Dobry wieczór! Witam ponownie na moim blogu, dzisiaj będę tu opisywał rzeczywistość. Jest taka tendencja, widoczna na świecie, żeby opisywać różne rzeczy. Ulegam jej, poniekąd. Nie chciałbym popadać znowu w abstrakcję (chociaż znajoma powiedziała mi dzisiaj: "zawsze lubiłam w Tobie, że jesteś zawieszony gdzieś w abstrakcji" - ale nie jestem pewien, czy chodziło jej o pisanie), dlatego będę bardzo konkretny: opiszę dokładnie 10 rzeczy [miało być 50 pierwotnie, ale chyba trochę mnie poniosło, a tymczasem zaciąłem się gdzieś między 8. i 9.].
Za chwilę zobaczymy, z jakiej dziedziny będą to zjawiska, tymczasem na rozgrzewkę proponuję mojego ulubionego rapera, który na szczęście nie jest rozpoznawalny w Polsce i dzięki temu mogę się nim popisywać. Ten numer jest mało znany nawet jak na niego i w tej chwili zostanie odtworzony prawdopodobnie po raz pierwszy w Europie Środkowo-Wschodniej:
Hardkorowo. Mam wrażenie, że znajdując kiedyś Jacka Parowa, dokonałem milenijnego odkrycia, na miarę piłowania Ziemi. Oni grają na koncertach z całą kapelą na żywo: gitara, bas, perkusja, ziomek od elektroniki (zwany też chyba didżejem). Można to zobaczyć np. w tym dłuższym filmie. Są potężni live. Mój kolega twierdzi nawet, że daliby radę jako gwiazda na Kozienaliach, czyli lubelskich juwenaliach. Być może. A tak wygląda ich perkusistka:
Zawsze gra w bikini na koncertach, może jej gorąco. W Lublinie by zmarzła - chyba, że zarzuciłaby jeszcze jakiś miły kożuszek na ten skąpy ciuszek. A tutaj kadr [zrobiłem printscreeny z filmów, wkleiłem do Painta i tutaj wrzucam, to poważny blog] z teledysku do dobrej piosenki:
Wspaniałą stylistykę przyjęli w tym klipie, zostanie on zapamiętany na długo, tak jak rok 96.
Ok, do rzeczy. Pierwszy akapit to był nr 1, perkusistka Jacka Parowa - nr 2, czas na kolejne zagadnienia:
3. W każdej restauracji w Nowej Dębie jedzenie jest dobre, w ogóle w restauracjach w Polsce jedzenie jest dobre, w ogóle w restauracjach jedzenie jest dobre, w ogóle jedzenie jest dobre.
4. To samo w zasadzie dotyczy picia.
5. Innych rzeczy nie dotyczy to już tak bardzo, nie tak kompletnie i nie tak bezwarunkowo. Wśród innych zjawisk trzeba wybierać.
6. Jedyną przewagą dużych miast nad małymi - nie rozmawiamy tu o pracy - jest to, że przebywanie w nich daje wrażenie możliwości zaspokojenia jakiegoś metafizycznego nienasycenia, bycia w wielu miejscach w krótkim odstępie czasu, a najlepiej: naraz. Dopiero zrozumienie daremności takich starań, niemożliwości nasycenia tego pragnienia, pozwala osiąść w spokoju duszy gdzieś na prowincji ("Find yourself a girl and settle down / Live a simple life in a quiet town" - ale nie upraszczajmy aż tak). Nie powiem, na jakim etapie ja sam jestem, nie powiem panu.
7. A potem, jeśli nie czujesz potrzeby chodzenia do teatru, możesz mieszkać nawet w Kolbuszowej - jeśli się nie wstydzisz.
8. London Grammar wydał niedawno nową płytę. Nie potrafię jeszcze i nie chcę jej oceniać, zresztą mogliby grać cokolwiek, głos ich wokalistki ostatecznie się liczy:
Mogłaby śpiewać piosenki Zenka Martyniuka i wciąż byłoby dobrze.
9. [Nie wiem co tu napisać, może za chwilę coś mi przyjdzie do głowy, przepraszam.]
10. Dorośli zawsze mówią dzieciom, żeby pewnych rzeczy nie robili. Dzieci ich nie słuchają, a później przekonują się o tym, że dorośli mieli rację. Ja zawsze wiedziałem, że starsi mają rację, dlatego swój bunt prowadziłem w milczeniu, z determinacją i z pełną świadomością nieuchronnej klęski. (Oczywiście to dotyczy jakiejś przeszłości, teraz przecież sam jestem dorosły.)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz