Smaki słodkie i wytrawne

Dzisiaj będzie o tym:

Czy panie pozwolą, że zdejmę marynarkę?

Stolik, szklanka whiskey. Na zewnątrz chłodno, mrok zapada wcześniej i okrywa świat melancholią. Niektórzy lubią przy niej wypoczywać, innych ona drażni i na tym tle też rozpadło się już wiele związków (czasami zresztą każdy powód jest dobry).

Zauważyłem taką prawidłowość, że z wiekiem zaczyna się cenić smaki bardziej wytrawne. Na przykład: destylaty z zacieru zbożowego smakują lepiej, niż piwo z sokiem. Nie wiem kiedy to się zmienia, ale chyba chwilę po tym, jak dupa staje się ważniejsza od cycków. Ja lubię whiskey, whisky i bourbony od kilku lat - wcześniej też ich nie lubiłem, ale jeszcze nie umiałem udawać. Żartuję, już naprawdę mi smakują, o dziwo. Właśnie: bourbony! Zapamiętajcie tę nazwę, jeśli nie chcecie narazić się kiedyś na szyderstwa rozjuszonego tłumu wstępnie przeszkolonych pół-inteligentów, gdy wrzucicie na fejsa zdjęcie Jim Beam'a i podpiszecie je np. "whiskey jest spoko". Byłem świadkiem takiej sytuacji, żal mi było mojego kolegi, pod którego wpisem 10 kolejnych osób napisało identyczny komentarz o treści "Jim Beam to nie whisky, tylko bourbon". Uwierzcie mi, nie chcielibyście mieć pod swoim wpisem dziesięciu identycznych komentarzy... Chyba, że byłyby to komentarze waszych byłych dziewczyn o treści: "Masz dużego penisa, większego niż mój mąż." [Penis większy od całego człowieka - to byłoby coś!]

Czas na kolejny przerywnik muzyczny. Ale sukienka!

Dziękuję stałym słuchaczkom za przesyłanie płyt z muzyką. Jak już będę miał ich kolekcję, to będę zapraszał do domu i będziemy ją oglądać.

Ponieważ wpisy muszą być krótkie, przejdę teraz szybko do rzeczy. Nie znam się na łyskaczach, piję jedną butelkę przez trzy tygodnie (czasem zazębia się to z piciem innych butelek, też przez trzy tygodnie, ale np. rozpoczętych dzień po dniu - rozumiecie? Powinienem chyba rozrysować to na osi czasu, ale nie chcę się kompromitować obrazkami z Painta...). Teraz wciąż jeszcze piję Connemara:

Elegancko. Smakuje jak olej do konserwacji podkładów kolejowych. Jest tak obrzydliwie uwędzona w jakimś dziwnym dymie, jakby ktoś wlał ją do silnika w starym dieslu, przejechał na niej z Glasgow do Glastonbury (nieważne, że to nie Irlandia - do Irlandii nie da się przejechać, bo jest na wyspie)[Szkocja niby też, razem z resztą Wielkiej Brytanii - ale nie łapmy się za słówka], rozładował skrzynki, zawrócił, po drodze dolał oleju mineralnego 15W40 i wymienił sprzęgło, a na koniec zlał ją z resztą oleju do doniczki, którą wcześniej babcia przesadzała kwiatki w ogródku. I to jest właśnie ten wytrawny smak, który jest jak dupa [lol, taki mi się stosunek ułożył w tym wpisie: wytrawne do słodkiego jest jak dupa do cycków, przepraszam, jednak jestem prymitywem o ograniczonym zakresie percepcji - ale miała to być bardzo odległa metafora, mam nadzieję, że nie wyszło dosłownie]. W lecie można popić piwem z sokiem.