Nic, ale to naprawdę nic nie jest w stanie zapewnić takiego egzystencjalnego spokoju, jaki daje pewność posiadania partnera życiowego. Każdy mężczyzna powinien się ożenić, nawet dla własnego zdrowia psychicznego, a więc i dla dobra ludzkości (żyjemy nie tylko dla siebie, nie udawajmy, że tak jest - jesteśmy tak skonstruowani, że żyjemy społecznie, jak wszystkie zwierzęta.). Przy okazji: nie wierzę ludziom, którzy mówią: "Myślę, że to jest bez różnicy. Jak się kocha, to się i tak będzie razem.". Jeśli ktoś może zignorować normy i rytuały społeczne - czyli zobowiązania wobec wszystkich wokół - to tym bardziej może w pewnym momencie zignorować zobowiązania wobec jednej tylko osoby.
Przeszedłem ewolucję od klasycznego liberała (wolność jednostki jako absolut, prawo do szczęścia, umowa społeczna i inne kacapoły) do konserwatysty (jakiś realizm naturalny), znamiennie: około trzydziestego roku życia. Tylko jeszcze nie czuję się na siłach, żeby w tym systemie umieścić Boga, ale może to też przyjdzie z czasem.
Przeszedłem ewolucję od klasycznego liberała (wolność jednostki jako absolut, prawo do szczęścia, umowa społeczna i inne kacapoły) do konserwatysty (jakiś realizm naturalny), znamiennie: około trzydziestego roku życia. Tylko jeszcze nie czuję się na siłach, żeby w tym systemie umieścić Boga, ale może to też przyjdzie z czasem.
[O, takie krótkie wpisy na temat będą lepsze.]
Świat, który się przede mną otwiera, jest pełen uroków i dyskretnych wzruszeń: obserwacje pogody, dobra kuchnia, dym papierosowy na balkonie, cisza. Jak znajdę czas w tym roku, to pojedziemy na wycieczkę w jakieś ładne miejsce, dawno nie byłem na wycieczce.
Świat, który się przede mną otwiera, jest pełen uroków i dyskretnych wzruszeń: obserwacje pogody, dobra kuchnia, dym papierosowy na balkonie, cisza. Jak znajdę czas w tym roku, to pojedziemy na wycieczkę w jakieś ładne miejsce, dawno nie byłem na wycieczce.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz