Dziennik 1/5/2017 - Bemowo i nieskończone możliwości

Nie znam się, dlatego się wypowiem. Spędziłem na Bemowie ostatnie prawie 10 lat mojego późnego dzieciństwa, a kilka dni temu złapałem się na tym, że nie wiem jak nazywa się ulica, biegnąca wzdłuż mojego bloku od jego północnej strony [Pełczyńskiego, wygooglowałem]. Używam tej drogi dopiero od kilkunastu miesięcy, odkąd działa wjazd ze szlabanem z tamtej strony, wcześniej nic ciekawego się tam nie działo, a miałem sporo innych rzeczy do zapamiętywania. Człowiek może w życiu zapamiętać konkretną ilość rzeczy i gdy już osiągnie limit, musi potem zapominać coś, żeby zapamiętywać kolejne informacje. Boję się, że musiałbym zapomnieć coś przyjemnego, żeby zapamiętać nazwę ulicy Pełczyńskiego.

Tu w ogóle niewiele ciekawych rzeczy się dzieje, poza tym, co odbywa [podejrzane słowo dość...] się prywatnie. Zresztą, co miałoby się dziać? Architektonicznie, urbanistycznie, a co za tym idzie: społecznie Bemowo ma trudny do określenia charakter. Jest jakby pozbawione właściwości - a może to mi brakuje słów i wspomnień do jego opisania (w sumie na jedno wychodzi, przynajmniej tu na blogu). Lubię tę nieokreśloność, bo można w tym miejscu zrobić cokolwiek, a i tak będzie pasowało. Jest jak kiedyś w Ameryce, na Dzikim Zachodzie: można być kim się chce. Można też z powodzeniem nie być nikim. Ja się jeszcze nie zdecydowałem.

A tak wygląda widok z mojego balkonu wieczorem:

Denerwują mnie specyficzne miejsca, mające wiele silnych i jaskrawych cech. Określają one od razu człowieka, który wychowuje się wśród nich, nie zostawiając mu zbyt wiele miejsca do improwizacji. Człowiek przesiąknięty zapachem uliczek Neapolu będzie Neapolitańczykiem, a ja wciąż jeszcze mogę być nikim.

Tradycyjnie piosenka Jacka Parowa:

"Jacek Parówa", pod takim pseudonimem mógłby występować w trasie koncertowej po Polsce - do której nigdy jednak nie dojdzie, bo nikt go w Polsce nie słucha, może zresztą słusznie. Fajny jest refren z dziewczyną w tej piosence. Wyobrażam sobie, że jest piękna i nieźle się wygina - ale akurat nie zrobili teledysku. 

Jack Parow, ten dekadencki epigon cywilizacji białego człowieka w Południowej Afryce, zasługuje na nieskończoną liczbę zdjęć na moim blogu:

Ale żeby nie było, że wrzucam tylko zdjęcia kolesi, wklejam zdjęcie modelki, która specjalizuje się w stylu pin-up, ostatnio jakby modnym.

Miała na facebooku, na którego trafiłem dawno temu, przeglądając profile artystek, robiących pokazy burleski. Oferowałem kiedyś na event pokaz jednej z polskich gwiazd tego gatunku, niestety klient wybrał co innego. Wszyscy potem żałowaliśmy.

W sumie nie wiem, co w tym zdjęciu jest "pin-up", bo na tym też się nie znam, ale chyba chodzi o fajny tyłek. Ładna pupa, ewentualnie pończochy na pasie, to chyba jest cały ten styl, bardzo praktyczny i "życiowy" przez to. Ona na tym zdjęciu wygląda tak, jakby właśnie pomyślała to samo. Miała wtedy moment zawahania, ale po chwili pomyślała: "W sumie co mam lepszego do roboty..."

Zrobiłem sobie krótką przerwę na bloga, a teraz wracam do pracy, muszę napisać jeszcze jedną ofertę i artykuł do branżowego pisma z gołymi babami. Żartuję, do magazynu o eventach. Jestem wykończony, pewnie zaraz zasnę przed kompem.

Ten wpis był o niczym, ale ja i tak dałbym sobie lajka, z miłosierdzia i "za ładne oczy".