Dziennik 1/08/2016 - Umiarkowanie mroczne opowieści

Mój ulubiony kawałek Depeche Mode:

Jest uniwersalny: mogą się przy nim ciąć nastolatki, ludzie w średnim wieku mogą przy nim zastanawiać się nad tym, "co się właściwie stało z ich życiem", a w jego transowym rytmie można też pewnie zbierać pokemony. Różne stopnie wtajemniczenia - ale nie wartościujmy ich przedwcześnie, bo nie wiemy, kto ostatecznie gdzie skończy.

Dzisiejszy wpis będzie jeszcze bardziej chaotyczny, niż zwykle. Miałem naprawdę wolny dzień: wstałem w południe, zrobiłem jakieś przelewy, porozmawiałem z kilkoma ludźmi o pracy na jakichś pokazach, ale trochę mnie wkurzyli, więc ich olałem, a potem zadzwonił znajomy z prośbą przy okazji jednej imprezy i powiedziałem mu, że spoko. W międzyczasie wywiozłem pół tony złomu, ale taka "praca" fizyczna jest akurat zawsze przyjemna. Później przyjechał do mnie kumpel z liceum i tak już zostało do teraz [dobre burgery są w Chickenie w ND, Kasztelan tam też jest nawet ok, na pewno lepszy od tych wszystkich Tyskich - ale można na szczęście kupić w kilku sklepach dobre piwka też, a poza tym mieliśmy jeszcze wino z Węgier].

Dobry jest też kawałek Depeszów z tą gołą babą:

Aczkolwiek ciężki. Muzycznie - bo kto by tam słuchał tekstu... Ja w ogóle nie rozkminiam tekstów żadnych piosenek prawie nigdy, nie chce mi się. Słuchając muzyki, mam i tak automatycznie jakieś swoje dziwne skojarzenia, po co jeszcze miałbym je konfrontować z chorymi fantazjami różnych pojebanych wokalistów. Wokaliści nie są normalni. Nie znacie żadnej ani żadnego? Wasze szczęście. To osobna klasa ludzi, która reprodukuje się głównie we własnym środowisku, ewentualnie umiera bezpotomnie. Oczywiście są wyjątki, głównie w mojej rodzinie.

Pozostajemy w mrocznym klimacie muzycznym:

Wspominałem już o tym, że nie widziałem większości filmów, jakie zostałe nakręcone. W tej grupie znajdują się też wszystkie filmy Davida Lyncha - ale chyba niewiele straciłem, bo np. w tym filmie z autostradą podobno i tak nie wiadomo o co w ogóle chodzi, trochę podobnie jak w moim blogu. Tymczasem wyjątkowo dawno nie było nic o gołych babach, więc teraz najbardziej sexy kawałek dawno zapomnianego zespołu:

Oni mieli swój niepowtarzalny styl... Wszystkie piosenki brzmiały tak samo. Słuchając ich kiedyś, pomyślałem chyba po raz pierwszy w życiu, że właściwie można myśleć i mówić codziennie to samo i w ten sam sposób. Przestałem mieć wtedy wyrzuty sumienia, gdy zauważałem, że się powtarzam. Macie ciśnienie na samorozwój, doskonalenie się? To dobrze, ktoś powinien je mieć. Ja staram się już tylko zakonserwować swoje najlepsze cechy oraz ugłaskać jakoś te pozostałe, poupychać je gdzieś po kątach.

Ok, Morphine to jest jeden z niewielu zespołów, którego tekstów akurat słuchałem. Może dlatego, że mieli tam tak mało instrumentów, że było w końcu wyraźnie słychać wokal. No i umówmy się, głos tego gościa był dość hipnotyzujący. To była postać, bardzo mi odpowiadała jego wrażliwość: dziwne połączenie smutku i melancholii z jakimś stoicyzmem i z dość sympatycznym w sumie optymizmem. Wszystko to przypieczętowane ostatecznie śmiercią na zawał w czasie koncertu.

Nagrali nawet piosenkę o Empegieku [klub w Nowej Dębie]:

Małe miejscowości na prowincji w Polsce, w Stanach czy w Australii nie mogą się przecież jakoś specjalnie różnić obyczajowo.

Mieli też po prostu piękne piosenki, a melodia zawsze była ich mocną stroną:

Idę spać. Chociaż mam wyrzuty sumienia z powodu tego, że ostatnio (od około 5 lat) nie udzielam się politycznie. No cóż, nie wniosłem dzisiaj nic do dyskursu politycznego, nie odkryłem żadnych ruskich i amerykańskich agentów i nie przewidziałem rozwoju wydarzeń w czasie nadchodzącej IV Wojny Światów. Może w ramach rekompensaty wrzucę chociaż zdjęcie pana Jabłonowskiego:

Ale z dorysowanym petem. 

Nie mam siły już na te wszystkie "prawicowe" portale i wyskakujące z kapelusza postacie [nigdy nie pogodziłem się z odmianą tego słowa na "postaci", po prostu jej nie rozumiem i nie czuję]. Mamy obecnie w Polsce dwa obiegi informacji: oficjalny, w którym ludzi karmi się informacyjnym gównem, oraz pseudo-podziemny, w którym ludzie sami karmią się informacyjnym gównem.

Ja Wam powiem, jak jest: Jabłonowski jest agentem wywiadu chińskiego i krypto-filatelistą, Korwin jest potrójnym agentem rusko-izraelsko-czechosłowackim, Stonoga jest jednym z jego nieślubnych synów, Kukiz jest watykańsko-masońskim wysłannikiem Belzebuba, a Kowalski jest nakoksowanym gadem z galaktyki Andromeda i przy okazji Żydem, który razem z Kaczyńskim rządzi Światem, rozpylając śmiercionośny gaz z samolotów i z rur wydechowych starych oplów bez katalizatorów. Ale i tak mnie nie posłuchacie, tylko będziecie wierzyć w to, co wam powiedzą w telewizji...

P.S. W następnym wpisie powrócę do klimatu turbo-country:

Ok?