Dziennik 2/08/2017 - Wyjść na zewnątrz

(Nie mylić z "coming out".) Moim największym marzeniem jest opisać kiedyś coś, co nie jest mną samym. Ponieważ straciłem tę umiejętność - o ile kiedykolwiek ją posiadałem, nawet nie pamiętam [śmiesznie tak, nie pamiętać czegoś... Dawniej byłoby to niemożliwe, ale zakres zdarzeń do zapamiętania/zapomnienia rozszerzył się już ponad miarę] - postanowiłem nie odzywać się wcale. Do czasu, aż się tego znowu nauczę. Wtedy na pewno dam Wam znać.

Na razie jestem jeszcze wciąż zwrócony do wewnątrz, ostatnio nawet dosłownie: od kilku dni leżę w łóżku, po przeciążeniu kręgosłupa. Prawie nie wychodzę na dwór, ani nawet na pole. Przeszarżowałem w tym roku - fizycznie, psychicznie i moralnie - i odnowiły mi się silne dolegliwości, związane z dyskopatią. Muszę przeżyć tydzień na lekach przeciwbólowych, potem pójść do kręgarza, a potem pomyśleć o tym, co dalej robić ze swoim życiem. Może uda mi się znowu wrócić do sprawności bez operacji.

Oprócz zdiagnozowanej kilkanaście lat temu dyskopatii, podejrzewam u siebie narcystyczne zaburzenia osobowości. Przeczytałem sobie o tym na wikipedii, ewidentnie spełniam niektóre przesłanki, chociaż na szczęście nie wszystkie - wtedy byłbym już całkiem nie do zniesienia... Mam plan, jak sobie z tym poradzić, tylko jeszcze nie wiem, czy zacząć od konsultacji lekarskiej, czy od spowiedzi. Chyba jednak pójdę na łatwiznę i na początek zapłacę lekarzowi. Szkoda, że księdza nie można tak przekupić...

Dobra piosenka Depeszów:

Dave Gahan zadzwonił do mnie w tamtym roku i powiedział:

- Boban, nagrywamy nową płytę i jest taka sprawa: kilka piosenek będzie o polityce i innych pierdołach, ale chcielibyśmy też jak zwykle nagrać coś mrocznego o życiu. Siedzimy tu z chłopakami przy whisky i nasz basista...

- Macie basistę?

- A co, myślałeś, że to wszystko leci z klawisza?

- No.

- Dobra, nieważne. No i nasz basista...

- A przy jakim whisky?
- Przy "jakiej".
- Przecież ty nie znasz polskiego...

- Mniejsza o to. Nie stać cię. A teraz słuchaj mnie w końcu: nasz basista podsunął mi pomysł, żebyśmy zaśpiewali o tobie. Co ty na to?

- Ale czad! Zawsze was lubiłem, zresztą nawet pisałem o tym na blogu i na fejsie. 

- Używasz jeszcze facebooka?

- Spadaj... W każdym razie: jestem waszym fanem, jestem prawdziwym depeszowcem! Kupiłem nawet bilet na wasz koncert w Krakowie, o którym dowiem się dopiero za rok.

- Szacun. A teraz słuchaj: kawałek będzie mroczny w opór. Będzie to uniwersalny utwór o końcu związku, który musiał rozpaść się z powodu toksycznego charakteru jednej z osób - i to będziesz właśnie ty... 

- Ej...

- ...i będzie tam taki symbol: "zatrute serce" jako określenie zespołu narcystycznych zaburzeń osobowości! Dobre, nie?

- Czego?? Poza tym, to chyba raczej alegoria, a nie symbol. Co miałeś z polskiego?

- Miałem angielski. Ale dobre to jest, co nie?

- Stary, sam jesteś narcyzem... Spytaj swojej mamy, czy dobre. Jak ci powiem teraz, że słabe, to się rozpłaczesz?

- Boban, nie rób tego...

- Dave, przykro mi, twój kawałek jest...

- Boban!

- chu...

- Przestań!

- jo...
- Nie!

- Dobra, żartuję, przecież jeszcze go nawet nie słyszałem. Może muzyka będzie dobra, zwykle gracie dobrą muzę.

- Dzięki!

- No widzisz, już dobrze... Daję ci lajka. Nagrywajcie to, ale pod jednym warunkiem: załatwicie mi drugi bilet na wasz koncert. Na razie mam jeden, a strasznie są drogie. Jeśli będę miał wtedy dziewczynę, to przecież nie pójdę sam na stadion, a jej nie każę czekać w kebabie przed wejściem.

- Twoja dziewczyna lubi kebab?

- Nie wiem, jeszcze jej nie mam, ale ja lubię, więc na pewno po drodze na koncert jakiś zaliczymy.

- Spoko, w każdym razie masz to załatwione.

- Dzięki, Dave. Powodzenia w trasie, nie ćpaj tyle.

- Nie ćpam, teraz już tylko pijemy z chłopakami.

- No to spoko. Strzałeczka!

- Nara.

Tak właśnie było. Niestety artyści miewają skomplikowane osobowości i rozmowy z nimi zwykle nie są łatwe. Na szczęście pracuję z nimi już od wielu lat i nauczyłem się ich rozpracowywać. Za to mi płacą.