z wikipedii o trenerze polskiej reprezentacji, Tałancie Muszanbietowiczu Dujszebajewie: "Jest poliglotą, biegle mówi w języku kirgiskim, rosyjskim, hiszpańskim, niemieckim, angielskim oraz polskim". [Tak się właśnie stawia kropki w zdaniach, które kończą się cytatem całego zdania. Przeczytałem o tym w internecie.] Szacun.