Recenzje i dygresje

Zauważyliście Państwo [forma pośrednia między "zauważyliście" i "zauważyli Państwo" - nie mogę się zdecydować, kogo sobie wyobrazić jako czytelników tego bloga], że Ukrainki i Rosjanki mówią niższym głosem, niż Polki? To jest chyba wpisane w ich języki, których zresztą nie odróżniam od siebie [a w ogóle to przepraszam, że zaczynam wpis od zupełnej dygresji]. Jak mówią "takoje", albo nawet "da" - jeśli któreś z tych słów jest tylko po rosyjsku, albo tylko po ukraińsku, to przepraszam, ale jestem przekonany, że rzecz, o której piszę, odnosi się do obu tych językowych kultur - to mówią to tak nisko, jakby mówił to jakiś pijany, wschodnio-słowiański gbur. Będąc w Warszawie, słucham tych języków (głównie ukraińskiego) codziennie i nie lubię ich, mimo tego, że brzmią bardziej śpiewnie od naszego. Słysząc te kobiety, przez tę ich niską wymowę, widzę zawsze stojącego za nimi niewidocznego, istniejącego w sferze duchowej, odwiecznego ruskiego mężczyznę, którego muszę zabić. Nie kieruję się uprzedzeniami w życiu, ale w sferze mistycznej - owszem. Ta sfera przenika się z życiem tylko od czasu do czasu, ale gdy ten czas przychodzi, mity stają się rzeczywistością. Do ludów, zamieszkujących wschodnie rubieże czuję głęboko spokojną, pozbawioną emocji, szczerą, ostrożną, pewną, zwierzęcą nienawiść. Nie ma to żadnego znaczenia w życiu, chętnie zatrudniłbym stu Ukraińców, gdybym umiał znaleźć im zajęcie, mógłbym też ożenić się z Ukrainką albo z Rosjanką, gdybym miał urodzić się jeszcze raz - ale tak samo łatwo mordowałbym ich, gdyby doszło do przecięcia się sfer.

Tymczasem próbuję zmusić się do bardziej efektywnej pracy, ale zbyt często ulegam pokusie zmarnowania czasu przy czymś mało przydatnym. Na przykład: oglądam seriale... Właśnie kończę "Marco Polo", którego producentem jest ten przemiły pan:

Znany z tego, że sponsorował lub zgwałcił połowę amerykańskiej lewicy i showbusinessu. Ktoś może mógłby to doprecyzować, ale mi się to już myli... Nic dziwnego, że w serialu pojawia się mnóstwo nagich kobiet, traktowanych zresztą zwykle dość przedmiotowo - co oczywiście mieści się w historycznej konwencji tej opowieści, bo wszak mowa o życiu w XIII-wiecznej Mongolii i Chinach. Większość pozostałych, ukazanych w serialu zjawisk już od tej konwencji odbiega: są bajeczni karatekowcy, pokonujący całe oddziały wojska kopem z półobrotu i klasyczną podcinką [tył+low kick z Mortala], są płonące konie, wysadzające w powietrze obozowiska, są wojownicy, którzy, przed cięciem mieczem wykonują dwa obroty wokół własnej osi, zamiast po prostu zrobić krok do przodu i pchnąć. Są też dziwne zbiegi okoliczności, dzięki którym trzech bohaterów, będących kilka godzin wcześniej w trzech odległych od siebie miejscach w Azji spotyka się przez przypadek w środku jakiegoś mongolskiego lasu i jest to spotkanie akurat kluczowe dla rozwoju akcji.

Kolejnymi plusami są natomiast: przepiękne kostiumy! Wykrzyknik naprawdę zasłużony, stroje są bowiem tak bajkowe, że mogłyby przyćmić urok mojego jedwabnego żupana. Ponadto: klimatyczna scenografia, niektóre plenery, wstawki muzyczne z mongolskimi muzykami, grającymi na tradycyjnych instrumentach i wykonującymi śpiew gardłowy. Fajnie wyglądają jurty, zbroje wojowników. Czy są historycznie trafne? Nie wiem i mam to gdzieś. Ogólnie: jest dalekowschodni klimat.

Co mnie w tym serialu denerwuje: fabuła chwilami nie porywa, jest dużo taniego efekciarstwa, dialogi bywają śmieszne, większość postaci chrześcijan to aroganccy buce lub fanatyczni i pijani pedofile.

W serialu najbardziej polubiłem Li Jinbao aka "Stuokiego", czyli mistrza wschodnich sztuk walki, służącego na dworze chana. Grający go Tom Wu osadzany jest chyba zawsze w tej samej roli, wcześniej widziałem go raz w życiu, w słabym filmie "Król Artur: Legenda Miecza" i zgadnijcie, kogo grał: matkę króla Artura? Listonosza? Królewskiego kowala, a może konia? Nie, grał mistrza wschodnich sztuk walki. I bardzo dobrze, bo świetnie mu to wychodzi, a sceny jego walk i ćwiczeń to piękne sceny taneczne.

Zostałem jego fanem. Poza tym, jak każdy mistrz kung-fu itd. mówi często jakieś tajemnicze i mądre rzeczy, czym podnosi ogólno-serialową jakość dialogów i monologów. Mongolo-monologów. Nie jest parodią samego siebie, jest właśnie tym, kim jest. Mistrzem.

Serial "Marco Polo". Ocena: 5,9/10.

Przy okazji wspomniałem o filmie "Król Artur: Legenda Miecza". Niezła była pierwsza scena z atakiem gigantycznych słoni na Camelot, głównie dzięki monumentalnym rozmiarom tych bestii:

Niby podobne były we Władcy Pierścieni, ale tutaj są ze trzy razy większe i bardzo złe. Potem dobry był jeszcze Tom Wu, który niestety jednak miał rolę epizodyczną i nawet nie zdążył nikomu dobrze przypierdolić. Film słaby. Ocena: 3/10.

Obejrzałem także cały serial "Narcos", który był zacny i daję mu solidne 8,5/10 (1,5 punktu trzeba odjąć, żeby nie wyjść na kogoś, kto się czymś zachwyca, bo natura ekstatyczna nie jest w modzie, czasy są raczej surowe i ironiczne, wypada być zawsze trochę zgorzkniałym i krytycznym). Było to jednak ponad tydzień temu, więc nie mam już emocjonalnego stosunku do tego dzieła i nie mam motywacji, by się na jego temat wypowiadać.

Wpisy nie mogą być zbyt długie, a ja muszę wracać do pracy lub do udawania, że pracuję, więc zakończę kilkoma wschodnimi mądrościami:

Ślimak nie dogoni chrząszcza, ale chrząszcz nie dogoni kota, ale kot nie dogoni jelenia, ale jeleń nie dogoni żurawia, który z kolei dogoni krowę - ale to nie ma znaczenia.

Rzeczy nie są takie, jakimi wydają się być. Nie są też inne.

...

P.S. Wracam do czytania książek. Na razie: dwie strony "Dzienników" Máraia dziennie. To więcej, niż trzy seriale.