Czy androidy marzą o tanim chińczyku?

"Blade Runner 2049" podobał mi się tylko o tyle mniej od pierwszej części, o ile rzeczy, dziejące się w życiu później podobają się zawsze mniej od rzeczy, dziejących się wcześniej. Dobrze jednak, że się dzieją i chciałbym nawet obejrzeć jeszcze trzecią część, ale Harrison Ford pewnie nie przeżyje kolejnych 35 lat, bo wszystko wskazuje na to, że czas - a właściwie ruch, dla którego zrozumienia stworzyliśmy pomocniczo pojęcie czasu - ma strukturę liniową i nie da się go ani cofać, ani nawet zatrzymywać. Nie można nic cofnąć, nie można niczego zatrzymać, można tylko sprawić, by trwało jeszcze chwilę. Przywiązujemy się więc do rzeczy, które wydają nam się stałe, a w skali Wszechświata trwają ułamek sekundy. Chcemy te momenty - siebie - powielać, reprodukować, ale jedyną niezmienną rzeczą jest ruch, zmiana.

Wracając do zadanego tematu: jedyną rzeczą, której brakowało mi w drugiej części, jest ten zawiesisty klimat ciężkiego miasta przyszłości. Niby było, ale jakby nie zdążyłem go poczuć. Może zabrakło kilku sekund w którymś ujęciu, może kamera mogłaby na dłużej zawiesić się nad pudełkiem z chińszczyzną, może jakiś zoom na ten imbir, gdy do głównego bohatera zagadywała androidka-prostytutka (ale tutaj trzeba przyznać, że dobór aktorki był dobry, tak właśnie ona powinna wyglądać). Więcej chińczyka! Chyba jutro pójdę zjeść, już chyba ze trzy tygodnie nie byłem, a dzisiaj jadłem na obiad parówki. Parówkami pewnie karmią biedne dzieci z sierocińców, pracujące przy odzyskiwaniu cennych metali ze starych komputerów. Jak wyrobią normę, to dostają "Berlinki", a jak nie, to te duże paczki z Biedry (kiedyś takie były [a może to było w Tesco?], teraz nie wiem, bo bojkotuję Biedronkę, odkąd zauważyłem parę lat temu, że mam do niej 500 metrów, a do Żabki 3 metry. W czasie, który musiałbym poświęcić na dojście do Biedronki, mogłyby umrzeć galaktyki).

Muzyka była niezła, odpowiednio proporcjonalnie gorsza od Vangelisa:

Poza tym uważam, że cała postapokaliptyczna fantastyka i wszelkie dystopie są tylko alibi dla ludzi, którzy w zmieniającej się formie życia społecznego nie potrafią realizować jego podstawowych funkcji. Co wcale nie ujmuje jej rangi.