Dziennik 2/4/2017 - Zaklęci w formach

Byłem jeszcze jeden dzień w ND i wieczorem wyszedłem zobaczyć się z kumplami. Posiedzieliśmy najpierw w jed(y)nej restauracji, potem w drugiej knajpie. Wypiliśmy kilka szklanek, zjedliśmy smażony camembert (który trochę za bardzo się rozlewał po przecięciu panierki... Może trzeba było chwilę poczekać, żeby ostygł? Nie, trochę za bardzo się rozlewał.), a jeden kolega nawet zamówił jeszcze frytki. "Chwała mieszczańskiemu dostatkowi." [właśnie z kropką, a nie z wykrzyknikiem, stateczni mieszczanie nie używają bowiem wykrzykników zbyt często], chciałoby się rzec z dumą i świadomością przypisanego sobie miejsca w Kosmosie.

["Stateczny mieszczanin" to moja ulubiona poza. Mało kto jej dzisiaj używa, leży tak trochę zaniedbana, a że nie przechodzi się obojętnie obok "leżących, tak trochę zaniedbanych", to wziąłem ją sobie i używam. Chyba nikomu więcej się ona nie podoba, co dodatkowo przydaje jej pewnej elitarności, która zawsze jest w cenie, w każdym systemie politycznym i estetycznym, niestety.]

Tło muzyczne:

...No i siedzimy tak w jednej knajpie, potem w drugiej i prawie nic się wokół nas nie dzieje! [Czasem nawet mnie ponosi!] Fakt: jest czwartek, a ludzi, przesiadujących we wszystkich lokalach łącznie, policzyć moglibyśmy na palcach dwóch rąk i jednej stopy [takiej zadbanej, z pomalowanymi paznokciami, ale już nieobowiązkowo z łańcuszkiem przewieszonym pod kostką - ale jak trzeba, to trudno]. Nie dlatego jednak nic się nie działo. W tych dwóch miejscach, w których byliśmy, nie ma przewidzianych odpowiednich form relacji między ludźmi. Zwłaszcza w restauracji: tam można rozmawiać tylko z osobami, siedzącymi przy tym samym stoliku, ewentualnie obrócić się do tyłu na chwilę  i - pod warunkiem, że przy stoliku obok siedzą akurat dobrzy znajomi - rzucić sąsiadom jakiegoś okolicznościowego suchara. Można jeszcze zerknąć niby mimochodem na ludzi, siedzących przy dalszych stolikach, ale to już wyczerpuje możliwości kontaktu z nimi. Chyba, że przez przypadek zderzysz się z kimś, wychodząc z toalety: wtedy masz szansę na szybkie "przepraszam" i wymianę namiętnych spojrzeń z osobą - niekoniecznie płci przeciwnej - której właśnie przywaliłeś drzwiami w twarz. Można jeszcze gapić się bezczelnie na kelnerki, ale tego mieszczanie nie praktykują. Ja czasem się gapię, ale robię to autoironicznie.

Mam kolegę, który większość swojego wolnego czasu spędza w tym miejscu. Jemu nie można już pomóc. Ale poza tym to miły lokal, mają tam jedzenie o dobrej relacji jakość-cena i Jamesona za 9 zł.

W knajpie natomiast niby może wydarzyć się wszystko, ale w tej konkretnej jeszcze nigdy nie zdarzyło się nic dobrego. Przynajmniej nie mi. To nie dotyczy wszystkich klubów, tylko tego jednego właśnie. Jestem z nim wyjątkowo niekompatybilny... Jest w nim chyba jakaś zła energia, coś jest nie tak z tą piwnicą, nie działa feng-shui i w ogóle żaden inny ..uj, a powietrze tam jest jednocześnie lepkie i zimne. Brr...

Brakuje MPGKu ["W małych miastach nie opłaca się prowadzić oddzielnie przedsiębiorstwa gospodarki komunalnej i dyskoteki."], w którym nawet jak człowiek nie chciał, to i tak musiał przeżyć jakąś przygodę, sensu largo czy sensu stricto.

Jedynym ratunkiem było nastawić się mocno na coś i wtedy czasem to coś się nie udawało, ale nawet i takie nastawienie nie zawsze pomagało...

Wszystkie formy zachowań były tam w menu, dostępne od ręki. "Pięć czystych z plasterkami cytryny" - "15 złotych", "Chciałbym się zakochać" - "12,50 zł", "Wodę niegazowaną prosz..." - "3", itd. Nieprzebrane bogactwo przeżyć, w bardzo przystępnych cenach. Właściwie każdego było na coś stać, a ostatecznie palenie papierosów w ogródku było za darmo. Ja nigdy precyzyjnie tego wszystkiego nie liczyłem, bo jako człowiek wychowany na Wschodzie - nieważne, że "mieszczanin" - jestem jednak trochę fatalistą i podejrzewam, że wszystko jest mi już i tak z góry policzone. (To jest w ogóle ciekawe podejście do życia, mam wrażenie, że Rosjanie od wieków tak usprawiedliwiają swój zbrodniczy tryb życia i wszelkie polityczne oraz pospolite gwałty i morderstwa.)

Splajtowali jednak, gdy przestałem tam częściej chodzić - nie mogę mieć więc o to do nich pretensji. Co prawda działali później jeszcze przez kilka lat, ale już nie dla zysku, a tylko z poczucia obowiązku wobec miasta.

Tymczasem za kilka godzin zaczyna się dla mnie długi weekend, w czasie którego przejadę parę tysięcy kilometrów. Właśnie kończy się robić pranie, idealnie zsynchronizowałem je z blogiem: rozwieszam i idę spać.