Dziennik 7/8/2016 - Cień miasta [Nowa Dęba]

Jedyna rzecz, której naprawdę boję się w życiu, to chwila, w której przyjadę do Nowej Dęby i nie będzie tam już nikogo. Będę stał na środku wielkiego, betonowego placu, oświetlonego z każdej strony lampami, dającymi mocne, zimne światło. Wokół placu będą budynki o równych ścianach i pustych oknach, za którymi nie będzie już widać sylwetek ludzi, ani migających odbłysków ekranów telewizorów. Lampy uliczne prześwietlą wszystko i unicestwią te zakamarki, w których mogłyby jeszcze czaić się jakieś wspomnienia. Wszystko wyblaknie i nic już nawet nie rzuci cienia.