Człowiek praktyczny

Chciałem nazwać ten wpis "Bóg nie używa emotikon", ale uznałem, że byłoby to tanie efekciarstwo, w dodatku kosztem grzechu. Można wierzyć w grzech, nie wierząc w Boga? Wydaje się to nielogiczne, a więc: niemożliwe. To optymistyczne. Człowiek praktyczny podejrzewa, że warto wierzyć w Boga i zawsze z pewną nadzieją wita objawy wiary u siebie - jak coś, co niespodziewanie dostaje za darmo, a co do czego obawiał się, że będzie musiał na to ciężko pracować.

Jestem właśnie takim człowiekiem. Ludzie często tworzą jakiś typ człowieka, który następnie krytykują, przeciwstawiając go sobie samemu. Najogólniejszy, pierwszy z brzegu przykład, trochę historyczny, ale wiecznie żywy: typ "filistra", wyśmiewany przez "artystów". Ja teraz chciałem powiedzieć, że taka praktyka jest żenująca, tym samym sugerując, że ja właśnie tego nie robię, ale w ten sposób sam bym sobie zaprzeczył, bo właśnie w tym momencie stworzyłbym negatywny typ człowieka krytykującego, który sam bym następnie skrytykował! Nie wiem jak w logice albo w filozofii nazywa się taka sytuacja, więc powiedzmy kolokwialnie, że trochę bym się zapętlił.

Nie używam emotikon, uznając to od dawna za najlepszą metodę prowokacji. Zawsze, gdy piszę zdanie zawierające ocenę na czyjś temat i nie dodaję uśmieszku, wyobrażam sobie, że ta osoba się obraża / te osoby się obrażają. Jest to śmieszne i chyba dowodzi jakiejś mojej megalomani.

Mam kilka zaległych ofert do zrobienia, a jednocześnie fizyczne działania codziennie, czyli próby, spotkania, różne czynności ze sprzętem i papierami, telefony. Mógłbym to wszystko zrobić w 100%, gdybym był w stanie przez cały tydzień pracować od przebudzenia się, aż do samego położenia się do łóżka, ale codziennie wymiękam w pewnym momencie i przez ostatnie parę-kilka godzin rozmawiam na skype, gram na kompie i piszę coś tu na blogu. Zaległości się nawarstwiają... Muszę uruchomić asystentkę. Mózg ma większe ograniczenia, niż ciało. Przynajmniej mój.

P.S. Rozmawiałem dzisiaj z R. między innymi na temat daty mojego kolejnego przylotu na Węgry i gdy dowiedziała się, że nie mogę być tam 4 maja, czyli w dniu rocznicy naszego związku (kilka razy nawet pamiętaliśmy o tym czwartym dniu miesiąca, głównie ona), to przez sekundę była zawiedziona, a po chwili zasugerowała, że w takim razie możemy zmienić datę rocznicy, przesuwając ją o tydzień do przodu, "bo właściwie to wtedy zaczęliśmy tak naprawdę". Czasami nie mogę uwierzyć, że taka kobieta może istnieć naprawdę. A może wszystkie są tak mądre? Już nie pamiętam.

Niestety 10 maja w tym roku są wybory prezydenckie i Ojczyzna wzywa - muszę chodzić na wszystkie wybory, żebym później mógł stąd wyemigrować z czystym sumieniem.