Manifest Pokolenia, Które Nie Ma Nic Ciekawego Do Powiedzenia

Od jakiegoś czasu, mniej więcej od początku XIX wieku, modne są pokoleniowe manifesty, w których różni ludzie piszą o tym, że są podobni do różnych innych - ale właśnie trochę podobnych do siebie - ludzi. Nie wiem skąd taka potrzeba, ale chyba zawsze miło jest być częścią jakiejś grupy, np. zbioru osób, które w jakimś określonym miejscu regularnie piją prosecco, albo jedzą prosciutto, albo jeżdżą tramwajem nr 10 i noszą słuchawki, jak pięć milionów innych osób. W klasycznych manifestach wiele było komplementów pod adresem własnej grupy i krytyki pokoleń bezpośrednio daną generację wiekowo poprzedzających. Dzisiaj częściej spotykamy podsumowania, których autorzy piszą o tym, że oni i ich znajomi w zasadzie do niczego się nie nadają, robią różne dziwne rzeczy bez sensu i ogólnie: nie wiedzą po co żyją.

Nie chciałbym zostawać w tyle i postanowiłem również wcielić się w rolę trybuna mojej generacji. Chciałbym wygłosić oficjalny manifest Pokolenia, Które Nie Ma Nic Ciekawego Do Powiedzenia. W skrócie: pokolenia KNMNCDP. ("Pokolenie X", "pokolenie Y" - to dobre dla analfabetów, każdy głupek umie zapamiętać jedną literkę z alfabetu, spróbujcie zapamiętać ich siedem.) Stałem dzisiaj pod domem, paliłem fajkę i długo myślałem o tym, co łączy mnie i osoby w moim wieku, zamieszkujące większe i mniejsze miasta w Polsce, np. Warszawę.

Na zdjęciu: wielka pustka z żarem papierosa w środku - symbol Pokolenia, Które Nie Ma Nic Ciekawego Do Powiedzenia.

Doszedłem do wniosku, że nie łączy nas nic. Dlatego manifest będzie krótki:

Stoimy, palimy i nic nie widzimy. [Brutalna wersja dla dorosłych: "Stoimy, palimy i chuja widzimy."]

.

Informacja ogólna: 

U mnie jeszcze wciąż dużo pracy. Jestem nią już skrajnie zmęczony, czuję się chwilami trochę wypalony i dziwię się, że jeszcze coś mi się w niej udaje - chociaż prawdopodobnie na backstage'u widać po mojej skwaszonej facjacie, że wolałbym być już gdzieś indziej i to obojętnie gdzie. Obawiam się, że ten obecny stan rzutuje na wszystkie sfery mojego życia, uff, np. duchowość i filozofia upadły już całkiem, patrz: poprzedni akapit... To jednak przejściowe, muszę kiedyś oderwać się na chwilę od tych zajęć, chociaż na tydzień. Może uda mi się złapać trochę wolnego za kilka tygodni, a może już nigdy.